II SA/Lu 390/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 kwietnia 2022r., nr IF-VII.7840.4.20.2021.BZ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 21 kwietnia 2022r., nr IF-VII.7840.4.20.2021.BZ Wojewoda Lubelski po rozpatrzeniu odwołania K. S. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uchylił decyzję Starosty Puławskiego z dnia 13 kwietnia 2021 r., znak: AB.6740.10.03.5.2021.RSO odmawiającą skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego budynku mieszkalnego w ramach zabudowy siedliskowej - pierwszy etap zabudowy, na działkach nr [...] oraz [...] w Z. gm. K. D. i jednocześnie orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy siedliskowej - pierwszy etap zabudowy, na działkach nr [...], [...] i [...] w Z. gm. K. D.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 11 stycznia 2021r. został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w Puławach wniosek skarżącego o zatwierdzenie projektu budynku mieszkalnego w ramach zabudowy siedliskowej - pierwszy etap zabudowy, na działkach nr [...] oraz [...] w Z. gm. K. D.. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2021r., Starosta Puławski na podstawie art. 34 ust. 3 i art. 35 ust.1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako "pr. bud.", nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, a postanowieniem z 16 lutego 2021r. odmówił uzupełnienia tego postanowienia z dnia 10 lutego 2021r., o co wnosił skarżący. Następnie na podstawie art. 35 ust. 3 pr. bud. organ wydał decyzję z dnia 13 kwietnia 2021r., którą odmówił zatwierdzenia ww. projektu budowlanego, wskazując na niezgodność zamierzenia z ustaleniami planu oraz na braki występujące w części opisowej projektu, w oznaczeniach na mapie do celów projektowych i na kopii decyzji o nadaniu uprawnień projektanta. Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy decyzją z 1 czerwca 2021r. Wskazał, że teren planowanej inwestycji jest objęty ustaleniami uchwały Nr LI/284/98 Rady Miejskiej w Kazimierzu Dolnym z dnia 17 czerwca 1998r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Kazimierz Dolny (dalej jako "plan"). Jak podano w piśmie Urzędu Miasta Kazimierz Dolny z dnia 4 maja 2009 r. (wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego złożony przez inwestora wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu) - działki nr [...] i [...] znajdują się w strefie [...] W. Z.. Podano, że w uchwale opisano tą strefę w § 11 ust. 50: "Pas terenu pomiędzy zabudową Z. D. i K.. P. a strefą krawędziową przełomu Wisły (...)." Ponadto organ odwoławczy wskazał na treść § 7 ust. 3 pkt 7 planu, zgodnie z którym "ustala się następujące formy ochrony planistycznej i podstawowe zasady użytkowania terenu z nimi związane: dla stref wzmożonej ochrony krajobrazu, obejmujących zachodnią część gminy (położoną na zachód od Z. i obwodnicy kazimierskiej), najsilniej urzeźbioną część dorzecza potoku W. oraz miasta Kazimierza, wprowadza się zasady preferencji działań zachowawczych w odniesieniu do sposobu użytkowania środowiska przyrodniczego oraz wprowadzenie zakazu wznoszenia nowych obiektów kubaturowych". Zdaniem Wojewody na obszarze inwestycji obowiązuje bezwzględna ochrona walorów przyrodniczo-krajobrazowych, która to według ustaleń planu wyraża się m.in. w zakazie wznoszenia nowych obiektów kubaturowych. Wojewoda odniósł się też do podnoszonej przez skarżącego kwestii daty złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu. Wyjaśnił również, że potrzeba uzgodnienia inwestycji z Zarządem Lubelskich Parków Krajobrazowych (obecnie Zespół Lubelskich Parków Krajobrazowych) została zapisana w § 2 ust. 5 planu i związana jest z lokalizacją inwestycji na terenie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego. Nie znalazł również błędów w postanowieniu organu I instancji z dnia 16 lutego 2021r., odmawiającego uzupełnienia postanowienia z dnia 10 lutego 2021r. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022r., sygn. akt II SA/Lu 537/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpatrzeniu skargi K. S., uchylił powyższą decyzję Wojewody Lubelskiego. Sąd przede wszystkim stwierdził, że w sprawie nie ustalono prawidłowo położenia działek objętych inwestycją. Zauważył, że w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miasta z dnia 4 maja 2009 r. zawierające wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego złożone przez inwestora oraz załączniki graficzne, z których jednak nie wynika, czy obszar określony w §7 ust.3 pkt 7 planu obejmuje teren, na którym ma być realizowana inwestycja. Obszar określony we wskazanym przepisie planu obejmuje bowiem zachodnią część gminy - położoną na zachód od Z. i obwodnicy kazimierskiej, natomiast - jak podnosi skarżący - planowana zabudowa została zaprojektowana po stronie południowej. Również znajdujące się w aktach sprawy mapy – załączniki do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie pozwalają w jednoznaczny sposób rozstrzygnąć wątpliwości co do położenia działki skarżącego w obszarze określonym w §7 ust.3 pkt 7 planu. Nie można więc skarżącemu zakazać realizacji planowanej inwestycji, jeśli nie zostanie w sposób odpowiednio jednoznaczny rozstrzygnięta kwestia tego, czy zakaz wyrażony w §7 ust.3 pkt 7 lit. "b" planu ma zastosowanie w odniesieniu do tego zamierzenia inwestycyjnego. Organ nie ustalił, czy sporna działka jest usytuowana na terenie na zachód od Z. i obwodnicy kazimierskiej. Poza tym wprawdzie organ I instancji wskazał, że - jak wynika z załącznika graficznego do Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Kazimierz Dolny, jak również ogólnodostępnych map topograficznych i fizjograficznych - przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na zboczu długiego wąwozu, którego ujście znajduje się przy drodze Z. - dolina B. stanowiącego łącznik ekologicznego systemu obszarów chronionych, w strefie wzmożonej ochrony krajobrazu obejmującą zachodnią część gminy, położoną na zachód od linii wsi Z. - obwodnica Kazimierza Dolnego (czyli w obszarze określonym w § 7 planu), to jednak Sąd zauważył, że żadna z tych map nie została załączona do materiału dowodowego sprawy. Ponadto Sąd ocenił, że postanowienie z dnia 10 lutego 2021r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 124 k.p.a., w tym że zostało podpisane ze wskazaniem stanowiska służbowego osoby uprawnionej do jego wydania – Kierownika Wydziału Architektury i Budownictwa. Sąd dodatkowo wyjaśnił, że omyłkowe nałożenie przez organ na inwestora obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud. nie pozbawia go prawa do odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez inwestora wadliwości zajętego wcześniej stanowiska, np. stosowną ekspertyzą, pismami wyjaśniającymi (por. wyrok NSA z 28. kwietnia 2005 r., OSK 1250/04). Również jeśli strona dokonała czynności po upływie wyznaczonego dla niej terminu, bez uprzedniego złożenia wniosku o jego przedłużenie, czynność ta powinna być przez organ uznana za ważną. W związku z tym, w wyniku wyjaśnień inwestora dotyczących wyłączenia gruntów z produkcji rolnej oraz opłaty skarbowej organ odstąpił od ich egzekwowania, a więc zarzuty skarżącego w tym zakresie nie są zasadne. Sąd podniósł również, że w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że potrzeba uzgodnienia inwestycji z Zarządem Lubelskich Parków Krajobrazowych (obecnie Zespół Lubelskich Parków Krajobrazowych) została zapisana w § 2 ust. 5 planu i związana jest z lokalizacją inwestycji na terenie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego. Reasumując Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę, obowiązkiem organu będzie podjęcie działań w celu odpowiednio jednoznacznego rozstrzygnięcia podstawowego w sprawie problemu: czy działka, na której miało być realizowane sporne zamierzenie inwestycyjne leży w granicach obszaru określonego w §7 ust.3 pkt 7 planu. Podkreślił, że ustalenia w tym zakresie muszą oprzeć się na odpowiednio precyzyjnym materiale, odzwierciedlonym w aktach sprawy, np. w postaci odpowiednich map pozwalających na potwierdzenie lub podważenie tezy skarżącego. Sporządzając uzasadnienie decyzji organ winien zadbać o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia, wskazując w sposób jednoznaczny te ustalenia faktyczne, które zadecydowały o zatwierdzeniu projektu budowlanego, bądź też o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. W konsekwencji powyższego wyroku, Wojewoda wydał w dniu 21 kwietnia 2022r. wskazaną na wstępie zaskarżoną decyzję. Uchylając decyzję organu I instancji podniósł, że inwestor w piśmie z 10 marca 2021r. wyjaśnił, że przedmiotem wniosku z 8 stycznia 2021r. jest projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany obejmujący budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy siedliskowej jako I etap tej zabudowy, a więc w istocie zmienił pierwotny wniosek (z 8 stycznia 2021r.), gdyż w tym wniosku wskazał, że inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego w ramach zabudowy siedliskowej. Ponadto