II SA/Lu 358/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 24 sierpnia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wszczął postępowanie w sprawie nadbudowy przez S. B. budynku gospodarczego na działce nr 50 położonej w T. Ustalono, że roboty budowlane polegały na "rozbiórce drewnianych ścian budynku od strony północnej i niewielkiej części od strony zachodniej, murowanych ścian szczytowych ponad stropem oraz konstrukcji dachu, a następnie pobudowaniu ścian murowanych i wykonaniu stropu nad parterem nad jednym pomieszczeniem, nadbudowaniu ścian zewnętrznych nad całym budynkiem, wykonaniu stropu nad piętrem budynku oraz wykonaniu dachu z pokryciem z blachy ocynkowanej’’. Ponieważ opisane roboty zostały wykonane bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę decyzją z dnia [...]czerwca 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał S. B. i J. B. rozbiórkę nadbudowy. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Skarga inwestorów na tę decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Lu 792/06). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r. (sygn. akt II OSK 295/07) uchylił wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny za błędny uznał pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, według którego, jeśli przedmiotowy obiekt zrealizowano na terenie, na którym brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania decyzji, a inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to brak jest podstaw do przeprowadzenia procesu legalizacyjnego. Zdaniem sądu nie wyjaśniono także, czy budynek realizowany przez inwestorów spełnia wymagania techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, podzielając ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylił zarówno decyzję z dnia [...]lipca 2006 r. jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]czerwca 2006 r. W dniu 5 sierpnia 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego wstrzymał prowadzone przy nadbudowie roboty budowlane i nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia do dnia 30 listopada 2008 r. zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności lokalizacji nadbudowanej części budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku braku planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 4 egzemplarzy projektu budowlanego nadbudowy i zaświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po przedstawieniu wymaganych dokumentów postanowieniem z dnia [...]2008 r. wspomniany organ uznając, że przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133) nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia w terminie do dnia 30 stycznia 2009 r. złożonych dokumentów o 4 egzemplarze pełnobranżowego projektu budowlanego przedmiotowej nadbudowy. Organ przypomniał ponadto, że zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 2 prawa budowlanego projekt budowlany wymaga sprawdzenia przez osobę posiadającą uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności. W dniu 30 stycznia 2009 r. inwestorzy złożyli wymagane egzemplarze projektu budowlanego. Po ich sprawdzeniu organ stwierdził, że nadal nie został spełniony obowiązek w zakresie kompletności projektu i jego sprawdzenia oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności, zdaniem organu, projekt budowlany został opracowany niezgodnie z art.5 ustawy Prawo budowlane , § 98 pkt.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2004 r. Nr 109, poz. 1156) oraz § 11 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133). Organ zaznaczył, że pomieszczenia techniczne i gospodarcze powinny być wyposażone w instalacje i urządzenia elektryczne dostosowane do ich przeznaczenia, zgodnie z wymaganiami polskich norm dotyczących tych instalacji i urządzeń. Zaprojektowany budynek powinien być wyposażony przynajmniej w instalację elektryczną (która została faktycznie wykonana, co potwierdza zapis w protokole z dnia 25 sierpnia 2008 r.). Ponadto, zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 2 wspomnianej ustawy projektant powinien zapewnić sprawdzenie projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami w tym techniczno – budowlanymi przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Organ podkreślił również, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 21 sierpnia 2007 r., jaką przedstawił inwestor, nie uwzględnia faktu istnienia wcześniej budynku gospodarczego parterowego i samowolnie dokonanej nadbudowy. Ponadto decyzję tę wydano na budowę budynku gospodarczego w granicy działki, pod warunkiem uzyskania zgody Ministra Budownictwa na odstępstwo od