II SA/Lu 394/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi J. B., A. S. i B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. ze skargi J. B. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. B. 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. odrzuca skargę A. S. i B. Z . Sygn. [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu odwołania J. B., A. S. i B. Z. od decyzji Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] r., nr [...], ustalającej na wniosek R. Ł. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" – środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przy ulicy [...] w B. P.", zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w B. P. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Z wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację opisanego na wstępie przedsięwzięcia R. Ł. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. P. w dniu [...]. (data wpływu do organu – k. 67, tom I akt adm.). Wnioskodawca wyjaśnił, że zamierza zmienić dotychczasowy sposób użytkowania znajdującego się na działce nr ewid. [...] budynku i przeznaczyć go na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Wskazał, że poprzednio budynek ten wykorzystywany był jako masarnia, a ostatnio przez długi okres nie był użytkowany. Do wniosku inwestor załączył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opracowany w marcu 2006 r. przez mgr inż. M. K. z zespołem, a także opis planowanego przedsięwzięcia, z którego wynika, że na przedmiotowej działce znajduje się hala główna o powierzchni 800 m2, magazyn pomocniczy o powierzchni 60 m2 oraz plac o łącznej powierzchni 3371 m2. W toku postępowania organ I instancji wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. o uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, przedkładając mu m.in. złożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W piśmie z dnia [...] r. ww. organ uzgodnieniowy zwrócił uwagę, że zamieszczone w raporcie wyniki obliczeń hałasu w porze dziennej w określonych punktach obserwacyjnych są niemiarodajne, albowiem nie uwzględniają tła akustycznego. Stwierdził więc, że do czasu uzupełnienia raportu sprawa pozostanie bez rozpoznania. W dniu [...] r. inwestor złożył stosowny aneks do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. uzgodnił warunki realizacji planowanej stacji demontażu pojazdów w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że działka nr ewid. [...], przeznaczona pod planowaną inwestycję, położona jest na terenach produkcyjnych i mieszkaniowych, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa (dwa budynki jednorodzinne) znajduje się w odległości ok 45 m. W świetle raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, planowana stacja nie będzie jednak stanowić zagrożenia dla środowiska, a przyjęte rozwiązania technologiczne gwarantują, że zasięg uciążliwości mieścić się będzie w granicach terenu inwestycji. Na powyższe postanowienie S. B. i A. B. złożyli zażalenia do Głównego Inspektora Sanitarnego [...], co skutkowało tym, że Prezydent Miasta B. P. postanowieniem z dnia [...] zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem R. Ł.. Postanowieniem z dnia [...]. Główny Inspektor Sanitarny [...] utrzymał w mocy postanowienie uzgodnieniowe Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] Mając na uwadze, że planowane zamierzenie należy do kategorii przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz było wymienione w § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, organ I instancji wystąpił ponadto o uzgodnienie przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska do Wojewody L.. Postanowieniem z dnia [...]., nr [...] Wojewoda L. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia przy zachowaniu określonych warunków. Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...]., nr [...] uchylił jednak powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] R. Ł., uwzględniając uwagi zawarte we wspomnianym wyżej postanowieniu kasacyjnym Ministra Środowiska, złożył do Prezydenta Miasta B. P. kolejny aneks do raportu o oddziaływaniu na środowisko, opracowany w sierpniu 2007 r. Z uwagi na zachodzące w toku prowadzonego postępowania uzgodnieniowego zmiany obowiązujących regulacji prawnych organem właściwym do uzgodnienia przedmiotowego przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie ochrony środowiska od dnia 1 stycznia 2008 r. stał się Marszałek Województwa L.. W ramach zaś kolejnych transformacji dotyczących przeprowadzania ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, wprowadzonych ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 153 ust. 1 pkt 2), organem właściwym w tym zakresie od dnia 15 listopada 2008 r. został Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L.. W piśmie z dnia [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił się do R. Ł. o uzupełnienie i zweryfikowanie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie: - ilości pobieranej wody na cele socjalno-bytowe i porządkowe, - przewidywanej emisji ścieków, - jednoznacznych zapisów dot. rozwiązań gospodarki ściekowej, - analizy warunków hydrogeologicznych rejonu i ewentualnego wpływu na wody podziemne, w przypadku wprowadzania do ziemi wyłącznie oczyszczonych ścieków deszczowych (np. z dróg dojazdowych i parkingu), - wstępnej zgody właściciela sieci kanalizacyjnej na przyjęcie podczyszczonych ścieków technologicznych, - analizy emisji hałasu ze stacji demontażu w odniesieniu do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). W dniu [...] (data wpływu) inwestor złożył do ww. organu uzgodnieniowego żądane uzupełnienie raportu, sporządzone w kwietniu 2009 r. przez zespół autorski: dr inż. R. G. oraz mgr inż. S. W.. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił realizację wnioskowanego przedsięwzięcia, wskazując jakie działania należy podjąć na etapie jego realizacji i eksploatacji oraz jakie warunki i wymagania dotyczące ochrony środowiska należy uwzględnić w projekcie budowlanym. W ocenie organu uzgadniającego, z prognozowanego w raporcie wpływu przedsięwzięcia na jakość powietrza wynika, że emisja substancji wprowadzanych do powietrza nie będzie powodowała przekroczenia standardów jakości powietrza. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta B. P. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia pn. "Stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przy ulicy [...] w B. P.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez J. B., A. S. i B. Z., decyzją kasacyjną z dnia [...]., nr [...] uchyliło powyższą decyzję, zwracając organowi I instancji w uzasadnieniu decyzji uwagę na konieczność uprzedniego podjęcia zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji podjął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia na wniosek R. Ł. środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, zawieszone postanowieniem tego organu z dnia [...] Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, złożonego przez J. B., A. S. i B. Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy. Następnie działania organów administracji zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i prawomocnym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. [...] oddalił skargę złożoną przez ww. strony na postanowienie organu zażaleniowego. Z uwagi na decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Prezydent Miasta B. P. ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie. W ramach podjętych czynności w dniu 28 kwietnia 2011 r. przeprowadził z udziałem zainteresowanych stron oraz pełnomocnika J. B. oględziny działki przewidzianej pod sporne przedsięwzięcie. J. B. i B. Z. odmówiły podpisania protokołu z oględzin, zarzucając następnie w piśmie z dnia [...], że protokół ten nie zawiera wszystkich spostrzeżeń, w tym informacji o nowowybudowanym przez nie domu mieszkalnym, posadowionym w odległości ok. 4 m od granicy działki, pod oknami którego ma być zamontowana na fundamencie waga do ważenia ciężarowych samochodów. Ponadto, w toku ponownego postępowania przed organem I instancji, J. B., kwestionując przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z Politechniki W., na okoliczność negatywnego oddziaływania planowanej stacji na środowisko, oraz o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem biegłych. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta B. P. ustalił firmie R. Ł. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia pn. "Stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zlokalizowana przy ulicy [...] w B. P.". W wydanej decyzji określił rodzaj i miejsce realizacji inwestycji oraz ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W ramach tych warunków określił zasady zaopatrzenia przedsięwzięcia w wodę oraz odprowadzania ścieków bytowych i technologicznych, a także zasady postępowania z odpadami. Ustalił, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie może powodować przekroczeń standardów jakości powietrza oraz poziomów odniesienia poszczególnych substancji w powietrzu. Ponadto organ określił wymagania dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej przedstawiono dotychczasowy przebieg przeprowadzonego postępowania. Organ odniósł się także do obowiązującego porządku prawnego wskazując, że sprawa została wszczęta przed dniem 15 listopada 2008 r., toteż przy jej rozstrzyganiu stosuje się regulacje poprzednio obowiązujące, tj. zawarte w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Ponadto dokonano oceny wyników postępowań, w ramach których uzgodniono realizację planowanej inwestycji z organem właściwym do spraw ochrony środowiska oraz organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przeprowadzono również ocenę ustaleń zawartych w raporcie oraz jego aneksach i uzupełnieniach. Prezydent Miasta B. P. wskazał, że odległość pomiędzy budynkiem projektowanej stacji demontażu a granicą najbliższej działki siedliskowej wynosi 13,5 m. Odnosząc się do emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego w fazie realizacji inwestycji oraz jej eksploatacji stwierdził, że z prognozowanego w raporcie oddziaływania na jakość powietrza wynika, iż nie zostaną przekroczone standardy jego jakości oraz dopuszczalne poziomy odniesienia substancji w powietrzu poza teren, do którego wnioskodawca posiada tytuł prawny. Organ I instancji dokonał także oceny emisji hałasu w fazie powstawania stacji oraz jej eksploatacji. W decyzji pierwszoinstancyjnej ustalono również, że dla terenu