pierwotnie jako teren inwestycji wskazał działki nr [...] i nr [...] w Z. , natomiast w piśmie z 10 marca 2021r. dodatkowo wskazał, że inwestycja będzie obejmować także działkę nr [...], czego organ I instancji nie uwzględnił, dlatego w tej sytuacji konieczne stało się uchylenie jego decyzji. W pozostałym zakresie Wojewoda podtrzymał swoje poprzednie stanowisko i - podobnie jak organ I instancji - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego. Wojewoda ponownie więc stwierdził, wskazując na pismo Urzędu Miasta z 4 maja 2009r. (wypis i wyrys z planu złożony przez inwestora wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu), że działki [...] i [...] znajdują się w strefie [...] W. Z. (strefa została opisana w § 11 ust. 50 planu) – jest to "pas terenu pomiędzy zabudową Z. , D. i K.. P. a strefą krawędziową przełomu Wisły" – Wojewoda przytoczył treść tego obszernego przepisu. Ponownie też wskazał na niezgodność inwestycji z § 7 ust. 3 pkt 7 planu, który zawiera zapis o "ustaleniu form ochrony planistycznej i podstawowych zasad użytkowania terenu z nimi związanych dla stref wzmożonej ochrony krajobrazu, obejmujących zachodnią część gminy (położoną na zachód od Z. i obwodnicy kazimierskiej), najsilniej urzeźbioną część dorzecza potoku W. oraz miasta K. ", w których to strefach obowiązuje zakaz wznoszenia nowych obiektów kubaturowych. W celu "ustalenia zakresu obowiązywania tego zakazu organ odwoławczy wyznaczył na wydrukowanych mapach linię uwzgledniającą przebieg obwodnicy kazimierskiej oraz w pierwszym przypadku wskazane miejscowości (linia przeprowadzona przez środek zabudowanego terenu - geoportal), a w drugim przypadku - teren o największym urzeźbieniu". W obu przypadkach działki [...], [...] i [...] znalazły się po zachodniej stronie tych linii, co zdaniem organu oznacza, że mieszczą się one w strefach, o których mowa w § 7 ust. 3 planu, w których obowiązuje zakaz zabudowy. Teren o największym urzeźbieniu organ ustalił przez wygenerowanie profili terenu obrazujących zmiany wysokości w miejscach usytuowania budynków i dojazdu (wydruki dołączono do akt). Wojewoda wskazał, że geoportal jest źródłem dowodowym (tak: WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 960/21). Już tylko z powodu niezgodności inwestycji z § 7 ust. 3 planu, zdaniem Wojewody, należało odmówić zatwierdzenia spornego projektu budowlanego. Ponadto Wojewoda stwierdził, że za odmową zatwierdzenia projektu przemawia także nieuzupełnienie braków wniosku i projektu, wskazanych w postanowieniu Starosty Puławskiego z 10 lutego 2021r. tj. • brak uzgodnienia inwestycji z zespołem L. Parków Krajobrazowych, wymaganego stosownie do § 2 ust. 5 planu ze względu na położenie inwestycji na terenie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego; • brak potwierdzenia za zgodność z oryginałem kopii decyzji potwierdzającej nadanie projektantowi uprawnień budowlanych; • brak na mapie do celów projektowych (projekt zagospodarowania terenu) klauzuli o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 34 b pr. bud.); • brak wyczerpujących informacji w opisach do projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego, wymaganych w § 14 i 20 rozporządzenia ws. szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (ilość ścieków, sposobu ich odpowiadania, zapotrzebowania wody, rodzaje odpadów, opinia geotechniczna, kubatura budynku, zestawienie powierzchni w budynku, liczby lokali mieszkalnych i użytkowych). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. S. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji zarzucając ich wydanie z naruszeniem: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów; art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego niewyjaśniającego przyczyn uchylenia decyzji organu I instancji, opartego na nie prawdziwych ustaleniach i niewyczerpującego ustaleń prawa materialnego w zakresie prowadzenia postępowania dotyczącego zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę; art. 142 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich aspektów zaskarżenia postanowienia poprzedzającego wydanie decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji; art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego prawa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W uzasadnieniu (podobnie jak w poprzedniej skardze, rozpatrzonej wyrokiem w sprawie II SA/Lu 537/21) skarżący podniósł, że nie było podstaw do wydania decyzji odmownej stosownie do art. 35 ust. 3 pr. bud., ponieważ istnieją wątpliwości co do prawidłowości postanowienia z dnia 10 lutego 2021r. (nie wiadomo jaki organ je wydał). Ponadto niezasadnie wytknięto skarżącemu w tym postanowieniu niektóre braki wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i dokumentacji projektowej tj. brak opłaty skarbowej, brak decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej lub informacji o braku konieczności wyłączenia, brak pozytywnej opinii Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych Wyżyny Lubelskiej, brak zgodności projektu zagospodarowania działki z ustaleniami § 2 ust.2 pkt 3 i pkt 5, § 3 ust. 2 pkt 4, § 7 ust. 3 pkt 7 lit. b planu w zakresie lokalizacji budynku poza terenami przeznaczonymi pod zabudowę i objętymi zakazem wznoszenia nowych obiektów kubaturowych. Za absolutnie niedopuszczalne – zdaniem skarżącego - należy uznać żądanie "pozytywnej opinii Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych Wyżyny Lubelskiej", gdyż w planie jest mowa o obowiązku "uzgodnienia inwestycji, projektowanych zmian w kształtowaniu przestrzeni i środowiska przyrodniczego". Natomiast Zespół LPK nie dokonuje "uzgodnień" projektów, lecz wydaje opinie. Skarżący dodał, że wystąpił ze stosownym wnioskiem do Zespołu LPK o wydanie uzgodnienia (zgodnie z treścią planu), a odpowiedź przekaże niezwłocznie po jej uzyskaniu. Skarżący zakwestionował też ustalenia i stanowisko organów o niezgodności inwestycji z planem tj. § 7 ust. 3 pkt 7 lit. "b"; skarżący nie rozumie, dlaczego na należących do niego działkach nie ma możliwości zabudowy, skoro przepis ten dotyczy działek położonych na ściśle określonym obszarze tj. "na zachód od Z. i obwodnicy kazimierskiej" oraz o "najsilniej urzeźbionej części dorzecza potoku W. oraz miasta Kazimierza", podczas gdy jego działki "położone są po południowej stronie Z. i po północnej stronie obwodnicy, nie znajdują się w terenie stanowiącym "najsilniej urzeźbioną część dorzecza potoku W. ", bo dorzecze potoku W. jest lewobrzeżnym dorzeczem B. czyli za B. patrząc od strony Z. , nie leży także na terenie miasta Kazimierz. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dokonał jakiejś analizy zarówno zgromadzonego materiału dowodowego, jak również materiału wytworzonego podczas prowadzonego postępowania (podczas przeglądania stron internetowych), ale dokumentów tych nie załączył do decyzji; poza tym nie zapoznał skarżącego ze zgromadzonym materiałem, naruszając art. 10 k.p.a. Skoro organ odwoławczy prowadził we własnym zakresie postępowanie, to powinien wydać nowe postanowienie na podstawie art. 35 k.p.a. wskazując dostrzeżone nieprawidłowości. Skarżący wskazał też na "dziwną konstrukcję zastosowaną w skarżonej decyzji" polegającą na uchyleniu decyzji organu I instancji z tego powodu, że wskazywała ona na inwestycję przewidzianą wyłącznie na dwóch działkach tj. [...] i [...] (również postanowienie z 10 lutego 2021r. wskazywało te dwie działki) i na jednoczesnej odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego spornej inwestycji ze wskazaniem, że obejmuje ona poza tymi dwiema działkami także działkę nr [...]. Dla skarżącego niezrozumiałe jest też posługiwanie się przez organy w tych orzeczeniach różnymi pojęciami: "projekt budynku, projekt budowlany budynku, projekt zagospodarowania i projekcie architektoniczno-budowlanego" oraz wskazanie w sentencji decyzji na "budynek mieszkalny jednorodzinny", choć do tej pory nie było mowy o budynku "jednorodzinnym". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa, powszechnie obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.). Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 35 ust. 4 pr. bud. - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednym z podstawowych warunków zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest dokonanie uzgodnień z właściwymi organami i dołączenie ich do wniosku o pozwolenie na budowę – wynika to z art. 35 ust. 1 pkt 3a pr. bud. – "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza (...) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (...).". W niniejszej sprawie było wymagane uzgodnienie spornej inwestycji z Zarządem Lubelskich Parków Krajobrazowych (obecnie Zespół Lubelskich Parków Krajobrazowych). Obowiązek ten wynikał z planu - § 2 ust. 5, co wprost i jednoznacznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 13 stycznia 2022r., sygn. akt II SA/Lu 537/21, którym zarówno organy, jak i obecnie Sąd są związane stosownie do art. 153 p.p.s.a. Nie jest przy tym sporne to, że działki objęte inwestycją leżą na terenie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego. W sprawie konieczne więc było, by inwestycja została oceniona również przez organ właściwy w zakresie ochrony przyrody, co zgodnie z przepisami planu miejscowego miało postać uzgodnienia. Takiego uzgodnienia inwestor - pomimo wezwania postanowieniem z dnia 10 lutego 2021r. i pomimo stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - nie przedstawił, dlatego w świetle art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a pr. bud. nie było możliwe udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. Niewykonanie tego obowiązku stanowiło zatem wystarczający powód do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 35 ust. 3 pr. bud. Odnosząc się do zarzutów skargi, że w postanowieniu z dnia 10 lutego 2021r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 2 pr. bud., zobowiązano skarżącego do nadesłania "pozytywnej opinii Zarządu Lubelskich Parków Krajobrazowych", zamiast do uzgodnienia, należy wyjaśnić, że błąd ten nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ ochrony przyrody ma prawo i obowiązek wyrazić swoje stanowisko na temat oddziaływania konkretnej inwestycji na środowisko przyrodnicze, kwestia formy tego stanowiska - opinii czy uzgodnienia nie ma istotnego znaczenia dla organu architektoniczno-budowlanego przy wydawaniu decyzji. Uzyskanie uzgodnienia leży w interesie inwestora i to na nim spoczywa ten obowiązek, a nie na organie architektoniczno-budowlanym. Wynika to wprost z art. 32 ust. 1 pkt 2 pr. bud., który stanowi, że "decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydana po uprzednim: uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów". Ponadto zgodzić się należy z oceną Wojewody, że projekt architektoniczno-budowlany jest niekompletny także w innym zakresie: 1) nie zawiera potwierdzenia za zgodność z oryginałem kopii decyzji potwierdzającej nadanie projektantowi uprawnień budowlanych (wymaganego stosownie do art. 34 ust. 3d pr. bud.); 2) na mapie do celów projektowych (projekt zagospodarowania terenu) nie ma klauzuli o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 34 b pr. bud.); 3) brak wyczerpujących informacji w opisach do projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego, wymaganych w § 14 i 20 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (ilość ścieków, sposobu ich odprowadzania, zapotrzebowania wody, rodzaje odpadów, opinia geotechniczna, kubatura budynku, zestawienie powierzchni w budynku, liczby lokali mieszkalnych i użytkowych). Powyższe braki dokumentacji projektowej również uzasadniały wydanie decyzji odmownej. W konsekwencji skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy nie było możliwe zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Jedynie ubocznie należy wyjaśnić, że decyzja odmowna kończy niniejsze postępowanie, załatwiając wniosek skarżącego ze stycznia 2021r. Inwestor ma jednak prawo złożyć ponowny wniosek, kompletny, zawierający wszystkie elementy, o których mowa w obowiązujących przepisach, w szczególności uzgodnienie z właściwym organem przyrody, który ma prawo wypowiedzieć się co do dopuszczalności tej inwestycji na spornych działkach ze względu na potrzebę ochrony przyrody, w tym krajobrazu. Natomiast Sąd zgadza się ze skarżącym, że wciąż pozostają wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście sporna inwestycja jest sprzeczna z § 7 ust. 3 pkt 7 planu: Przede wszystkim należy zauważyć, że do akt nie dołączono całego planu miejscowego. W aktach znajduje się tylko pismo Urzędu Miasta z 4 maja 2009r. z wybranymi, nielicznymi fragmentami planu (kilka przepisów) i bez jego załączników (k.8), co niewątpliwie utrudnia ocenę położenia spornych działek w kontekście przepisu § 7 ust. 3 pkt 7 planu. Poza tym organ odwoławczy (mając na względzie wskazania Sądu zawarte w wyroku II SA/Lu 537/21) podjął pewne czynności dowodowe w celu ustalenia, czy działki leżą w strefach określonych w § 7 ust. 3 pkt 7 planu. W konsekwencji uznał, że działki położone są w terenie po zachodniej stronie Z. i po zachodniej stronie obwodnicy Kazimierskiej, poza tym stwierdził, że teren jest bardzo urzeźbiony, co doprowadziło organ do konkluzji, że sporne działki mieszczą się w obszarze wzmożonej ochrony krajobrazu określonej w tym przepisie. Zdaniem Sądu, należy przyznać rację skarżącemu, że na podstawie uzyskanych przez Wojewodę Lubelskiego dowodów, nie można z całą pewnością tego potwierdzić. Organ dokonał tych