warunków technicznych, którego nie można spełnić w przypadku samowoli budowlanej. Według organu powyższe braki i uchybienia powodują, że projekt budowlany nie może zostać zatwierdzony i nie powinno być wydane pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Z tego powodu decyzją z dnia 23 lutego 2009 r. na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego nakazał inwestorom rozbiórkę samowolnie nadbudowanej części budynku gospodarczego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, według którego przedstawiony projekt budowlany był niekompletny z uwagi na brak zamieszczenia w nim części opisowej i rysunkowej dotyczącej instalacji wodno - kanalizacyjnej i elektrycznej. Mimo to jednak instalacje te zostały wykonane. Organ zaznaczył, że stosownie do § 11 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zmianami ) projekt architektoniczno - budowlany powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Opis techniczny z uwzględnieniem § 7 powinien określać m.in. rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano - instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych, natomiast część rysunkowa powinna przedstawiać m.in. zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym instalacje i urządzenia budowlane (§ 12 ust.1 pkt 5). Organ zauważył ponadto, że wbrew dyspozycji art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane projektant nie zapewnił sprawdzenia projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Przedstawiony projekt został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej i z ograniczeniami w specjalności konstrukcyjnej. Podkreślono także, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego T. inwestorzy zobowiązani byli przedstawić ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie decyzja taka została wydana [...] 2007 r. jednak wynika z niej, że dopuszczenie budowy w granicy działki sąsiedniej możliwe jest tylko pod warunkiem uzyskania zgody Ministra Budownictwa na odstępstwo od warunków technicznych. Zgoda ta jest jednak wymagana przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że nie jest możliwe jej uzyskanie w razie prowadzenia budowy bez stosownego pozwolenia. Wykonanie zatem nadbudowy budynku graniczącego z działką nr 49/1 jest niezgodne z warunkami wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji także w ocenie organu odwoławczego uzasadnione jest stwierdzenie, że inwestorzy nie wywiązali się z nałożonych na nich obowiązków określonych w postanowieniu z dnia [...] 2008 r. Zgodnie natomiast z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków o których mowa w ust. 3 stosuje się przepis ust. 1, czyli nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S.B. zarzucił decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszenie art. 7 i 8 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym przypadku zaniechanie wyjaśnienia, czy przedmiotowy budynek spełnia wymagania techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zdaniem skarżącego decyzja narusza także art.4 prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Skarżący podkreślił, że przy przyjęciu stanowiska organów nadzoru budowlanego od początku prowadzenia postępowania nie było możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Jeśli bowiem jednym z jej warunków jest zgodność nadbudowy z decyzją o warunkach zabudowy, to treść decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] 2007 r., w której dopuszcza się budowę w granicy działki sąsiedniej pod warunkiem uzyskania zgody Ministra Budownictwa na odstępstwo od warunków technicznych, jednoznacznie wskazuje, że nie będzie w stanie tego warunku spełnić. Skarżący przypomniał, że w decyzji z dnia [...] 1988 r. o pozwoleniu na budowę budynku warsztatu stwierdzono, iż jego usytuowanie w granicy działki od strony wschodniej budynku odpowiada warunkom technicznym jakim powinno odpowiadać budynki. Skoro zatem wtedy nie wymagano zgody na odstępstwo, to zdaniem skarżącego nie ma uzasadnienia dla jego żądania w sytuacji nadbudowy budynku już istniejącego w granicach, w których wybudowano pierwszy poziom warsztatu. Skarżący podkreślił ponadto, że udzielenie odstępstwa od warunków technicznych następuje w przypadkach wyjątkowych. W jego zaś przypadku nie można przedstawić uzasadnienia dla jego zastosowania. Jeśli zatem organy wiedziały od początku, że nie jest możliwe uzyskanie wspomnianej zgody, to zdaniem skarżącego naruszono zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa, a nadto zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy podkreślić, iż skarżący spornej nadbudowy budynku