II SA/Lu 391/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi Grzegorza S. na decyzję Wojewody L. z dnia 12 lutego 1999 r. (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Z upoważnienia Wojewody Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich (...) Urzędu Wojewódzkiego decyzją z dnia 12 lutego 1999 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ - po rozpatrzeniu odwołania Grzegorza S. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 1 września 1997r. orzekającej o wymeldowaniu odwołującego z pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. P. B. 8/93 w L. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Grzegorz S. wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niezależnie od zarzutów skargi na podstawie art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ podnieść należy, że z dniem 1 stycznia 1999 r. weszła w źycie ustawa z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa /Dz.U. nr 162 poz. 1126 /, która w art. 2 pkt 7 zmieniła treść art. 17 pkt 1-3 kodeksu postępowania administracyjnego i według pkt 1 tego przepisu organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Treść tego przepisu w sposób oczywisty wskazuje, iż we wszystkich sprawach załatwianych w pierwszej instancji przez organy samorządu terytorialnego organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze, które przez to w świetle tego przepisu jak też art. 127 par. 2 Kpa są rzeczowo właściwe od dnia 1 stycznia 1999 r. do rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych wydanych przez organ administracji samorządu terytorialnego. Prezydent Miasta aczkolwiek w ścisłym znaczeniu nie jest organem samorządu gminnego, ale w świetle art. 39 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74/ jest uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych, dlatego też w świetle powyższego odwołania od tych decyzji /tak w sprawach własnych gminy jak też zleconych/ od dnia 1 stycznia 1999 r. uprawnione jest rozpoznawać miejscowo właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Tak stanowi również art. 39 ust. 5 powołanej ustawy po jego zmianie obowiązującej od dnia 1 stycznia 1999 r. - patrz art. 10 pkt 9 ustawy z dnia 29 grudnia 1998 r. - Dz.U. nr 162 poz. 1126/. Zaskarżona decyzja wydana została przez Wojewodę L. czyli organ administracji rządowej, który nie jest rzeczowo właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji wydanej w I-szej instancji przez samorządowy organ administracji publicznej, bo rozpoznawanie odwołań w tych sprawach nie zostało mu powierzone przez ustawy szczególne, w tym przez przepisy ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa /Dz.U. nr 106 poz. 668 ze zm./. W związku z powyższym zaskarżona decyzja jako wydana z naruszeniem przepisów o właściwości w świetle art. 156 pkt 1 Kpa jest oczywiście nieważna, a co należało stwierdzić na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 oraz art. 47 ust. 2 powołanej już ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.