II SA/Lu 352/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 894/07 - w zakresie wniosku o uzupełnienie postanowienia p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 352/12. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 352/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. D. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 894/07. Następnego dnia pełnomocnik skarżącego [...]. M. S. wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia o rozstrzygnięcie dotyczące kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to nie zostały uiszczone w całości lub w części. Sąd zważył, co następuje: Wniosek jako oczywiście bezzasadny, podlegał oddaleniu. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wydanego w sprawie postanowienia o rozstrzygnięcie dotyczące kosztów zastępstwa prawnego udzielonego stronie skarżącej z urzędu. W związku z tym należy wskazać, iż zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przy czym warunkiem przyznania kosztów zastępstwa procesowego adwokatowi ustanowionemu dla strony z urzędu jest złożenie przez niego oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zatem w sytuacji ustanowienia dla strony adwokata z urzędu, który udzielił jej w toku sprawy pomocy prawnej i złożył wskazane oświadczenie, sąd zobligowany jest przyznać mu wynagrodzenie według stawek określonych w przywołanym rozporządzeniu. Przy czym w takiej sytuacji bez znaczenia jest wynik końcowy sprawy. Tym samym pełnomocnikowi działającemu z urzędu należą się koszty zastępstwa procesowego również w sytuacji oddalenia lub odrzucenia skargi strony, którą reprezentuje. Opisana sytuacja - co należy podkreślić – dotyczy wyłącznie spraw, w których sąd na wniosek strony ustanowił profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. W przedmiotowej sprawie tego typu sytuacja natomiast nie występowała. Jak wynika z akt sprawy sygn. akt II SA/Lu 894/07, skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika z wyboru, [...] M. S., który stosownie do treści art. 39 pkt 1 p.p.s.a. uprawniony był również do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu o wznowienie przedmiotowego postępowania sądowego. Dlatego też mimo, iż nie wniósł on skargi o wznowienie, co uczynił sam skarżący został on zawiadomiony o wszczętym tą skargą postępowaniu. W takiej jednak sytuacji brak podstaw prawnych do przyznania mu przez Sąd kosztów zastępstwa procesowego, które w tym przypadku obciążają stronę, z której umocowania pełnomocnik działał. Koszty te mogłyby być przerzucone na organ jedynie w sytuacji uwzględnienia skargi strony (art. 200 p.p.s.a.), co w sprawie nie miało miejsca. Wobec braku podstawy prawnej wniosku o uzupełnienie postanowienia, Sąd na podstawie art. 157 § 1-3 p.p.s.a., postanowił jak w postanowieniu.