gospodarczego dokonał bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 ze zmianami ) właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeśli jednak zostanie ustalone, że samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nadto nie narusza przepisów, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, możliwa staje się jej legalizacja. Jeżeli zachodzą przedstawione powyżej okoliczności, organ nadzoru budowlanego, zgodnie z ust. 2 art. 48 ustawy, powinien, w drodze postanowienia, wstrzymać prowadzenie robót budowlanych, ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nałożyć obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym przez siebie terminie niezbędnych dokumentów. Niespełnienie przez inwestora nałożonych obowiązków w wyznaczonym terminie oznacza dla organu nadzoru budowlanego obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z ust. 1 powołanego wyżej artykułu 48 ustawy (ust. 4). Z treści art. 48 ust. 5 wspomnianej ustawy wynika natomiast, że przedłożenie dokumentów w terminie jest traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych oraz umożliwia prowadzenie dalszej procedury legalizacyjnej określonej w art. 49. Ten przepis stanowi z kolei, że właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Stosownie natomiast do art.49 ust.3 ustawy w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej. Z treści powołanych przepisów wnosić należy, że wydanie decyzji w oparciu o art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy, tak jak przyjął to organ II instancji, kończy postępowanie legalizacyjne. Podkreślić jednak należy, że zastosowanie tego przepisu ma miejsce jedynie wówczas, gdy strona nie wywiąże się w terminie z obowiązków nałożonych na nią postanowieniem wydanym w trybie art. 48 ust. 3 ustawy. Z akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] 2008 r. wydanym w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia w terminie do dnia 30 listopada 2008 r. zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności lokalizacji nadbudowanej części budynku gospodarczego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku braku planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ; 4 egzemplarzy projektu budowlanego nadbudowy i zaświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z treści postanowienia jasno wynika, że nadbudowa budynku gospodarczego nie narusza warunków zabudowy terenu, bowiem obowiązujący do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego T. przewidywał, że teren na którym miała miejsce nadbudowa był przeznaczony pod budowę obiektów usług rzemiosła nieuciążliwego. Organ wskazał ponadto, że budynek gospodarczy ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i okapem z obróbek blacharskich wysuniętym poza lico ściany o około 10 cm narusza przepisy § 235 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U nr 109, poz. 1156) jednak w stopniu umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Żądane dokumenty zostały dostarczone w dniu 28 listopada 2008 r., a więc w wyznaczonym terminie, co obligowało do rozpoczęcia kolejnego etapu postępowania legalizacyjnego, a nie nakazywanie rozbiórki. Z treści art. 48 ust. 5 wynika bowiem, że przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, traktuje się na jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Tak też postąpił organ I instancji, który w trybie właśnie art.49 ust.3 ustawy prawo budowlane, a więc na kolejnym etapie legalizacyjnym, nakazał skarżącemu uzupełnienie w terminie do dnia 30 stycznia 2009 r. złożonych dokumentów o 4 egzemplarze pełnobranżowego projektu budowlanego dokonanej nadbudowy. Jeśli jednak zastosowano ten przepis, to nakazanie rozbiórki mogło mieć miejsce tylko w oparciu o art. 48 ust. 1 w związku z art. 49 ust. 3 ustawy. Jak bowiem już wspomniano, jest to kolejny etap postępowania legalizacyjnego w którym badaniu podlegają inne okoliczności, niż wskazane w art. 48 ust. 3. Jednak art. 49 ust.3 nakazuje stosować art. 48 ust. 1 ustawy także tylko wtedy, gdy strona w wyznaczonym terminie nie usunęła wskazanych nieprawidłowości. Należy podkreślić, że wezwanie do usunięcia naruszeń w zakresie określonym w art. 49 ust. 1, biorąc pod uwagę konsekwencje wynikające z treści art. 49 ust. 3, musi być konkretne i czytelne. Strona musi dokładnie wiedzieć o jakie naruszenia chodzi i czego się od niej żąda. Wymogu tego nie spełnia sformułowanie "pełnobranżowy projekt budowlany", którego przedłożenia domagał się organ w postanowieniu z dnia [...] 