II SA/Lu 355/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca), Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2024 r. sprawy ze skargi Towarzystwa n. Z. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 lutego 2024 r. znak: SKO.41/6697/SD/2024 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną do sądu przez Towarzystwo n. Z. z siedzibą w O. (dalej jako: Towarzystwo lub skarżący) decyzją z dnia 27 lutego 2024 r. znak: SKO.41/6697/SD/2023 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej jako: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Kraśnik (dalej jako: Burmistrz) z dnia 13 listopada 2023 r. znak: GKŚ.OŚ.6220.12.72.2021.2023 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Zakład odzysku energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w K.". Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 2 lipca 2021 r. złożonym przez E. E. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako: inwestor lub Spółka) wystąpiono do Burmistrza Miasta Kraśnik o wdanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji pod nazwą "Zakład odzysku energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w K.". Do wniosku Spółka dołączyła kartę informacyjną przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2021 r. znak: GKŚ.OŚ.6220.12.7.2021 Burmistrz, po uzyskaniu opinii (postanowienie z dnia 30 lipca 2021 r.) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie (dalej jako: RDOŚ w Lublinie), Dyrektora Zarządu Zlewni w Radomiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (pismo z dnia 29 lipca 2021 r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku (opinia sanitarna z dnia 3 sierpnia 2021 r.), Spółka została zobowiązana do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W postanowieniu tym sprecyzowano wymagane elementy, które powinny być brane pod uwagę w sporządzanym raporcie. Inwestor przedstawił raport oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia w dniu 14 października 2021 r. przygotowany przez zespół pod kierownictwem R. F. z S. P. Sp. z o.o. z siedzibą w T.. Raport został uzupełniony w kwietniu 2022 r. po wezwaniu RDOŚ w Lublinie. W ramach prowadzonego postępowania uzyskano opinię Dyrektora Zarządu Zlewni w Radomiu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 29 lipca 2021 r., znak: WA.ZZŚ.4.435.1.229.2021.MK według której dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (k. 86-89, akt. adm. I inst.). Negatywną opinię w sprawie wydał Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kraśniku z dnia 19 kwietnia 2022 r. (k. 2016-2022, 2034, akt adm. I inst.) Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r. RDOŚ w Lublinie - wydanym w trybie uzgodnieniowym - pozytywnie odniósł się do planowanej inwestycji (k. 2164-2185, akt adm. I inst.) Na zlecenie Miasta K. dokonano oceny raportu oddziaływania na środowisko w formie tzw. koreferatu przez Instytut Technologii Paliw i Energii w Z. Pisemna ocena została przedstawiona w kwietniu 2023 r. przez zespół naukowy z Zakładu Ochrony Powietrza powyższego Instytutu (k. 2317-2334, akt adm. I inst.) Skarżące Towarzystwo zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu przez Burmistrza postanowieniem z dnia 17 stycznia 2022 r., znak: GKŚ.OŚ.6220.12.20.2021.2022 - na wniosek z dnia 12 grudnia 2021 r. (k. 1430, akt adm. I inst). Decyzją z dnia 13 listopada 2023 r. znak: GKŚ.OŚ.6220.12.72.2021.2023 Burmistrz Miasta Kraśnik ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Zakład odzysku energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w K." na działce nr ewid. [...], obręb geodezyjny Północ. Decyzja Burmistrza została sprostowana postanowieniem z dnia 11 grudnia 2023 r. znak: GKŚ.OŚ.6220.12.77.2021.2023 w zakresie podstawy prawnej z § 3 ust. 1 pkt 83 lit b, na § 3 ust. 1 pkt 82. W decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku u jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej jako u.i.o.ś) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r. poz. 1839 ze zm.) ustalono przede wszystkim: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27; nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej przed realizacją przedsięwzięcia; nie stwierdzono konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; stwierdzono brak konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w prawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś.; nie nałożono obowiązku postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś.; nałożono obowiązek realizacji działań dotyczących zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; nałożono obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w celu porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko; nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności; stwierdzono, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 będący integralną część niniejszej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Towarzystwo n. Z. z siedzibą w O. oraz inwestor. W wyniku cofnięcia odwołania przez E. E. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. decyzją SKO w Lublinie z dnia 27 lutego 2024 r. znak: SKO.41/745/SD/2024 umorzono postępowanie odwoławcze z odwołania Spółki od przedmiotowej decyzji Burmistrza. Decyzją SKO w Lublinie z dnia 27 lutego 2024 r. znak: SKO.41/6697/SD/2023, po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa, utrzymano w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu Kolegium opisało stan faktyczny sprawy oraz powołało przepisy prawa regulujące kwestię ustalania środowiskowych uwarunkować dla inwestycji. W szczególności wyjaśniono, że zgodnie z art. 73 ust. 1 u.i.o.ś. postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Następnie wskazano, że art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a zgodnie z przepisem art. 71 ust. 2 uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to wskazuje przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływał na środowisko. Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 82 tego rozporządzenia, który został zastosowany w niniejszej sprawie, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje związane z przetwarzaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Kolegium wyjaśniło, że decyzje środowiskowe mają charakter związany, a odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięć może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Ta sprzeczność może również wynikać z kompleksowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na komponenty środowiska. Przesądza o tym regulacja zawarta w przepisie art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Kolegium podniosło także, że podstawę decyzji negatywnej może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.i.o.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono ponadto, że nie może stanowić przesłanki odmowy wydania decyzji fakt, iż przeprowadzona dla przedsięwzięcia ocena oddziaływania na środowisko wykazała negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Okoliczność negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sama w sobie, nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż tego typu oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko stanowi typową i nieodłączną cechę przedsięwzięć, co do których wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Kolegium w sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wskazanych w art. 80 ust. 2 i art. 81 u.i.o.ś., dlatego też organ I instancji był obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań wnioskowanego przedsięwzięcia. W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie instalacji do termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych. Planowana inwestycja będzie pełnić funkcję elektrociepłowni. Wyprodukowana energia elektryczna zostanie sprzedana do sieci elektroenergetycznej, natomiast ciepło zasili sieć ciepłowniczą miasta K. Podstawowym paliwem w planowanym zakładzie będą frakcje energetyczne - odpadów komunalnych wytwarzane w instalacjach mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów ze strumienia niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania (doczyszczania) selektywnie zebranych odpadów. Do termicznego przekształcania odpadów kierowane będą odpady o kodach: 19 05 01, 19 05 99, 19 12 04, 19 12 08, 19 12 10, 19 12 12, zgodnie z klasyfikacją zawartą w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 10). Kolegium wskazało, że w przypadku przedmiotowej spalarni nominalna wartość opałowa wsadu do instalacji wynosić będzie 12 MJ/kg, przy zakresie tolerancji wartości opałowej wynoszącym 9-14 MJ/kg. W ramach planowanego przedsięwzięcia przewidziano zastosowanie instalacji składającej się z jednej linii technologicznej o wydajności maksymalnej 2,9 Mg/h, co przy uwzględnieniu maksymalnego rocznego czasu pracy na poziomie 8 760 h/rok (maksymalnej dyspozycyjności) będzie równy maksymalnej rocznej masie spalanych odpadów na poziomie 25 404 Mg/rok. Planowana instalacja zostanie zlokalizowana w północnej części miasta K., na terenie działki o nr ewid. [...], obręb geodezyjny Północ, sąsiadującej z elektrociepłownią V. W. Sp. z o.o. Zakład K., która znajduje się na obszarze dawnej F. T. K. S.A. W sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji zlokalizowane są: od strony północnej zabudowania przemysłowe istniejącej elektrociepłowni V. W. Sp. z o.o. Zakład K. - istniejący plac węglowy; od strony południowej tereny przemysłowe, a dalej obszar zalesiony; od strony wschodniej teren przemysłowy istniejącej elektrociepłowni V. W. Sp. z o.o. Zakład K., a dalej zabudowania oczyszczalni ścieków; od strony zachodniej zabudowa przemysłowa istniejącej elektrociepłowni V. W. Sp. z o.o. Zakład K., a dalej terenjł F. T. – K. S.A. (niezabudowane). Najbliższa istniejąca zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest przy ul. J. S. w odległości ok. 530 m. Następnie wyjaśniono, że dla terenu, w obrębie którego planowana jest realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą Nr LVI/345/2014 Rady Miasta z 4 