II SA/Lu 343/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2025 r. sprawy ze skargi A. C. i D. C. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 28 kwietnia 2025 r., znak: IF-VII.7840.2.33.2024.DSO w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzją z 28 kwietnia 2025 r. Wojewoda Lubelski (dalej jako: Wojewoda), po rozpoznaniu odwołania D. C. i A. C. (dalej także jako: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty Łukowskiego (dalej jako: Starosta) z 26 lutego 2025 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. D. S. (dalej także jako: inwestor) złożył 29 lipca 2024 r. wniosek o pozwolenie na rozbiórkę i budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15kV, zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Z. (obręb [...]), gm. Ł. (kat. obiektu XXVI). Zakres inwestycji objął rozbiórkę istniejącej linii napowietrznej SN wraz ze słupem usytuowanym na działkach o nr ew. [...], [...], [...] oraz budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej [...] wraz z dwoma słupami o długości trasy 207 m na działkach o nr ew. [...], [...], [...]. Wniosek został uzupełniony pismem z 23 września 2024 r. w zakresie opinii konserwatora zabytków i zgody [...] S.A. na rozbiórkę linii napowietrznej. W piśmie z 19 sierpnia 2024 r. skarżący zajęli stanowisko, w którym wyrazili zgodę na rozbiórkę i usunięcie słupa energetycznego z działki o nr ew. [...] (obręb [...] Z.), wnosząc jednocześnie o lokalizację projektowanych słupów energetycznych w taki sposób, aby wyznaczona strefa ochronna nie obejmowała w żadnym zakresie dz. [...], której są właścicielami. Decyzją z 22 października 2024 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę i budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej zgodnie z wnioskiem. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę Lubelskiego decyzją z 9 grudnia 2024 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta postanowieniem z 17 stycznia 2025 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie wykazania zgodności dokumentacji projektowej z § 18 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez przeprowadzenie rzetelnej analizy obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji oraz wykazania wszystkich nieruchomości, na których planowane są roboty rozbiórkowe oraz działki objęte projektem budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej SN – 15 kV w terminie do dnia 31 stycznia 2025 r. Inwestor wykonał zobowiązanie 30 stycznia 2025 r. Decyzją z 26 lutego 2025 r. nr 744/202, Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił D. S. pozwolenia na budowę, obejmującego rozbiórkę napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15kV, zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Z. (obręb [...]), gm. Ł. oraz budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15kV zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...], [...], [...] w miejscowości Z. (obręb [...]), gm. Ł.. Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty. Organ drugiej instancji wskazał, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Gminy Ł. nr [...] z dnia 11 października 2006 r. Działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] znajdują się w obszarze planistycznym oznaczonym symbolem RM, MN, U, ML-33-5. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 39 lit. E ust. 1 pkt 1 lit. b ww. planu miejscowego dla linii napowietrznych 15 kV wyznacza się strefę ochronną – 6 m od rzutu poziomego skrajnych przewodów oraz 8 m od osi słupa. Do projektu dołączono informację o obszarze oddziaływania z załącznikiem graficznym, który obrazuje ochronną wokół projektowanej linii napowietrznej SN-15 kV. W uzupełnieniu informacji o obszarze oddziaływania obiektu wskazano, że strefa ochronna istniejącej linii SN-15kV obejmuje wszystkie działki objęte opracowaniem, w przypadku projektowanej linii obszar oddziaływania nie obejmuje działki nr ew. [...] i [...], zmniejszy się obszar strefy ochronnej obejmujących działki nr ew. [...], [...], [...], natomiast zwiększy się obszar strefy ochronnej obejmującej działki nr ew. [...] i [...]. Wojewoda zaznaczył, że działka nr ew. [...] ma powierzchnię 522 m2, aktualnie obszar oddziaływania linii SN wynosi 105,2 m2, co stanowi 20,1% działki, natomiast obszar ochronny po przebudowie zmniejszy się do 45,9 m2 i będzie obejmował 8,7% całkowitej powierzchni działki. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby planowana inwestycja naruszała uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Ponadto Wojewoda podkreślił, że w przypadku, gdy planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i nie narusza innych przepisów, organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej. Zauważył, że prawo inwestora nie może zostać udaremnione przez subiektywnie postrzeganą ochronę interesu osób trzecich. W skardze na powyższą decyzję, podniesiono następujące zarzuty: 1. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z art. art. 140 i art. 144 k.c., polegające na dokonaniu nieprawidłowej wykładni wspomnianego przepisu, z pominięciem przepisów prawa cywilnego, i niezasadne przyjęcie, że w zakresie pojęcia "poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich" mieści się możliwość oddziaływania na nieruchomość sąsiednią immisjami materialnymi; 2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, polegające na niezasadnym zastosowaniu wspomnianego przepisu i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak było uzasadnionych podstaw do wydania decyzji w tym przedmiocie; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., polegające na niezasadnym braku przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroenergetyki celem ustalenia okoliczności istotnych dla wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, czyli wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym w szczególności na nieruchomość skarżących oraz immisji pośrednich, które będą oddziaływały na tę nieruchomość, jak również stopnia ich oddziaływania, w sytuacji, gdy planowana inwestycja będzie oddziaływała na nieruchomość skarżących i może mieć to potencjalny wpływ na brak zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. 4. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu przez organ "ustalenia na podstawie PN-EN 50341-1:2013-03 elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 1 kV -- Część 1: Wymagania ogólne -- Specyfikacje wspólne oraz N SEP-E-003:2003 Elektroenergetyczne linie napowietrzne. Projektowanie i budowa. Linie prądu przemiennego z przewodami pełnoizolowanymi oraz z przewodami niepełnoizolowanymi", czy i w jakim stopniu planowana do realizacji inwestycja polegająca na wybudowaniu napowietrznej linii energetycznej o napięciu do 15 kV, będzie oddziaływała na nieruchomość skarżących; 5. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w całości, w sytuacji, gdy brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania rozstrzygnięcia tej treści. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Obowiązująca w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zasada odpowiedzialności za projekt budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej nie wyłącza obowiązku dokonania przez organ weryfikacji projektu budowlanego według kryteriów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418; dalej jako: p.b, Prawo budowlane). W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że wniosek inwestora spełnia wymagania określone w powyższym przepisie. W szczególności Starosta i Wojewoda zweryfikowali zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami – w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżących Wojewoda, wydając zaskarżoną decyzję, nie uwzględnił uzasadnionych interesów osób trzecich. Podnieśli zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Podkreśla się przy tym, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wiąże się to z potrzebą dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli sąsiednich działek, co wymaga uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (por. wyroki NSA z dnia: 14 września 2006 r., II OSK 1090/05, 25 czerwca 2009 r., II OSK 1277/08, 17 kwietnia 2014 r., II OSK 2816/12, 23 lipca 2015 r., II OSK 3090/13, 23 czerwca 2021 r., II OSK 2738/18, 24 sierpnia 2022 r., II OSK 2803/19). Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi lub ograniczenia. Nie są to natomiast wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja. W jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że zasada poszanowania interesów osób trzecich dotyczy tylko takich ograniczeń, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, tych osób, nie zaś ich interesów faktycznych. O naruszeniu interesu prawnego osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 2795/24). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. w § 39 lit. E ust. 1 pkt 1 lit. b stanowi, że strefa ochronna sieci elektroenergetycznej w przypadku linii napowietrznej 15kV wynosi 6 m – od rzutu poziomego skrajnych przewodów i 8 m – od osi słupa. Wyznaczenie strefy ochronnej prowadzi do ograniczenia prawa do zabudowy. W realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma okoliczność, że inwestor planuje rozbiórkę istniejącej linii i wytyczenie nowej w taki sposób, który zmniejszy aktualnie istniejący obszar oddziaływania, co wprost wynika z projektu budowanego (k. 14 i k. 15 projektu budowlanego). Obsza ten obejmuje aktualnie 105,2 m2 (20,1%), a po przebudowie zmniejszy się do 45,9 m2 (8,7%). Rozbiórka i budowa nowej linii poprawi zatem sytuację skarżących, gdyż ostatecznie prowadzi do zmniejszenia obszaru oddziaływania, a w konsekwencji uwzględnienia ich prawa do zabudowy działki w wyższym zakresie niż dotychczas, co jest konsekwencją tego, że istniejąca linia wprowadza dalej idące ograniczenia, niż linia planowana. W związku z powyższym, sąd stwierdził, że kontrola projektu budowlanego została przeprowadzona prawidłowo. Argumentacja skarżących, podniesiona w skardze, może być postrzegana jedynie w kategorii interesu faktycznego. W realiach niniejszej sprawy nie było konieczności sporządzenia opinii przez biegłego z zakresu elektroenergetyki. Analiza projektu budowlanego zasadniczo nie wymaga wiadomości wykraczających poza wiedzę wyspecjalizowanego organu, jakim jest Starosta i Wojewoda, które to organy prawidłowo oceniły wpływ planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym w szczególności na nieruchomość skarżących. Kwestia potencjalnego występowania nieokreślonych immisji pośrednich, które miałyby oddziaływać na nieruchomość skarżących, w tym stopnia ich oddziaływania, nie miała znaczenia w prowadzonym postępowaniu, skoro organy nie stwierdziły, aby występowały niedopuszczalne immisje zakłócające korzystanie z nieruchomości sąsiedniej i ustalenia te nie budzą wątpliwości. Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów wyrażonych w skardze. W szczególności należy podkreślić, że prawa skarżącej gwarantowane przepisami Kodeksu cywilnego (art. 140 i art. 144 k.c.) nie zostały naruszone, a postępowanie administracyjne było prowadzone wnikliwie i bez naruszenia przepisów art. 7 , 77 § 1, 80 i art. 84 § 1 k.p.a., jak też - w odniesieniu do organu odwoławczego - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji wyroku.