2008 r. W takim razie, jeśli zdaniem organu przedstawiony przez inwestora kolejny projekt budowlany nie czynił zadość przedstawionym przez niego warunkom, powinien ponownie zastosować tryb wynikający z art. 49 ust. 3, dokładnie wskazując, czego się żąda od strony. Nakazywanie rozbiórki w sytuacji, gdy stronie nie określono dokładnie jej obowiązków jest naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrócić należy przy tym uwagę, że organ odwoławczy, uznając, iż w sprawie zastosowanie ma art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4, dokonał oceny ponownie przedstawionego projektu budowlanego w oparciu o przesłanki wynikające z art. 49 ust. 1 ustawy. Jeśli jednak, jak wykazano, wezwania do usunięcia naruszenia o jakim mowa w postanowieniu z dnia [...] 2008 r. nie można uznać za prawidłowe, to uzasadnione jest przekonanie, że dokonana ocena nie mogła stanowić oparcia dla nakazania rozbiórki. Ewentualne bowiem naruszenia projektu, w tym także wymogu sprawdzenia go przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, mogły zostać usunięte na skutek czytelnego wyjaśnienia, o jakie sprawdzenie projektu chodzi i jakimi uprawnieniami winna kwalifikować się osoba dokonująca sprawdzenia. Ocena ta jest tym bardziej uzasadniona, że nawet w uzasadnieniu decyzji nie podano powodów, dla których w przekonaniu organu uzasadniony stał się zarzut braku sprawdzenia projektu budowlanego. Organ ograniczył się wyłącznie do wskazania uprawnień C. K. sporządzającego projekt budowlany, nie podając jakie uprawnienia są w tym przypadku wymagane. Podkreślić przy tym należy, że badania kompletności projektu budowlanego dokonuje się w oparciu o art. 34 prawa budowlanego i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ). Organ sprawdza wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, nie bada jednak zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno – budowlanymi. Przypomnieć należy, że zmiana ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1,1a, 2 oraz ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, ze zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnienia w razie potrzeby udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, uzyskania wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów. Ma ponadto zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany z dnia [...]2008r. zawiera oświadczenie C. K., według którego został on "wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami i wiedzą techniczną w zakresie opracowania’’. Rzeczą organu było zatem odniesienie się także do przywołanego oświadczenia. Z treści art. 34 ust. 1 wynika także, że projekt budowlany powinien spełniać wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy. Nie można jednak zgodzić się z poglądem organu, że przedstawiona przez inwestora decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] 2005 r. nie może zostać uznana za wystarczającą, skoro dopuszcza budowę w granicy działki pod warunkiem uzyskania zgody na odstępstwa od warunków technicznych przez Ministra Budownictwa. Ta zaś wydawana jest przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Uszło bowiem uwadze organu, że spełnienie wymogów określonych w art. 49 ust. 1 ustawy otwiera drogę do legalizacji obiektu wybudowanego właśnie bez pozwolenia na budowę. Według art. 49 ust. 4 ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust.1 organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowieniu robót lub o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeśli budowa zastała zakończona. Uzasadniony jest w tej sytuacji pogląd, że organ na wniosek inwestora zobowiązany był do wystąpienia o uzyskanie takiej zgody. Tym bardziej, że przecież "zgodność nadbudowy z warunkami zabudowy terenu‘’ została potwierdzona przez organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] 2008 r. o wstrzymaniu robót budowlanych, stanowiącego w istocie rozpoczęcie procedury legalizacyjnej. W żadnym razie jednak w przekonaniu sądu, organ nie może samodzielnie decydować o samej zasadności takiego wystąpienia, powołując się na to, że w okolicznościach danej sprawy zgoda taka nie może zostać wydana, zbędne jest zatem samo wystąpienie (por. Prawo budowlane - Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego Wyd. C.H. BECK Warszawa 2007 str.161). Dopiero po uzyskaniu stanowiska Ministra organ może decydować o udzieleniu lub odmowie zgody na odstępstwo, co w konsekwencji będzie miało także znaczenie dla rozpatrzenia sprawy legalizacyjnej. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a/ i c/ oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego . O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach w oparciu o art. 200 powołanej ustawy.