sierpnia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. L. z 22 października 2014 r., poz. 3326, ze zm.). Działka o nr ewid. [...], obręb geodezyjny Północ, na której planowana jest realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, położona jest w granicach terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem F236C z podstawowym przeznaczeniem terenów pod tereny urządzeń gospodarki cieplnej C z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod elektrociepłownie i ciepłownie oraz z dopuszczalnym przeznaczeniem gruntów pod usługi, rzemiosło produkcyjne i usługowe oraz bazy i zaplecza. Wskazano także, że zgodnie z §18 m.p.z.p. dla poprawy stanu higieny atmosfery plan wyklucza możliwość lokalizacji inwestycji, których uciążliwość wykracza poza granice posiadanych posesji, a § 22 m.p.z.p. określa, że w zakresie gospodarki odpadami zagospodarowanie i unieszkodliwienie odpadów komunalnych ma następować na centralnych składowiskach odpadów do czasu wprowadzenia nowych technologii; nieruchomości mają być wyposażone w urządzenia i miejsca umożliwiające selektywna zbiórkę odpadów, zgodnie z wymogami określonymi w regulaminie utrzymania porządku i czystości w mieście oraz odpady komunalne z obszaru objętego planem mają być wywożone w oparciu o zorganizowany system na wyznaczone dla potrzeb miasta tereny składowania, przeróbki lub spalania śmieci zgodnie z przepisami odrębnymi. Zdaniem Kolegium planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K. Dodatkowo podkreśliło, że przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia w powietrzu oraz dopuszczanych częstości przekroczeń, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów substancji określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Zatem spełnione będą wymagania w zakresie ochrony powietrza określone w przepisach prawa. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, co do pozytywnej oceny przygotowanego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko. Raport zdaniem organu odwoławczego jest kompletny oraz spełnienia wymogi formalne i merytoryczne - zawiera wszystkie niezbędne informacje pozwalające na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zwłaszcza dane identyfikujące rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych. W uzasadnieniu podkreślono również, że organ I instancji wystąpił o merytoryczną ocenę raportu, którą opracował Instytut Technologii Paliw i Energii w Z. Wnioski płynące z koreferatu przygotowanego przez ten Instytut potwierdziły fakt poprawności sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia wnioskowanego przez Spółkę. Kolegium wyjaśniło również, że okoliczność negatywnej opinii sanitarnej sporządzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. Opinia ta została oceniona przez organ w ramach postępowania, jednakże wyrażone w niej oceny nie wiążą organów wydających merytoryczną decyzję. Zdaniem Kolegium w sprawie zaszły wszelkie przesłanki, aby ustalić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Skargę na decyzję SKO w Lublinie złożyło Towarzystwo n. Z. z siedzibą w O. W skardze zarzucono decyzji obrazę: - prawa materialnego tj. art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez ustalenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia pomimo jego niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 66 w zw. z § 22 i § 18 MPZP w zw. §4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - prawa materialnego tj. art. 82 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 4 u.i.o.ś poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta Kraśnik w zakresie stanowiska o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., pomimo istotnych wątpliwości, co do możliwości bezpiecznego zagospodarowania ścieków bytowych oraz opadowych w ramach istniejących sieci kanalizacyjnych; - prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 8 u.i.o.ś. poprzez pominięcie w raporcie obliczeń modelowych dla fluorowodoru i benzo(a)piernu, co spowodowało brak możliwości porównania z jednogodzinną wartością odniesienia zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 845), a odnośnie benzo(a)pirenu także porównania do poziomu docelowego, przez co ocena oddziaływania na środowisko jest niekompletna, co ma istotny wpływ na treść decyzji w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań w fazie realizacji i eksploatacji; - prawa materialnego tj. art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1) lit. c, pkt. 6) i pkt 8) u.i.o.ś. poprzez pominięcie w raporcie wyznaczenia emisji dla niektórych lotnych związków organicznych; - przepisów postępowania tj. art. 15 w zw. z art. 107 §1 pkt 5 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ ponownie całej sprawy w szczególności w aspekcie zarzutów podniesionych w odwołaniu, co stanowiło obrazę zasady dwuinstancyjności postępowania; - przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności faktycznych i ocen wskazanych w piśmie z 2024-02-19 oraz w odwołaniu skarżącego podczas gdy odwołanie zostało wniesione przez P.R., który posiada uprawnienia do sporządzania raportu oceny oddziaływania na środowisko; - przepisów postępowania tj. art. 10 § 2 k.p.a. poprzez niepoinformowanie stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w terminie 7 dni, co spowodowało złożenie wniosku dowodowego - opinii prof. L. P. w dniu wydania decyzji. