II SA/Lu 381/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie wniosku [...] R. Ś. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu p o s t a n a w i a I. przyznać [...] R. Ś. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za czynności radcy prawnego świadczone w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu; II. kwotę określoną w punkcie I. wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 6 czerwca 2013 r. skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r. przyznano skarżącemu J.K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego i odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Lublinie wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącego – [...] R. Ś.. W dniu 22 sierpnia 2013 r. [...] R. Ś. przedłożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o przyznanie mu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Wniosek zawierał oświadczenie, że "wynagrodzenie nie zostało w całości opłacone". Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania pełnomocnikowi skarżącego wnioskowanego wynagrodzenia. Od powyższego postanowienia [...] R. Ś. wniósł sprzeciw, podważając zasadność zajętego w nim stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, że na skutek wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, postanowienie to traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 250 p.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie bowiem do przepisu § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmują także stawkę za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stawka ta, w myśl powołanego przepisu, wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Oświadczenie radcy prawnego z dnia 22 sierpnia 2013 r., iż wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu nie zostało w całości opłacone, należy uznać za skuteczne, mimo, że nie jest dokładnym powtórzeniem literalnego brzmienia § 16 powołanego rozporządzenia. Zatem w niniejszej sprawie kwota, którą należy przyznać radcy prawnemu, wynosi 50 % stawki minimalnej (240 zł), czyli 120 zł. Powyższa kwota została zwiększona o należny podatek od towarów i usług na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych wyżej przepisów, należało orzec jak w postanowieniu.