ustaleń na podstawie map z geoportalu, których wydruki załączył do akt, jednak nie opisał dostatecznie jasno naniesionych na te wydruki linii, przede wszystkim nie wiadomo, jaki jest przebieg obwodnicy kazimierskiej, o której mowa w tym przepisie. Natomiast gdy chodzi o ocenę stopnia wyrzeźbienia terenu, organ ustalił to na podstawie wygenerowanych profili terenu obrazujących zmiany wysokości na spornych działkach. Nie wiadomo jednak, czy analizowane profile terenów mieszczą się w obszarze "najsilniej urzeźbionej części dorzecza potoku W. oraz miasta Kazimierza", bo o takim obszarze jest mowa w § 7 ust. 3 pkt 7 planu. W związku z tym, choć z przedstawionych powodów decyzja odmowna jest prawidłowa, to jednak nie wszystkie okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione. W razie ewentualnego złożenia przez skarżącego nowego kompletnego wniosku (w tym zawierającego uzgodnienie z organem ochrony przyrody, o co - jak skarżący wyjaśnił w skardze - już wystąpił), konieczne będzie jednoznaczne ustalenie, czy działki objęte inwestycją leżą w strefach, o których mowa w § 7 ust. 3 pkt 7 planu. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania dowodowego (art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a.) są więc częściowo trafne, ale naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. To samo dotyczy również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a., ponieważ istotnie z akt nie wynika, by o treści tego przepisu skarżący został powiadomiony. Skarżący otrzymał tylko informację (na jego wniosek), że załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca (k.27 akt admin. II instancji). Niezasadne natomiast okazały się zarzuty dotyczące wadliwości formalnych postanowienia "brakowego" (jak określa go skarżący) z dnia 10 lutego 2021r. –legalność tego postanowienia została stwierdzona przez Sąd w wyroku II SA/Lu 537/21, którym organy i Sąd są związane. Natomiast co do zarzucanej wadliwości merytorycznej tego postanowienia, polegającej na błędnym nałożeniu na skarżącego obowiązku usunięcia niektórych nieprawidłowości, należy podnieść, że odnosząc się do takich samych zarzutów skarżącego w poprzedniej skardze, Sąd wyjaśnił, że "omyłkowe nałożenie przez organ na inwestora obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 pr. bud. nie pozbawia go prawa do odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez inwestora wadliwości zajętego wcześniej stanowiska, np. stosowną ekspertyzą, pismami wyjaśniającymi (por. wyrok NSA z 28. kwietnia 2005 r., OSK 1250/04). Natomiast jeśli strona dokonała czynności po upływie wyznaczonego dla niej terminu, bez uprzedniego złożenia wniosku o jego przedłużenie, to czynność ta powinna być przez organ uznana za ważną". W niniejszej sprawie skarżący nie usunął nieprawidłowości do czasu wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie przedstawił uzgodnienia inwestycji z Zarządem Lubelskich Parków Krajobrazowych (obecnie Zespół Lubelskich Parków Krajobrazowych); w pewnym zakresie autokorekty dokonał sam organ odstępując od wymagania do skarżącego m.in. decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej. Sąd nie podziela też stanowiska skarżącego co do błędnego uchylenia decyzji organu I instancji. Wojewoda Lubelski zasadnie uwzględnił wyjaśnienia skarżącego złożone w piśmie z dnia 10 marca 2021r. (k.29), że sporna inwestycja została zaplanowana na trzech, a nie na dwóch działkach, dlatego rozpatrując sprawę merytorycznie jako organ II instancji, miał obowiązek prawidłowo określić w decyzji teren inwestycji. Należy też wyjaśnić skarżącemu, że przepisy ustawy - Prawo budowlane przewidują, że dokumentacja projektowa obejmuje różnego rodzaju projekty: projekt budowlany, który obejmuje projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany (art. 34), stad w różnych pismach organy używały różnych pojęć. Prawidłowo przy tym Wojewoda Lubelski orzekł o odmowie zatwierdzenia "projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego", gdyż takie brzmienie jest zgodne z brzmieniem art. 35 ust. 5 pr. bud. - "Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego (...)". Przedmiot inwestycji – "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy siedliskowej jako pierwszy etap zabudowy" Wojewoda określił zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego zawartymi w piśmie z 10 marca 2021r. (k.29 akt I instancji), w tym zakresie skarżący nie powinien więc mieć wątpliwości. W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.