II SA/Lu 342/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi [...] Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] z dnia [...] r., Nr [...](2) w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] r., Nr [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii [...] na rzecz [...] Koła [...] Nr [...] "[...]" w L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozporządzeniem nr 8 z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2020 r., poz. 972), wydanym na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt Wojewoda L., w jego § 1 ust. 2 pkt 17 lit. d, nakazał Kołu Łowieckiemu nr [...]" w L. przeprowadzenie w terminie od 15 lutego 2020 r. do 31 maja 2020 r., odstrzału sanitarnego 12 dzików w obwodzie łowieckim nr [...]. Rozporządzenie to zmienione było rozporządzeniami Wojewody L. Nr 12 z 27 lutego 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz.1412); Nr 15 z 26 marca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2020); Nr 16 z 17 kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r.,poz. 2381); Nr 17 z 15 maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2808); Nr 18 z 25 maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz.2954); Nr 19 z 12 czerwca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz.3283); Nr 23 z 10 lipca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz.3795). Ostatecznie na mocy rozporządzenia Nr 23 Wojewody L. z dnia 10 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3795) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić 12 sztuk dzików w terminie do dnia 12 lipca 2020 r. Decyzję z dnia [...] r., Nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ś. wymierzył Zarządowi Koła Łowieckiego nr [...]" w L. karę pieniężną w wysokości [...] złotych za niewykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie łowieckim nr [...] na terenie Województwa L. zgodnie z Rozporządzeniem nr [...] Wojewody L. z dnia [...] r. Uzasadniając decyzję Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ś. wyjaśnił, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w przypadku zagrożenia wystąpienia lub wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania i potrzeby zarządzenia środków, o których mowa w art. 45 ust. 1, na obszarze przekraczającym obszar jednego powiatu właściwy powiatowy lekarz weterynarii informuje o tym natychmiast właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii. Wedle art. 46 ust. 3 ustawy wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich). W dniu 6 lutego 2020 w Dzienniku Urzędowym Województwa L. ukazało się Rozporządzenie numer [...] Wojewody L.. Zgodnie z nim Koło Łowieckie nr [...]" w L. zostało zobowiązane do wykonania odstrzału sanitarnego dzików na terenie obwodu łowieckiego numer [...] w ilości 12 sztuk na terenie powiatu świdnickiego. Obszar obwodu łowieckiego określa Uchwała Sejmiku Województwa L. numer [...] z dnia [...] roku w sprawie podziału województwa lubelskiego na obwody łowieckie (Dz. Urz. Województwa L. z 2015 r. poz. 1566). Po zakończeniu okresu przewidzianego ww. rozporządzeniami na wykonanie odstrzału sanitarnego Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ś. przeprowadził analizę dokumentów specyfikacji prowadzonych odstrzałów sanitarnych przedłożonych przez Zarząd Koła łowieckiego Nr [...]" i porównał z limitem odstrzałów, do którego wykonania został zobowiązany na podstawie rozporządzeń Wojewody L.. Na tej podstawie ustalił, że odstrzał sanitarny nie został wykonany w wyznaczonej wysokości. W dniu 25 września 2020 r. Koło złożyło pismo, w którym stwierdziło, że wykonanie odstrzału sanitarnego w obwodzie nr [...] było utrudnione z uwagi na drastyczny spadek populacji dzika na terenie obwodu związanego z występowaniem w sąsiednich obwodach przypadków ASF oraz z powodu znaczącego przestrzelenia dzików w poprzednich sezonach. Podniesiono też, że poprzedni odstrzał sanitarny w ilości 8 sztuk został wykonany w 100% oraz, że odnotowano 233 wyjścia na łowisko. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ś. stwierdził, że Koło nie zastosowało się do obowiązku ustalonego rozporządzeniami Wojewody L.. Nałożony został na nie obowiązek odstrzelenia 12 sztuk dzików, podczas gdy wykonało ono odstrzał 8 sztuk dzików. Powyższe organ stwierdził na podstawie posiadanej dokumentacji, w szczególności specyfikacji przedłożonej w okresie od 15 lutego 2020 r. do 12 lipca 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ś. uznał za udowodnione wszystkie fakty i okoliczności wykazane w przywołanych wyżej dokumentach. Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez Koło, że na terenie obwodu łowieckiego nr [...] nastąpił spadek populacji dzików, organ stwierdził, że pogłowie dzików ustalane jest w drodze inwentaryzacji przez Polski Związek Łowiecki. Wielkość tej populacji i wyznaczony na jej podstawie limit nakazanego odstrzału sanitarnego na obszarze poszczególnych obwodów łowieckich nie zostały zatem przyjęte w rozporządzeniu Wojewody L. bez stosownego rozeznania w sprawie. Wydanie rozporządzenia nakazującego odstrzał sanitarny ma na celu zapobieżenie rozwlekania afrykańskiego pomoru świń, w szczególności ochronę trzody chlewnej przed przeniesieniem czynnika zakaźnego z miejsc bytowania dzików do gospodarstw. Zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Stosownie do treści tego przepisu Organ nie ma możliwości ustalenia kary w wysokości innej aniżeli w powołanym w nim przedziale. Kara pieniężna w wysokości [...] zł została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, to jest w wysokości 0,25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wymierzając wysokość kary pieniężnej Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ś. kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 189 d K.p.a. Organ miał na uwadze przede wszystkim niewykonanie obowiązku odstrzału sanitarnego nakazanego Rozporządzeniem numer [...] jak i to, że nakaz odstrzału sanitarnego dzików, w szczególności na obszarze zagrożenia ma na celu zachowanie bezpieczeństwa sanitarnego kraju i jest bezwzględnym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. Kara pieniężna ustalona została w dolnej granicy wymiaru kary z uwagi na to, że naruszenie przepisów miało miejsce po raz pierwszy. Odwołanie od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ś. wniosło Koło Łowieckie nr [...]" w L.. Podnosi się w nim, że z dokonanych ustaleń faktycznych bezsprzecznie wynika, że Koło [...]" w L. wykonało odstrzał sanitarny zgodnie z nałożonym na nie obowiązkiem ustawowym. W okresie od 15 lutego 2020 roku do 12 lipca 2020 roku dokonano odstrzału sanitarnego dzików w ilości 8 sztuk. W ramach nakazanego odstrzału sanitarnego dzików podjęto 233 wyjścia w łowisko w celu odstrzału dzików. Ponadto wskazano na deficyt dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...], a także na to, że stan populacji dzików na wskazanym obwodzie uległ drastycznemu zmniejszeniu do poziomu, przy którym dziki na terenie obwodu w ogóle nie występują z powodu znaczącego przestrzelenia dzików w poprzednich sezonach. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w L. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ś.. Uzasadniając rozstrzygnięcie decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 46 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, stosownie do którego wojewoda wydaje na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, rozporządzenie nakazując dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze. Wojewoda L. rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] r. nałożył na Koło Łowieckie nr [...]" w L. obowiązek odstrzału 12 dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...] do dnia 31 maja 2020 r. Rozporządzenie było kilkakrotnie zmieniane. Finalnie na mocy rozporządzenia Nr [...] Wojewody L. z dnia 10 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Województwa L. z 2020 r., poz. 3795) ustalono, że w ramach odstrzału sanitarnego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należało odstrzelić 12 sztuk dzików do dnia 12 lipca 2020 r. Rozporządzenie pierwotne i zmieniające nie zostały zaskarżone, a więc na Kole spoczywał obowiązek wykonania odstrzału. Następnie organ odwoławczy ustalił, że zamiast nakazanego odstrzału 12 dzików na terenie obwodu nr [...] odstrzelono tylko 8, a więc nakaz nie został wykonany, co uzasadniało wymierzenie Kołu kary pieniężnej stosownie do art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.z.c.z.z. Kara została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, w wysokości [...] przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego tj. w kwocie [...]zł, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 189d k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że ze względu na charakter działalności koła łowieckiego, jak również możliwych skutków polegających na rozprzestrzenianiu się wirusa afrykańskiego pomoru świń nie sposób uznać zaniechania koła łowieckiego za naruszenie, którego waga jest znikoma. Z doświadczenia życiowego płynie zaś wniosek, że wymierzona kwota kary pieniężnej nie jest znacząca biorąc pod uwagę liczbę członków koła łowieckiego, uzyskiwane wpływy oraz obszar działania. Organ nie znalazł więc przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Koło Łowieckie nr [...]" w L. domagało się stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji bądź ich uchylenie i umorzenia postępowania administracyjnego, zarzucając im naruszenie: I. Przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art.85aa ust.1 punkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], podczas gdy skarżący prowadził regularny odstrzał sanitarny dzików w ww. obwodzie łowieckim w nakazanym terminie; 2) art.85aa ust.1 punkt 18 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze pieniężnej powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzenia działań; II. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art.7 K.p.a.,art.8 § 1 K.p.a.,art.77 § 1 K.p.a.,art.80 K.p.a., przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu nr [...]; 2) art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ś. z dnia [...] roku, znak: [...], w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania. W ocenie skarżącego Koła zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja utrzymuje bowiem w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ś. skierowaną do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, co powoduje jej nieważność z mocy samego prawa. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ś. nałożył bowiem karę pieniężną na Zarząd Koła Łowieckiego, podczas gdy organ koła łowieckiego nie może być adresatem decyzji i zostać ukaranym. Na zasadzie ewentualności procesowej skarżące Koło wniosło uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy i umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie od Lekarz Weterynarii zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Wniosło też o przeprowadzenia na podstawie art.106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dowodu uzupełniającego z dokumentu a mianowicie książki ewidencji polowań wojskowego koła łowieckiego nr [...] "[...]" w L. w sezonie 2020/2021 - odstrzał sanitarny w obwodzie nr [...], na okoliczność prowadzenia regularnego odstrzału sanitarnego dzików w obwodzie nr [...] i nakazanym terminie. Ponadto Koło wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art.119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi podniesiono, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji obarczone są wadą nieważności, ponieważ została skierowana do niewłaściwego podmiotu. Pominięcie przez organ prawidłowego wskazania adresata pozbawia wydany akt charakteru decyzji administracyjnej. Osoby prawne oraz inne jednostki organizacyjne powinny być oznaczone pełną nazwą i siedzibą podaną stosownie do danych z rejestru, ewidencji, czy też umowy powołującej dany podmiot do życia. W skarżonej decyzji organ błędnie wskazał jako stronę postępowania Koło Łowieckie nr [...]" w L., w sytuacji gdy pełna nazwa podmiotu to [...] Koło Łowieckie nr [...]" w L.. Określenie strony jest zasadniczym elementem konstrukcyjnym orzeczenia i wątpliwości w tym zakresie dyskwalifikują decyzję, bowiem wadliwość tego rodzaju zagraża w podstawowym zakresie ochronie interesów strony w postępowaniu. Dodatkowo naruszono art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Decyzja organu I instancji zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy samego prawa, gdyż nakłada się nią karę pieniężną na Zarząd Koła Łowieckiego, podczas gdy organ koła łowieckiego nie może być adresatem decyzji i zostać ukarany. Ponadto w skardze podniesiono, że wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 85aa ust.1 pkt 18 jest możliwe tylko wtedy, gdy odstrzał w ogóle nie był prowadzony lub gdy był prowadzony nienależycie, natomiast samo nieosiągnięcie narzuconych limitów odstrzału nie oznacza, że go nie przeprowadzono. Organy obu instancji nie dokonały dokładnych ustaleń w zakresie liczebności populacji dzików w danym obwodzie, pomimo możliwości dokładnego rozpatrzenia sprawy, poprzez analizę dokumentów inwentaryzacji zwierzyny i rocznych planów łowieckich. Informacje te mógł uzyskać również od innych organów państwowych, ponieważ w sporządzaniu inwentaryzacji biorą udział przedstawiciele organów państwowych, właściwi nad leśniczowie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz przedstawiciele właściwej izby rolniczej. Dodatkowo roczny plan łowiecki jest sporządzany po zasięgnięciu opinii właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) oraz właściwej izby rolniczej, i podlega zatwierdzeniu przez właściwego nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w uzgodnieniu z P. Z. Ł.. Organy obu instancji nie uwzględniły również tego, że Koło w analizowanym okresie podjęło wszelkie możliwe działania, aby odstrzał sanitarny wykonać a jego nie wykonanie spowodowane było małą liczebnością populacji dzików na terenie obwodu numer [...]. Ponadto organy nie uwzględniły tego, że stan liczebności populacji dzików uległ drastycznemu zmniejszeniu, do poziomu, przy którym dziki na terenie obwodu w ogóle nie występują, z powodu znaczącego przestrzelenia dzików w poprzednich sezonach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi wyjaśnić należy, że na zgodny wniosek stron sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących i mających w sprawie zastosowanie przepisów. Z uwagi na to, że skutki prawne stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego są najdalej idące i co się z tym wiąże stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego zbędnym czyni ocenę tego, czy obarczony jest on jeszcze innymi wadami prawnymi, w pierwszym rzędzie rozstrzygnięcia wymaga to, czy decyzje organów obu instancji w istocie obarczone są wadą nieważności, na którą wskazuje skarga. Jej autor dopatruje się nieważności decyzji organu odwoławczego w tym, że określając adresata decyzji nie przywołuje ona pełnej nazwy skarżącego Koła. Natomiast o nieważności decyzji organu I instancji świadczyć ma to, że nakłada się nią obowiązek zapłaty kary pieniężnej na zarząd skarżącego Koła a nie na samo Koło. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. decyzja zawiera oznaczenie strony lub stron. Zgodnie natomiast z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zastosowanie sankcji nieważności decyzji administracyjnej dopuszczalne z przyczyn, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. tylko gdy w wyniku wadliwej wykładni normy prawa materialnego organ wykonujący administrację publiczną zaangażował do postępowania administracyjnego, a następnie w wyniku wadliwej autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego rozstrzygnął sprawę administracyjną (sprawę podatkową), kształtując uprawnienia lub obowiązki osoby, która nie spełnia przesłanek materialnoprawnych przyznania statusu strony (patrz np. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3730/19 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przepis art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. znajduje zastosowanie w razie błędnego ukształtowania stosunku prawnego, tj. wyznaczenia praw i obowiązków podmiotu, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy. Tym samym do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. nie wystarczy nieprawidłowe oznaczenie strony, takie jak błędna pisownia imienia, nazwiska albo nazwy strony, jej niepełne oznaczenie bądź też doręczenie decyzji uczestnikom postępowania administracyjnego. Konieczne jest natomiast, aby decyzja administracyjna kształtowała sytuację prawną podmiotów, którzy nie powinni być jej adresatami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 440/18 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie będzie miało więc znamion ciężkiej wadliwości niepełne określenie strony, które może być usunięte w trybie rektyfikacji. Dlatego nie można podzielić poglądu autora skargi, że decyzja organu odwoławczego dotknięta jest wadą nieważności z uwagi na to, że oznaczając jej adresata nie powołuje się w niej pełnej nazwy skarżącego Koła. Również nałożenie decyzją organu I instancji kary pieniężnej na zarząd skarżącego Koła, a nie na samo Koło nie będzie skutkować jej nieważnością. Zarówno z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji jak i z toku postępowania mającego miejsce przed tym organem wynika, że całe postępowanie prowadzone było wobec strony tego postępowania a więc Koła Łowieckiego nr [...]" w L., a nie wobec jego zarządu (k. 3, 7, 9 - 16 akt administracyjnych). Organ I instancji zaangażował więc do postępowania administracyjnego podmiot właściwy, na którym spoczywał obowiązek z § 1 ust. 2 pkt 17 lit. d rozporządzenia nr [...] Wojewody L.. Dlatego błędne określenie w decyzji podmiotu na który nakłada się karę pieniężną stanowi oczywistą omyłkę a nie okoliczność świadczącą o nieważności decyzji. Wbrew twierdzeniom autora skargi nałożenie w decyzji organu I instancji kary pieniężnej na zarząd koła, a nie na skarżące Koło nie wypełnia również przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Wada nieważności decyzji z mocy prawa musi bowiem wynikać z treści przepisu szczególnego. Tylko jeżeli istnieje przepis przewidujący nieważność z mocy prawa, możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Musi istnieć przepis materialny w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 402/15 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej przepisu takiego brak. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1421), dalej jako "u.o.z.z.", zgodnie z którym kto wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wykładnia językowa art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wskazuje, że karze pieniężnej, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Przepis ten ma charakter represyjny, w związku z czym musi być wykładany ściśle - w przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych, a więc nakładających na podmiot obciążenia finansowe, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Dokonując wykładni językowej przytoczonego przepisu należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się czasownikiem w formie niedokonanej: "nie prowadzi", a nie w formie dokonanej "nie przeprowadził". W przepisie tym nie odwołano się więc do wyniku, czy też rezultatu odstrzału, nie ma w nim mowy o niewykonaniu przewidzianych (przez organ samorządowy) w rozporządzeniu poziomów odstrzału sanitarnego. W konsekwencji, pojęcia "nieprowadzenia" odstrzału nie można utożsamiać jedynie z faktem niewykonania przez koło łowieckie limitu (a więc w całości) odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody stosownie do art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. W następstwie powyższej wykładni przyjąć należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko taki podmiot (będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego), który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). Kara ta nie jest natomiast wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału. Należy bowiem zauważyć, że ilość zwierząt dzikich przeznaczonych do odstrzału ustalana w rozporządzeniu (mającym charakter prawa miejscowego), określana jest jedynie w oparciu o przypuszczenia co do liczby zwierzyny dzikiej bytującej na danym obszarze, w istocie organ samorządu terytorialnego wydając rozporządzenie zakłada, że na danym obszarze przez wskazany okres będzie znajdować się określona liczba zwierząt dzikich. Faktycznie jednak z natury tych zwierząt wynika, że przemieszczają się one swobodnie, migrując z jednych terenów na inne, co oznacza, że nie można wykluczyć, że pomimo określenia w rozporządzeniu liczby zwierząt w danym obwodzie łowieckim, faktycznie w danym okresie w tym obwodzie tych zwierząt nie będzie. Może więc zaistnieć sytuacja, że wykonanie odstrzału zgodnie z rozporządzeniem (w całości) okaże się niewykonalne, mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, ze względu na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt. Uwzględniając powyższe i przyjmując racjonalność ustawodawcy, należy stwierdzić, że nałożenie sankcji pieniężnej (kary) na koło łowieckie na podstawie omawianego przepisu jest uzasadnione jedynie za zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, w szczególności za nieprowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego, nie zaś za zachowania niezależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez koło łowieckie, w tym za niewykonanie odstrzału w całości tj. w ilości określonej w rozporządzeniu. Jak wyżej wskazano, kary pieniężne nakładane na podstawie omawianego przepisu mają charakter represyjny, a więc są one uzasadnione dla usunięcia zagrożenia epidemiologicznego, które (z założenia ustawodawcy) stwarzają dzikie wolno żyjące zwierzęta. Logiczne jest więc, że zagrożenie takie nie występuje, jeśli nie ma dzikich zwierząt. W takiej sytuacji odpada powód/ przyczyna wymierzania kary pieniężnej; to samo dotyczy sytuacji, gdy koło dokonało odstrzału wszystkich bytujących w danym obwodzie (określonych) zwierząt, ale w ilości mniejszej, niż wskazana w rozporządzeniu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wymierzając karę pieniężną na podstawie art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. organy obu instancji dokonały błędnej wykładni tego przepisu, nieprawidłowo utożsamiając fakt niezrealizowania przez skarżące Koło limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem" odstrzału sanitarnego. W konsekwencji organy nie dokonały koniecznych ustaleń w sprawie i pominęły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, wbrew przepisom art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Obowiązkiem organów było ustalenie, czy działania łowieckie podejmowane przez skarżące Koło miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie, a więc czy działania te (mając na uwadze ich rodzaj, charakter i częstotliwość) można zakwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego. Należy przy tym uwzględnić liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych oraz to, czy na danym obszarze i w danym terenie występowała "odpowiednia" ilość zwierząt. Jak wyżej zauważono, możliwa jest przecież sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, ze względu na brak zwierząt, nie uda się dokonać odstrzału nawet w części. Taką sytuację (zachodzącą z przyczyn niezależnych od koła) należy kwalifikować jako "prowadzenie odstrzału" z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., co wyłącza możliwość nałożenia kary pieniężnej. Nie można natomiast przypisać organom obu instancji naruszenie art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. Przepis ten ma bowiem charakter normy kompetencyjnej skierowanej do wojewody oraz powiatowego lekarza weterynarii. Zatem naruszyć go nie mogą organy administracji stosujące wydane na jego podstawie rozporządzenie. Sąd odstąpił od przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych w skardze z uwagi na to, że, jak wynika z powyższych wywodów, nie wymagała tego ocena legalności działania w niniejszej sprawie obu organów administracji publicznej. W myśl zaś unormowania art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów może mieć miejsce, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym istotne wątpliwości zawsze muszą być związane z oceną legalności zaskarżonego aktu. Z przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ś.. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 i 2 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot wpisu od skargi w kwocie [...]zł , wynagrodzenia dla rady prawnego – pełnomocnika strony skarżącej w kwocie [...]zł orzeczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.