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Towarzystwo zawnioskowało również o przeprowadzenie w postępowaniu sądowym dowodu z opinii prof. L. P. na okoliczność nienależycie przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko w zakresie ochrony powietrza. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację świadczącą zdaniem Towarzystwa o zasadności złożonego środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Obszerną odpowiedź na skargę złożył również pełnomocnik Spółki, w której odniesiono się do wszystkich stawianych w skardze zarzutów procesowych i materialnych. Na rozprawie w dniu 3 października 2024 r. tut. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii prof. L. P. Sąd wyjaśnił, że nie zaszły podstawy określone w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) do dopuszczenia przedmiotowego dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy w swych orzeczeniach nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego ani norm prawa materialnego odnoszących się do określania środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Prowadzone na wniosek E. E. K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. postępowanie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy wątpliwości, zapewniono udział społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym, a wszystkim stronom możliwość czynnego działania. Sąd podziela wnioski, na których zostały oparte decyzje organów obu instancji, co do kompletności i poprawności przygotowanego w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. W ustalonym w sprawie stanie faktycznym i prawnym zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku u jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i aktach wykonawczych, do określenia środowiskowych uwarunkowań dla Zakładu odzysku energii z procesu termicznego przekształcania frakcji energetycznych odpadów komunalnych w K. Odnosząc się do obowiązującej w sprawie regulacji prawnej należy wskazać, że: Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W nawiązaniu do tej regulacji rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1838) określono dwie grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pierwsza grupa) oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko (druga grupa). Planowane przedsięwzięcie należy do drugiej grupy przedsięwzięć, jako wymienione w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia. Inwestycja została więc prawidłowo zakwalifikowana przez organy administracji obu instancji. Z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. wynika, że dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Ten przepis stanowi natomiast, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. Postanowieniem Burmistrza Miasta Kraśnik z dnia 10 sierpnia 2021 r. (powołanym powyżej), nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, z uwzględnieniem stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Radomiu. Wypełniając obowiązek wynikający z niniejszego postanowienia Spółka przedłożyła w dniu 14 października 2021 r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez S. P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (k. 125 i n., akt I inst.). Raport został uzupełniony w dniu 12 kwietniu 2022 r. po wezwaniu RDOŚ w Lublinie (k. 1563 i n., akt I inst.). Jak opisano powyżej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Lublinie postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r. uzgodnił planowane przedsięwzięcie, określając warunki jego realizacji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kraśniku pismem z 19 kwietnia 2022 r. negatywnie odniósł się do planowanego przedsięwzięcia. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Radomiu w piśmie z dnia 29 lipca 2021 r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W dodatkowym piśmie z dnia 3 grudnia 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Radomiu powołując się na art. 77 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. wskazał, że w związku z jego wcześniejszym stanowiskiem o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia nie jest w tym przypadku zasadne (k. 1193, akt I inst.). Organ ten kolejnym pismem z dnia 21 czerwca 2023 r. podtrzymał powyższe stanowisko, wskazując dodatkowo na konieczność uwzględniania w decyzji środowiskowej aktualizacji planu zagospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (k. 2382, akt I inst.). Inwestor dokonał stosownej aktualizacji dokumentów jeszcze przed wezwaniem PGWWP. Należy ponadto podkreślić, że organ I instancji umożliwił społeczeństwu udział w postępowaniu. Świadczą o tym w szczególności: obwieszczenia z dnia 7 grudnia 2021 r. oraz 22 listopada 2022 r. o podaniu