II SA/Lu 382/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Wojewody na rzecz J. C. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] marca 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania J. C. (dalej jako: skarżący), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2021 r., w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia budowy. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] stycznia 2021 r. skarżący zgłosił zamiar budowy obiektu budowlanego w postaci budowy płyty obornikowej o powierzchni 147 m2 wraz z murkiem oporowym o wysokości 1,0 m na działce nr ew. 175 i 174 w miejscowości K., gm. S. Ł.. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2021 r. Starosta Ł. wniósł sprzeciw do zgłoszenia i nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ww. obiektu budowlanego. Jak wynika z uzasadnienia, decyzja została wydana w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.; dalej jako: P.b.) i uzasadniona tym, że projektowana lokalizacja płyty obornikowej może wprowadzić w sposób istotny ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich działek, zatem zaistniała konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich podmiotów, których interesy mogą być zagrożone oraz poddania planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Prawa budowlanego. Istota zarzutów sprowadzała się do twierdzenia, że organ błędnie uznał, iż budowa płyty obornikowej może wprowadzić w sposób istotny ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich działek, w sytuacji, gdy zamierzenie jest związane z uzupełnieniem siedliska o budowle rolnicze dla potrzeb prowadzonego gospodarstwa rolnego, jest zgodne z ustalonymi warunkami zabudowy i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] marca 2021 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty, że realizacja inwestycji może spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, co uzasadnia wniesienie sprzeciwu i zobowiązanie inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda podkreślił, że większe możliwości prawidłowego zbadania wpływu planowanej inwestycji na tereny sąsiednie istnieją w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę niż przy zgłoszeniu. W obrębie obszaru znajdują się budynki gospodarcze w zabudowie zagrodowej oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Jest więc to przeznaczenie mieszane, o cechach charakterystycznych zarówno dla gospodarki rolnej, jak i mieszkaniowej. Niewątpliwie użytkowanie płyty obornikowej powoduje uciążliwe immisje, chodzi nie tylko o nieprzyjemne zapachy, ale również wyziewy (gazy) i owady, które mogą przenosić zakażenia. Mając na uwadze mieszany charakter wykorzystywania tych terenów, ocena interesu prawnego powinna opierać się na założeniu, że immisje powodowane przez płytę obornikową mogą przekroczyć "przeciętną miarę". Nie można zatem wykluczyć uzasadnionych okolicznościami faktycznymi sytuacji, w których to inwestor będzie chciał realizować w pełnym zakresie swoje prawo do zabudowy z przekroczeniem zasady poszanowania interesów osób trzecich. Do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest wymagana pewność co do wystąpienia wskazanych w art. 30 ust. 7 P.b. okoliczności. Wydanie decyzji, która zapadła w niniejszej sprawie, nie oznacza, że inwestycja z zasady nie będzie mogła zostać zrealizowana w ogóle. Zaistniała jedynie konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich podmiotów, których interesy mogą być zagrożone i poddania planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody, pełnomocnik J. C. podniósł zarzuty naruszenia: (1) art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że budowa płyty obornikowej może spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich; błąd ten wyrażał się w nieuwzględnieniu okoliczności, że od roku 1991, na działce o nr [...], należącej do skarżącego znajdowała się płyta obornikowa, która na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] maja 2019 r., została częściowo rozebrana, a tym samym budowa spornej płyty nie stanowi de facto nowej inwestycji a jedynie przeniesienie już istniejącej zgodnie z wytycznymi wskazanymi w ww. decyzji, na podstawie przepisów prawa oraz w taki sposób aby znajdowała się co najmniej 4 m od granicy z działką sąsiednią; ponadto organ nie uwzględnił faktu, że zamierzenie wykonania płyty obornikowej wraz z murkiem