II SA/Lu 348/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości gruntowych zabudowanych, stanowiących własność Gminy Miasto sprzedawanych w drodze bezprzetargowej na rzecz użytkowników wieczystych będących spółdzielniami mieszkaniowymi I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. W dniu 29 września 2006 r. Rada Miasta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 68 ust. 1 pkt 9 i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), podjęła uchwałę Nr LX/396/06 w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości gruntowych zabudowanych, stanowiących własność Gminy Miasto sprzedawanych w drodze bezprzetargowej na rzecz użytkowników wieczystych będących spółdzielniami mieszkaniowymi na cele inne niż mieszkaniowe. W § 1 uchwały Rada Miasta wyraziła zgodę na udzielenie przez Burmistrza Miasta bonifikaty od ceny sprzedaży zabudowanych nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy Miasto sprzedanych w drodze bezprzetargowej na rzecz użytkowników wieczystych będących spółdzielniami mieszkaniowymi w związku z: 1) ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali garażowych, 2) przeniesieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali garażowych z wyłączeniem prawa do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym przydzielonym na warunkach własnościowego prawa do lokalu. Wysokość bonifikaty ustalono na 99% różnicy między wartością prawa własności nieruchomości a wartością prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie zaś z § 2 uchwały, warunkiem zastosowania bonifikaty określonej w uchwale jest złożenie przez spółdzielnię wniosku o sprzedaż nieruchomości, do którego należy dołączyć kopie pisemnych żądań członków spółdzielni. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył Wojewoda , wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący zarzucił, iż Rada Miasta regulacją zawartą w § 1 skarżonej uchwały w sposób rażący naruszyła art. 68 ust. 1 pkt 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżącego przepisy art. 67 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) wskazują, że regulacji prawnej zawartej w art. 68 ust. 1 pkt 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami podlegają lokale wraz z pomieszczeniami przynależnymi. Rada Miasta swoją uchwałą objęła tylko pomieszczenia przynależne, tj. garaże, określając je jako "lokale garażowe". Przepisy prawa nie zawierają takiego pojęcia. Wojewoda podkreślił, że możliwe byłoby zastosowanie tego przepisu do garaży, gdyby były one sprzedawane jako pomieszczenia przynależne wraz z lokalami lub domami jednorodzinnymi. Ponadto w ocenie strony skarżącej w sprzeczności z prawem pozostaje także § 2 uchwały, bowiem spowodował on, że uchwała podjęta została z zastrzeżeniem warunku, co w aktach normatywnych (w tym w uchwale) jest niedopuszczalne. Wojewoda podkreślił również, iż zaskarżona uchwała nie została wykonana przez Burmistrza i jako sprzeczna z prawem winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Wniosek skarżącego z dnia 30 stycznia 2007 r. o uchylenie uchwały przez samą Radę Miasta nie został uwzględniony, gdyż Rada Miasta na sesji w dniu 23 lutego 2007 r. nie uchyliła uchwały we własnym zakresie. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skarga Wojewody jest zasadna, albowiem zaskarżona uchwała została podjęta bez podstawy prawnej, co skutkuje stwierdzeniem nieważności tej uchwały. Wojewoda złożył skargę na przedmiotową uchwałę na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż organ nadzoru, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 (to jest po upływie 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia), nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, lecz w tym przypadku organ ten może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie uchwała Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] . w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości gruntowych zabudowanych, stanowiących własność Gminy Miasto sprzedawanych w drodze bezprzetargowej na rzecz użytkowników wieczystych będących spółdzielniami mieszkaniowymi na cele inne niż mieszkaniowe, została doręczona Wojewodzie w dniu 5 października 2006 r., a skarga wszczynająca postępowanie w niniejszej sprawie została złożona w dniu 12 kwietnia 2007 r., a zatem po upływie 30-dniowego terminu określonego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W sprawie znajduje więc zastosowanie przepis art. 93 ust. 1 powołanej ustawy. Jako podstawę prawną zaskarżonej uchwały Rada Miasta wskazała art. 68 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej: "ustawa"), w myśl którego właściwy organ może udzielić za zgodą, odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem na członków spółdzielni własności lokali lub domów jednorodzinnych. Zgodnie z art. 67 ust. 1a ustawy, pojęcie odrębnej własności lokali obejmuje lokal wraz z pomieszczeniami przynależnymi, w rozumieniu ustawy o własności lokali oraz udział w nieruchomości wspólnej. Przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) stanowią, iż samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2). Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż (art. 2 ust. 4). Treść art. 94 Konstytucji wskazuje, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie. Każdorazowo więc zatem w akcie rangi ustawowej zawarte być musi upoważnienie dla lokalnego prawodawstwa, czyli tzw. delegacja. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przepisie art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy, zwanych aktami prawa miejscowego. Upoważnienie to musi być wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych i wskazywać winno organ administracji publicznej właściwy do wydania danego aktu normatywnego. W rozpoznawanej sprawie Rada Miasta zaskarżoną uchwałą wyraziła zgodę na udzielenie przez Burmistrza Miasta bonifikaty od ceny sprzedaży zabudowanych nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy Miasto , sprzedanych w drodze bezprzetargowej na rzecz użytkowników wieczystych będących spółdzielniami mieszkaniowymi w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali garażowych oraz w związku z przeniesieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali garażowych z wyłączeniem prawa do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym przydzielonym na warunkach własnościowego prawa do lokalu. Organ gminy przekroczył zatem zakres upoważnienia wynikającego z powołanego przepisu art. 68 ust. 1 pkt 9 ustawy, który pozwalał temu organowi na wyrażenie zgody na udzielenie przez organ właściwy bonifikaty od ceny nieruchomości, ale tylko w sytuacji, gdy nieruchomość jest sprzedawana spółdzielniom mieszkaniowym w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali lub z przeniesieniem na członków spółdzielni własności lokali lub domów jednorodzinnych. W niniejszej sprawie takie warunki nie zostały spełnione, gdyż zgoda na udzielenie bonifikaty od ceny nieruchomości została wyrażona w związku z ustanowieniem na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności tzw. lokali garażowych i przeniesienia na rzecz członków spółdzielni odrębnej własności lokali garażowych. Oznacza to, że zaskarżona uchwała podjęta została bez podstawy prawnej, co w myśl art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powoduje jej nieważność. Ponadto Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że zastrzeżenie warunku dla zastosowania bonifikaty w § 2 zaskarżonej uchwały, jest niedopuszczalne w akcie normatywnym, jakim jest uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego. Z tych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).