do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia (k. 1195, 2234 akt adm. I inst. ); ogłoszenia, które ukazały się w lokalnej prasie (k. 1197-1199, akt adm. I inst.); udostępnianie zainteresowanym dokumentacji sprawy; możliwość składanie uwagi i wniosków (k. 1206-1440, akt adm. I inst); konsultacje społeczne w Centrum Kultury i Promocji w Kraśniku w dniu 25 stycznia 2022 r. (protokół, k. 1458-1470, akt adm. I inst.). Zdaniem tut. Sądu wydana po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania administracyjna decyzja zawiera wymagane prawem elementy. Określa ona przede wszystkim: - rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. - istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. - wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust.1 u.i.o.ś., w szczególności w projekcie budowlanym. Podkreślić należy, że w decyzji nałożono na inwestora obowiązek realizacji działań dotyczących zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a także nałożono na Spółkę obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w celu porównania ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko. Okoliczność nie nałożenia na inwestora obowiązku ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięci na środowisko nie świadczy, wbrew zarzutom skargi, o wadliwości wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18; nie dotyczy to inwestycji w zakresie terminalu. Kwestia nałożenia niniejszego obowiązku należy do sfery uznania administracyjnego organu administracji. W orzecznictwie wskazuje się, że przedstawienie stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest obligatoryjne, w sytuacji gdy organ nie znajduje uzasadnienia dla konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok NSA z 21.03.2012 r., II OSK 2579/10, LEX nr 1251979). W decyzji Burmistrza, w nawiązaniu do stanowiska RDOŚ w Lublinie, uznano, że nie zachodzi konieczność nałożenia tego rodzaju obowiązku. Okoliczność ta słała się przedmiotem analizy organu administracji, który nie znalazł w świetle regulacji określonej w art. 82 ust. 2 u.i.o.ś. potrzeby nałożenia tego obowiązku. Nie można uznać, w ramach ogólnych zarzutów skargi, aby w sprawie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego w tym zakresie, a nie nałożenie obowiązku określonego w art. 82 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś. wynikało z błędu, czy niedopatrzenia organów. Równocześnie, na co wskazywano powyżej, nałożono na inwestora obowiązek analizy porealizacyjnej, na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś., co pozwoli na weryfikację zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko po ewentualnym jej powstaniu. W ocenie sądu uzasadnienie decyzji środowiskowej spełnia wymogi art. 85 ust. 1 i 2 u.i.o.ś., a także art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4, tj. stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Burmistrz dokonał analizy przedsięwzięcia oraz przedłożonego raportu, wykazując, że uwzględniono w nim należycie wpływ przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji przeanalizowano regulacje zawarte w obowiązujących przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznając prawidłowo, że przedsięwzięcie jest zgodne z jego ustaleniami. W decyzji dokonano wszechstronnej oceny przygotowanego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko. Istotne jest przy tym, że na zlecenie organu prowadzącego postępowanie dokonano kompleksowej, eksperckiej oceny raportu w formie koreferatu przygotowanego przez Instytut Technologii Paliw i Energii w Z. Pozwoliło to na bezstronną, zewnętrzną i profesjonalną ocenę ustaleń zawartych w przygotowanym raporcie, a wnioski płynące z tej oceny potwierdzają prawidłowość sporządzonego i przedstawionego dla przedmiotowego przedsięwzięcia raportu. Trudno też przypisać instytucji, która dokonywała oceny raportu stronniczości w sprawie lub braku profesjonalizmu. Zgodnie z konkluzją zawartą w opinii o raporcie – koreferacie – proponowana technologia odzysku energii jest klasyczną, znaną i sprawdzoną technologią dla inwestycji powstających obecnie w Europie i na świecie. Sporządzone dokumenty i decyzje są wystarczające dla wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oczywistym jest, że sama ocena raportu dokonana nawet przez specjalistyczną instytucję nie może zastąpić oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, gdyż należy to do obowiązków organów administracji orzekających w sprawie. W związku jednak z technicznym i specjalistycznych charakterem raportu oddziaływania na środowisko działanie organu I instancji w celu pozyskania zewnętrznej, merytorycznej oceny raportu należy ocenić jednoznacznie pozytywnie. W uzasadnieniu decyzji zawarte zostały ponadto szczegółowe informacje o przeprowadzonym postępowaniu z udziałem społeczeństwa. Przywołano zgłoszone w toku postępowania liczne uwagi, zastrzeżenia, wnioski, pytania i wątpliwości, do których organ odniósł się szczegółowo i wnikliwie, uwzględniając stanowisko autorów raportu oraz