oporowym jest związane z uzupełnieniem siedliska o budowle rolnicze dla potrzeb prowadzonego gospodarstwa hodowlanego, a lokalizacja płyty obornikowej będzie zgodna z wymogami przepisów prawa oraz decyzją o warunkach zabudowy z [...] października 2020 r., wydaną przez Wójta Gminy S. Ł., utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2020 r. (2) § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Z 2014 r., poz. 81; dalej jako: r.w.t.b.r.) i uznanie, że płyta obornikowa nie będzie spełniała wymagań wskazanych w tym przepisie, a zatem lokalizacja płyty obornikowej może prowadzić w sposób istotny ograniczenia i uciążliwości dla terenów sąsiednich działek, podczas gdy jak wynika z mapy znajdującej się w aktach sprawy, płyta obornikowa znajdować się będzie w odległości kilkukrotnie większej niż wynika z norm wskazanych w przepisie (3) § 4 r.w.t.b.r., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że usytuowanie płyty obornikowej jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy; (4) art. 3 pkt 20 P.b., poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem zasięg wymienionych ograniczeń lub uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej wskazanych w art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b., nie pokrywa się z obszarem oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 P.b.; (5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., w zw. z art. 80 kpa i art. 107 § 3 k.p.a.; uchybienia procesowe w ocenie pełnomocnika wyrażały się w w: - wydaniu decyzji nieuwzględniającej całokształtu materiału dowodowego i braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co prowadzi do uznania, że decyzja została wydana w sposób dowolny (arbitralny), natomiast analiza treści decyzji prowadzi do uznania, że nie zostały rozważone i ocenione wszystkie okoliczności istotne dla sprawy; - wydaniu decyzji bez uwzględnienia okoliczności, że w toku prowadzonego postępowania zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Ł. jako organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych; - nieuwzględnieniu dowodów w postaci decyzji o warunkach zabudowy z [...] października 2020 r., wraz z załącznikami w postaci mapy i analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2020 r., - nieuwzględnieniu faktu, że na działce nr [...] znajdowała się płyta obornikowa, a tym samym budowa płyty nie jest de facto nową inwestycją a jedynie przeniesieniem i skonstruowaniem w taki sposób aby odpowiadała przepisom obowiązującego prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Z uwagi na to, że uchybieniami dotknięta jest także decyzja wydana w I instancji, należało uchylić również i tą decyzję, działając w oparciu o art. 135 p.p.s.a. Spór prawny w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ administracji architektoniczno-budowlanej miał uzasadnione podstawy do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego przez skarżącego zamiaru budowy płyty obornikowej na działkach nr [...] i do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest to, że w świetle przepisów Prawa budowlanego realizacja tego rodzaju inwestycji nie wymagała pozwolenia na budowę, lecz jedynie dokonania zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 29 lit. a) P.b.). Niesporne jest również, że inwestor dysponuje decyzją ustalającą warunki zabudowy dla spornej inwestycji (decyzja Wójta Gminy S. Ł. z [...] października 2020 r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z [...] grudnia 2020 r.). Podstawą wniesienia sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie był art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b., w świetle którego organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W ugruntowanym już orzecznictwie podkreśla się, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 P.b. ma charakter uznaniowy i jej wydanie nie wymaga udowodnienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że takie niebezpieczeństwo występuje. Nakładając na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ obowiązany jest jedynie wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr. Już sama potencjalna możliwość wystąpienia zagrożeń wskazanych w art. 30 ust. 7 stanowi dla właściwego organu wystarczającą podstawę do wniesienia sprzeciwu. Nie jest zatem konieczne udowodnienie, że planowana inwestycja wprowadzi, utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt 4). Wystarczające jest wskazanie przesłanek związanych ze stanem faktycznym sprawy, z których wynika, że wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości jest prawdopodobne, nawet w stopniu minimalnym. Jest to konsekwencją specyfiki instytucji zgłoszenia, która przejawia się tym, że przed wydaniem decyzji o sprzeciwie postępowanie administracyjne się nie toczy. Wobec tego, od zawartych w zgłoszeniu informacji dotyczących zamierzonej inwestycji, a więc od konkretnych okoliczności danej sprawy zależy, czy organ złoży sprzeciw czy też "milcząc" dopuści do realizacji zgłoszonej inwestycji. Wniesienie sprzeciwu w razie zaistnienia samej możliwości powstania sytuacji, o jakiej mowa w którymkolwiek z punktów 1 - 4 ustępu 7, daje organowi możliwości m.in. prawidłowego zbadania wpływu planowanej inwestycji na tereny sąsiednie. Decyzje wydane w trybie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą Sądu tak jak każde inne, przy czym kontrola ta ogranicza się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, a także czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic takiego uznania oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie indywidualnymi okolicznościami danej sprawy (por. przykładowo: wyroki NSA z 14 kwietnia 2010 r., II OSK 665/09; z 17 maja 2017 r., II OSK 2377/15, z 7 maja 2019 r., II OSK 1182/18; z 24 lutego 2020 r., II OSK 2/19). W nawiązaniu do argumentów podnoszonych w skardze, ale znajdujących również odzwierciedlenie w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych, należy wskazać na wyrok tutejszego Sądu z [...] grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 504/19. Ponieważ skarżący nie złożył wniosku o uzasadnienie wyroku, motywy tego orzeczenia nie są znane. Tym niemniej jednak oddalenie skargi oznacza, że walor prawomocności uzyskały kwestionowane w tamtym postępowaniu rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego – decyzja L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2019 r. oraz wydana w I instancji decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] maja 2019 r. Jak wynika z akt sądowych analizowanej sprawy, powyższymi rozstrzygnięciami nakazano J. C. rozbiórkę części płyty do składowania obornika w pasie o szerokości 3,50 m i długości 20,70 m wraz z murkiem oporowym wybudowanym na całej długości płyty, zlokalizowanych na działce nr [...] wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr [...]. Ponadto nakazano skarżącemu na pozostałej części płyty do składowania obornika wykonać szczelny murek oporowy o wysokości 1 m, w odległości minimum 4 m od granicy z działką 173, jak również wykonanie szczelnej pokrywy i wylotu wentylacyjnego na zbiorniku na płynne odchody zwierzęce. Okoliczności te mają istotne znaczenie dla oceny przesłanek zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Po pierwsze, potwierdzają argumenty skarżącego, że na działce nr [...] co najmniej do lipca 2019 r. (data wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie nakazu częściowej rozbiórki) istniała płyta obornikowa. Problemem, na kanwie którego zapadł wskazany wyżej wyrok nie było samo istnienie płyty, ale sposób jej usytuowania, naruszający normy odległościowe, jak również sposób zabezpieczenia zbiornika na płynne odchody zwierzęce. Po drugie, z prawomocnej decyzji organu nadzoru budowlanego wynika, że istnienie płyty obornikowej w tym miejscu (po wykonaniu rozbiórki we wskazanym zakresie) jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego, w tym regulacjami techniczno-budowlanymi. Organy nadzoru nie nakazały rozbiórki płyty w całości, ale w części, jaka jest niezbędna do zachowania norm odległościowych. Jednoznacznie przesądza o tym nakaz wykonania murku oporowego na pozostałej części płyty, w odległości minimum 4 m od granicy z działką nr [...]