koreferatu. Należy również podkreślić, że negatywna opinia o przedsięwzięciu wydana w sprawie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku z dnia 19 kwietnia 2022 r. została oceniona przez organy, które słusznie uznały, że zastrzeżenia zgłaszane przez ten organ, nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Dodać należy, że na zlecenie inwestora oceny dokonanej w opinii PPIS w Kraśniku dokonał prof. G. W., który odniósł się merytorycznie do wszystkich uwag zawartych w opinii tego organu (k. 2101-2106, akt adm. I inst.). Organy słusznie zwróciły również uwagę na okoliczność formalną, że opinia inspektora sanitarnego nie wiąże organów wydających decyzję w sprawie. Analiza powyższego doprowadziła Sąd do przekonania, że w przeprowadzonym postępowaniu należycie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uwzględniając wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Dokonano właściwej wykładni i zastosowania norm prawa materialnego stanowiących podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy odniósł się należycie do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu i przeprowadził właściwie kontrolę instancyjną. Odnosząc się do zarzutów skargi złożonej przez Towarzystwo, tut. Sąd uznał, że są bezpodstawne. W zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. należy w pełni podzielić stanowisko organów administracji oraz Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę. Planowane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane na działce nr ewid. [...], obręb ewidencyjny Północ. Teren inwestycji ma charakter przemysłowy, w sąsiedztwie funkcjonuje elektrociepłownia węglowa V. W. Sp. z o.o. Zakład K. – jest to obszar dawnej F. T. K. S.A. Działka znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] z podstawowym przeznaczeniem terenów wynikającym z § 66 m.p.z.p. - tereny urządzeń gospodarki cieplnej C: a) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod elektrociepłownie i ciepłownie; b) z dopuszczalnym przeznaczeniem gruntów pod usługi, rzemiosło produkcyjne i usługi oraz bazy i zaplecza pod warunkiem, że podziału terenu dla dopuszczalnego przeznaczenia można dokonać w sposób nie naruszający funkcji przeznaczenia podstawowego. Należy podkreślić, że zgodność z planem nie polega na tym, aby konkretna inwestycja była przewidziana w planie miejscowym. Dlatego też dla oceny zgodności inwestycji z planem nie jest konieczne zawarcie w planie miejscowym dokładnej lokalizacji konkretnej inwestycji w określonym miejscu lub obszarze gminy. Taka sytuacja może mieć miejsce, jednakże w obowiązującym w mieście K. planie miejscowym nie wskazano konkretnej lokalizacji dla zakładu przetwarzającego odpady. Natomiast umiejscowienie Zakładu odzysku odpadów z procesu termicznego przekształcania energetycznych odpadów komunalnych na działce nr ewid. [...], oznaczonej symbolem [...], w rejonie przemysłowym, gdzie już istnieje elektrociepłownia węglowa, a plan dopuszcza lokalizację urządzeń gospodarki cieplnej wraz z zapleczem i odpowiednią bazą jest zgodne z ustaleniami planu. Sąd uznaje, tak jak dokonały to organy, że nie jest konieczne lokalizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie oznaczonym symbolem O. Symbolem tym są wprawdzie oznaczone tereny przeznaczone dla gospodarki odpadami (stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), jednakże interpretacja przepisów planu nie wiąże się tylko i wyłącznie z odkodowywaniem jego postanowień za pośrednictwem symboli użytych dla poszczególnych obszarów, dla których obowiązuje ten akt prawa miejscowego. Skoro planowana inwestycja będzie zakładem przetwarzającym odpady, a także zakładem produkującym energie cieplną i elektryczną, to umiejscowienie jej na terenie przeznaczonym pod elektrociepłownie i ciepłownie wraz z bazami i zapleczem nie budzi zastrzeżeń. Istotne jest również to, że w planie miejscowym miasta K. faktycznie nie oznaczono terenów przeznaczonych pod gospodarkę odpadami oznaczonych symbolem O, a gospodarka odpadami jest jednym z podstawowych zadań własnych każdej gminy – art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1465). Odnosząc się do zarzutu niezgodności planowanego przedsięwzięcia z § 18 i § 22 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. z dnia 4 sierpnia 2014 r. uznać należy, inwestycja nie narusza ich postanowień. Stosownie do § 18 m.p.z.p. dla poprawy stanu higieny atmosfery plan wyklucza możliwość lokalizacji inwestycji, których uciążliwość wykracza poza granice posiadanych posesji. Jednocześnie pojęcie "uciążliwości" zdefiniowano w § 6 pkt 19 m.p.z.p. i stwierdzono, że: należy przez to rozumieć ujemny wpływ na środowisko stwarzający zagrożenia zdrowia ludzi lub skutkujący pogorszeniem komfortu życia, w także powodujący degradację środowiska przyrodniczego spowodowany przekroczeniem standardów jakości środowiska określonych w przepisach odrębnych. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wynika, że planowane przedsięwzięcie, nie będzie powodowało przekroczenie standardów jakości środowiska, a zastosowana technologia pozwoli na ograniczenie wpływu inwestycji na jakość powietrza. Kwestie te zostały szczegółowo opisane w decyzji organu odwoławczego w odniesieniu do właściwych standardów. Sąd uznał w świetle ustaleń organów oraz raportu, że inwestycja jest zgodna z § 18 m.p.z.p. Nie ma żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia przez planowane przedsięwzięcie § 22 m.p.z.p. Przepis ten nie odnosi się szczegółowo do kwestii lokalizacji na terenie gminy zakładu przetwarzania odpadów. Zgodnie z § 22 w zakresie gospodarki odpadami ustala się: 1. Zagospodarowanie i unieszkodliwienie odpadów komunalnych na centralnych składowiskach odpadów do czasu wprowadzenia nowych technologii. 2. Obowiązek wyposażenia nieruchomości w urządzenia i miejsca umożliwiające selektywna zbiórkę odpadów, zgodnie z wymogami określonymi w regulaminie utrzymania porządku czystości w mieście. 3. Wywożenie systemem zorganizowanym wszystkich odpadów komunalnych z obszaru objętego planem na wyznaczone dla potrzeb miasta tereny składowania, przeróbki lub spalania śmieci zgodnie z przepisami odrębnymi. Wbrew zarzutom skargi nie można wyinterpretować z powołanego przepisy zakazu lokalizacji na terenie miasta K. planowanej inwestycji. Przepis ten ogólnie odnosi się do kwestii zagospodarowania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, nie stawiając żadnych wymogów dotyczących lokalizacji inwestycji w postaci zakładów przetwarzania wybranych frakcji tych odpadów na terenie gminy. W przepisie tym uchwałodawca miejscowy odniósł się jedynie do postępowania z odpadami na terenie gminy, kwestia przetwarzania odpadów pozostaje poza dyspozycją tego przepisu. Można zwrócić ponadto uwagę, że w § 22 ust. 1 m.p.z.p. odniesiono się do kwestii składowania i unieszkodliwiania odpadów na centralnych składowiskach do czasu wprowadzenia nowych technologii. Planowane przedsięwzięcie może być uznane za nową technologię, która będzie używana do unieszkodliwiania części odpadów komunalnych – jej frakcji energetycznej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niekompletności i nierzetelności sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko należy uznać je za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu wobec wiążącego organy wydające decyzję środowiskową pozytywnego postanowienia uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wydanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie, a także pozytywnej oceny raportu oddziaływania na środowisko przedstawionego w ramach koreferatu przez Instytut Technologii Paliw i Energii w Z. na zlecenie Miasta K., a także mając na uwadze merytoryczne uwarunkowania zawarte w decyzji organu I instancji zarzuty stawiane przez Towarzystwo nie mogą zostać uwzględnione. W ocenie sądu nie wykazano, by raport nie obejmował wszystkich znajdujących zastosowanie do przedsięwzięcia poziomów dopuszczalnych i standardów emisyjnych substancji. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego benzo(a)pirenu oraz fluorowodoru należy podkreślić, że uwzględniono odnoszące się do tych substancji rozporządzenie Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w środowisku, które określa docelowe poziomy dla niektórych substancji w powietrzu (tj.: Dz. U. z 2021 r. poz. 845). W Załączniku nr 2 do tego rozporządzenia określono poziomy docelowe dla niektórych substancji w powietrzu (w tym dla benzo(a)pirenu – w pyle zawieszonym PM10), zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia ludzi i ochronę roślin, termin ich osiągnięcia, oznaczenie numeryczne tych substancji, okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów, oraz dopuszczalne częstości przekraczania tych poziomów. Poziom docelowy, zgodnie z art. 3 pkt 28(b) Prawa ochrony środowiska, jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w określonym czasie za pomocą ekonomicznie uzasadnionych działań technicznych i technologicznych; poziom ten ustała się w celu unikania, zapobiegania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość. Poziomy docelowe określają zatem cel, do którego należy dążyć. Dla planowanego przedsięwzięcia kluczowe były standardy emisyjne i poziomy dopuszczalne dla instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów, określone w Załączniku nr 7 rozporządzenia w sprawie standardów emisyjnych instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów – rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020. (Dz. U. z 2020, poz. 1860). W raporcie w rozdziale 3.3 (k. 152-153, akt I inst.) zostały uwzględnione przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia oraz w rozdziale 15 Opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia Przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów środowiska oraz emisji (k. 275-277, akt I inst.). W powołanym rozporządzeniu Ministra Klimatu (załącznik nr 7) określono standard emisji odnoszący się do fluorowodoru równocześnie nie określono standardów emisyjnych dotyczących benzo(a)pirenu. W raporcie sporządzonym w sprawie na podstawie