. Po trzecie, okoliczność istnienia płyty, wydania rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego i wyroku Sądu oddalającego skargę na te rozstrzygnięcia, powinna być znana organom administracji architektoniczno-budowlanej orzekającym w rozpoznawanej sprawie. Okoliczności te były wzmiankowane w kilku miejscach uzasadnienia decyzji SKO w B. P. z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie warunków zabudowy, a decyzja ta została dołączona do zgłoszenia inwestora w rozpoznawanej sprawie. Sąd zgadza się z argumentacją Wojewody, że ratio legis rozwiązania zawartego w art. 30 ust. 7 P.b. jest umożliwienie organom administracji architektoniczno-budowlanej przeanalizowania kwestii inwestycji budowlanej w szerszym kontekście, jak również zapewnienie gwarancji ochrony interesów prawnych właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Takich możliwości nie daje uproszczona procedura zgłoszenia, ze względu na krótki termin do wniesienia ewentualnego sprzeciwu oraz brak gwarancji procesowych dla innych podmiotów, wynikający z faktu, że w procedurze zgłoszeniowej zasadniczo nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, chyba, że dojdzie do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji. Z drugiej strony trzeba jednak mieć na uwadze fakt, że intencją ustawodawcy było również odformalizowanie procesu inwestycyjno-budowlanego, czego wyrazem było zastąpienie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę uproszczoną procedurą zgłoszenia, obejmującą takie inwestycje, które zasadniczo nie wymagają tak szerokiej analizy jak inwestycje objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia i nie wiążą się z tak daleko idącym oddziaływaniem, przez co nie godzą w interesy prawne właścicieli nieruchomości sąsiadujących. Skoro ustawodawca wskazał, że budowa płyty obornikowej (jako obiektu gospodarczego związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej) może być realizowana przy zachowaniu uproszczonej procedury zgłoszenia, tym samym potraktował tą inwestycję jako nie wymagającą szerokiej analizy uwarunkowań jej dopuszczalności i nie wiążącą się z istotnymi oddziaływaniem na nieruchomości sąsiednie (w uwarunkowaniach opisanych w hipotezie normy wyrażonej w art. 29 ust. 1 pkt 29 P.b.). Stosowanie zatem instrumentu wynikającego z art. 30 ust. 7 P.b. musi uwzględniać fakt, że zasadą jest ocena dopuszczalności realizacji tego rodzaju inwestycji w uproszczonej procedurze zgłoszenia, a wyjątkiem nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco, zatem nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymaga wykazania, że w tym konkretnym przypadku zachodzą przesłanki określone w jednym z punktów ustępu 7 art. 30 P.b. W ocenie Sądu, organy orzekające w rozpoznawanej sprawie wadliwie zastosowały art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b., nie uwzględniły bowiem istotnych okoliczności faktycznych mających kluczowe znaczenie dla sięgnięcia po ten instrument prawny, Wbrew argumentacji organów w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można stwierdzić wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b., nie ma bowiem podstaw do twierdzenia, że realizacja inwestycji może spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jak wynika z dołączonych do zgłoszenia dokumentów (w tym decyzji o warunkach zabudowy), inwestycja ma być realizowana na działkach stanowiących grunty rolne niskiej klasy. Nie ulega wątpliwości, że inwestycja stanowi uzupełnienie zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej (będące własnością skarżącego działki nr [...]). Również działki sąsiadujące mają charakter siedliskowy, są zabudowane budynkami gospodarczymi oraz pojedynczymi budynkami mieszkalnymi, położonymi od strony drogi. Co istotne, płyta obornikowa ma być zlokalizowana po przeciwnej stronie działek nr [...] W tej części zarówno na terenie inwestycji, jak i na działkach sąsiadujących znajdują się wyłącznie budynki gospodarcze oraz pola uprawne (nieużytki) lub pastwiska. Sporna płyta ma być umiejscowiona w znacznej odległości od zabudowań mieszkalnych. Kwestia ta nie była analizowana przez organy, w skardze podano, że odległość między planowaną inwestycją a budynkiem mieszkalnym na sąsiedniej działce nr [...] wynosi ok. 65 m, twierdzenie to jest wiarygodne w świetle dołączonej do zgłoszenia dokumentacji. Z powyższego wynika, że inwestycja ma być realizowana na terenach, na których prowadzona jest gospodarka rolna. Z oczywistych względów tego rodzaju obiekty jak płyta obornikowa stanowią standardową zabudowę w gospodarstwie rolnym, nie są niczym szczególnym na takim terenie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja standardowego obiektu związanego z gospodarką rolną na terenie rolniczym (w tym zabudowy siedliskowej) może stanowić źródło oddziaływania wykraczającego ponad przeciętną miarę w takich uwarunkowaniach lokalnych. Oddziaływania na które