prognozowanego strumienia spalin oraz dopuszczalnych standardów emisyjnych wyznaczono graniczne dopuszczalne ładunki emisji zanieczyszczeń z planowanej inwestycji. Zostały one przedstawione w tabelach w rozdziale 10.2.5 raportu pt.: Odziaływanie na powietrze atmosferyczne (k. 195v-199v). W raporcie wyjaśniono (k. 199v akt I inst.), że emisje do powietrza z planowanej instalacji termicznego przekształcania odpadów nie będą powodowały przekroczeń dopuszczalnych standardów emisyjnych określonych w powołanym powyżej rozporządzenia Ministra Klimatu. W raporcie odniesiono się również do kwestii zrzutu ścieków, które powstawać będą podczas procesów realizowanych na terenie instalacji (k. 154, 190v-194v, akt. I inst.). Mając również na uwadze opinię PGWWP Dyrektora Zarządu Zlewni w Radomiu, z której wynika, że inwestycja nie stwarza zagrożenia dla wód podziemnych, zarzuty Towarzystwa dotyczące braku możliwości bezpiecznego zagospodarowania ścieków bytowych oraz opadowych należy uznać za nieuzasadnione. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, że na tym etapie planowania inwestycji szczegółowe, ostateczne rozwiązania techniczne nie muszą być jeszcze wdrożone. Dodatkowo Sąd podkreśla, że zarzuty podnoszone w skardze odnoszą się do profesjonalnych wiadomości osób przygotowujących raport i w ramach postępowania administracyjnego muszą być oceniane z wykorzystaniem wiedzy specjalistycznej. W świetle okoliczności, że raport został pozytywnie zweryfikowany przez Instytut Technologii Paliw i Energii w Z., a planowane przedsięwzięcie uzgodnione z RDOŚ w Lublinie nie można uznać, że wydana decyzja jest sprzeczna z prawem w zakresie emisji do powietrza różnego rodzaju substancji i odorów, a także planowanej gospodarki ściekami przemysłowymi oraz bytowymi. Odnosząc się do opinii dr hab. L. P. z dnia 22 lutego 2024 r. dołączonej do skargi należy wyjaśnić, że nie mogła ona stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Z punktu widzenia procesowego opinia ta została przedłożona do organu odwoławczego zbyt późno, bo już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, można uznać ją nawet jako element służący jedynie przedłużaniu postępowania administracyjnego w sprawie. Należy ponadto zauważyć, że stawiane w niej zarzuty odnoszą się tylko do wybranych elementów raportu oddziaływania na środowisko, a wobec dokonania wszechstronnej oceny tego dokumentu oraz postanowienia uzgadniającego RDOŚ w Lublinie trudno uznać, aby opinia ta podważała stanowisko przedstawione przez organy administracji. W zakresie zarzutów procesowych zmierzających do wytknięcia błędów w postępowaniu odwoławczym należy podkreślić, że postępowanie to prowadzone było prawidłowo, a organ stosownie do swych obowiązków rozpatrzył odwołanie Towarzystwa – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do wszystkich istotnych aspektów sprawy – nie tylko oceniono postępowania organu I instancji, ale dokonano ponownej oceny raportu oddziaływania na środowisko, szeroko wyjaśniono kwestię zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wskazano powody, którymi kierowano się utrzymując w mocy decyzję Burmistrza Kraśnika. Wbrew zarzutów skargi nie było żadnych podstaw do uznania, że odwołanie Towarzystwa podpisane przez prezesa tej organizacji P. R. stanowi kontrraport do przygotowanej oceny oddziaływania na środowisko. Odwołanie w żadnej mierze nie ma charakteru opinii biegłego, a jedynie wyraża ocenę Towarzystwa – stanowi pismo procesowe inicjujące postępowanie odwoławcze. Ewentualny kontrraport powinien mieć odpowiednią formę, a także odnosić się do wszystkich elementów objętych raportem oddziaływania na środowisko. W trakcie trwania postępowania umożliwiono stronom czynny w nim udział. Skarżące Towarzystwo zostało dopuszczone do postępowania postanowieniem z 17 stycznia 2022 r. i miało możliwość wypowiadania się, zgłaszania uwag i wniosków. Przed wydaniem decyzji zarówno przez Burmistrza Kraśnika, jak i przez SKO w Lublinie zostały do skarżącego wysłane zawiadomienia w trybie art. 10 k.p.a. – Burmistrz skierował do Towarzystwa zawiadomienie 7 sierpnia 2023 r. (odebrane w dniu 12 sierpnia 2023 r., k. 2425, 2432 akt I inst.), a SKO w Lublinie w dniu 15 stycznia 2024 r. (odebrane w dniu 30 stycznia 2024 r., k. 34-35, akt II inst.). W pełni zagwarantowano więc możliwość działania skarżącego w sprawie, strony miały odpowiednio dużo czasu, aby przedstawić swoje stanowisko w sprawie. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że pismo z opinią dr hab. L. P. wpłynęło do Kolegium po zakończeniu postępowania w dniu 28 lutego 2024 r. (decyzja została wydana w dniu 27 lutego 2024 r.). Nie można więc zasadne twierdzić, że Kolegium w tym zakresie uniemożliwiło czynny udział Towarzystwa w postępowaniu, a skarżąca nie mogła merytorycznie odnieść się do sporządzonego raportu na wcześniejszych etapach postępowania. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 1, czy art. 138 § 2 k.p.a., co sugerowano w skardze. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.