powołuje się Wojewoda są oczywiste, ale równie oczywiste jest, że są to oddziaływania standardowe, wręcz charakterystyczne dla takiego obszaru. Tezie o możliwym wprowadzeniu, utrwaleniu czy zwiększeniu uciążliwości dla terenów sąsiednich przeczy również bezsporny fakt, że w tym samym praktycznie miejscu, tego samego rodzaju obiekt istniał co najmniej do maja 2019 r. Co więcej, istnienie tego obiektu zostało de facto zaakceptowane przez organy nadzoru budowlanego we wskazanych wyżej decyzjach, będących przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 504/19. Dostrzegając różnice wynikające z przedmiotu tych dwóch odrębnych spraw, nie można pomijać wniosków, jakie wynikają z prawomocnych rozstrzygnięć wydanych przez organy nadzoru budowlanego. Niesporne jest również, że według stanu zagospodarowania działek na dzień dokonania zgłoszenia lokalizacja inwestycji nie naruszała norm odległościowych wynikających z § 6 ust. 5 r.w.t.b.r. Z argumentacji Wojewody i Starosty wydaje się wynikać teza, że lokalizacja spornej inwestycji wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiadujących, wynikające z tego, że ewentualna lokalizacja w przyszłości obiektów na tych działkach będzie musiała zostać dostosowana do wymogów odległościowych, wynikających z § 6 ust. 5 r.w.t.b.r., determinowanych istnieniem płyty obornikowej na działkach nr [...] Taka argumentacja jest chybiona. Oceniając dopuszczalność realizacji inwestycji w perspektywie wymogów szeroko rozumianego prawa budowlanego należy odnosić się do stanu istniejącego, a nie do hipotetycznego. Jest to szczególnie widoczne w przypadku przepisów wyznaczających normy odległościowe umiejscowienia obiektów budowlanych. Logika wskazuje, że normy te mogą być odnoszone do istniejącej zabudowy, a nie do zabudowy hipotetycznej, która może, ale wcale nie musi powstać. Nie sposób ograniczać wolności budowlanej inwestora poprzez wzgląd na potencjalne ograniczenia możliwości zabudowy przez właścicieli działek sąsiadujących. Tak jak aktualnie swobodę inwestora ogranicza konieczność dostosowania się do istniejącej zabudowy, tak i realizacja przyszłej zabudowy, przez innych inwestorów będzie z kolei determinowana stanem zagospodarowania działki skarżącego. W aktualnym stanie zabudowy niesporne jest, że objęta zgłoszeniem inwestycja nie narusza wymogów wynikających z § 6 ust. 5 r.w.t.b.r. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że zarówno decyzja Wojewody z [...] marca 2021 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] lutego 2021 r. zostały wydane z naruszeniem prawa, skutkującym koniecznością ich uchylenia. Organy błędnie oceniły stan faktyczny sprawy w odniesieniu do wpływu realizacji spornego obiektu na korzystanie z nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu charakteru zabudowy i prowadzonej na tym obszarze działalności, nie uwzględniły istotnych okoliczności, wynikających z faktu wcześniejszego istnienia płyty obornikowej na działce nr [...] i wydanych w tym zakresie rozstrzygnięć nadzoru budowlanego, co stanowiło naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Uchybienia te doprowadziły do nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Decyzje zostały zatem wydane zarówno z naruszeniem przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, w stopniu niewątpliwie mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji zarówno decyzja Wojewody, jak i decyzja Starosty podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Uchylenie zaskarżonych decyzji musiało w dalszej konsekwencji prowadzić do umorzenia postępowania administracyjnego, ze względu na specyfikę postępowania w sprawie wniesienia sprzeciwu. Skuteczne wniesienie sprzeciwu jest możliwe wyłącznie w terminie 21 dni, liczonym od dnia doręczenia zgłoszenia. Jest to termin materialnoprawny, nie ma przy tym żadnych przepisów, z których wynikałoby, że termin ten rozpoczyna bieg na nowo po uprawomocnieniu się wyroku sądu uchylającego decyzję w przedmiocie wniesienia sprzeciwu. Skoro organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą już skutecznie wnieść sprzeciwu wobec inwestycji objętej zgłoszeniem skarżącego, postępowanie administracyjne w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.). Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w wysokości stawki minimalnej (480 zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).