planowanej inwestycji nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w świetle obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. P., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. P. z dnia [...] działka wnioskodawcy położona jest w terenach produkcyjnych, składowych oraz handlu hurtowego. Odnosząc się do zgłoszonych przez strony w toku postępowania zarzutów Prezydent Miasta B. P. stwierdził, że analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje, iż wypełnienie warunków określonych w raporcie spowoduje, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia spełniać będzie obowiązujące standardy jakości środowiska, nie będzie negatywnie oddziaływać na działki sąsiednie, a zasięg oddziaływania uciążliwości planowanego przedsięwzięcia będzie mieścił się w granicach terenu inwestycji. Organ wyjaśnił, iż nie uwzględniając wniosku stron o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej kierował się przekonaniem, że sprawa została wyjaśniona w stopniu pozwalającym na wydanie decyzji, a wnioskowana czynność nie miała na celu przyspieszenia, czy też uproszczenia postępowania. Od opisanej powyżej decyzji J. B., A. S. oraz B. Z. złożyły odwołanie, w którym podtrzymały swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odwołujące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku R. Ł., ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zapadłemu rozstrzygnięciu zarzuciły rażące naruszenie przepisów prawa, w tym art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84, art. 85 § 1, art. 86, art. 89 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz następnych, poprzez pozbawienie stron możliwości obrony ich praw, a zwłaszcza poprzez oddalenie wszystkich zgłaszanych przez nie wniosków dowodowych, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Strony zwróciły się tym razem do Kolegium o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz dopuszczenie innych dowodów wnioskowanych przez nie w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. W ocenie odwołujących sprawa wymagała dogłębnego wyjaśnienia, zwłaszcza z uwagi na szczególną uciążliwość planowanej – "pod oknami ich domu" - składnicy złomu oraz "rozbieralni wraków samochodowych", a także jej negatywnego wpływu na życie i zdrowie. Strony stwierdziły, że organ I instancji dokonał ustaleń faktycznych na podstawie nieaktualnych danych, wynikających z raportu opracowanego w 2006 r. na zlecenie wnioskodawcy, czyli dokumentu prywatnego, który nie uwzględnia nowej regulacji prawnej oraz faktu istnienia nowowybudowanego w 2012 r. jednorodzinnego budynku mieszkalnego, na którego wpływ planowanej inwestycji nie został należycie zbadany w toku przeprowadzonych przez organ I instancji oględzin. W konkluzji odwołania J. B., A. S. oraz B. Z. stwierdziły, że prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga dokładnego ustalenia stanu faktycznego na nieruchomościach stron z dogłębną oceną wzajemnego usytuowania obiektów stacji oraz ich domu mieszkalnego, a także uprzedniego uzyskania bezstronnych opinii uprawnionych rzeczoznawców. Ustosunkowując się do złożonego odwołania inwestor w piśmie z dnia [...] wniósł o jego oddalenie jako pozbawionego podstaw prawnych i faktycznych. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji, celem wyjaśnienia wszystkich kwestii związanych z ustaleniem środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, uwzględnił wniosek odwołujących i w dniu [...] przeprowadził rozprawę administracyjną, podczas której dodatkowo dopuścił zawnioskowany przez J. B. dowód z przesłuchania świadka W. A.. Postanowieniem z dnia [...] Kolegium odmówiło zawieszenia na wniosek J. B. prowadzonego postępowania odwoławczego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy, zaś skargę złożoną przez J. B. na ww. postanowienie drugoinstancyjne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił prawomocnym wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 218/13. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji, a także uzupełnionego w ramach postępowania odwoławczego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania i powołaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia [...] r. – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, uwzględniającą wniosek inwestora. Organ odwoławczy w pierwszym rzędzie zaaprobował stanowisko, że pomimo wejścia w życie z dniem 15 listopada 2008 r. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, niniejsza sprawa podlegała rozpatrzeniu w trybie przepisów dotychczasowych zawartych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Z art. 153 i następnych ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r. wynika bowiem, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej (Prawa ochrony środowiska), przez dniem wejścia w życie ustawy niniejszej, a niezakończonych decyzją niniejszą, stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Wskazany art. 154 ust. 1 nie ma zaś w niniejszej sprawie zastosowania. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, a więc organ właściwy do jej wydania nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000, bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku . W przedmiotowej sprawie – jak stwierdził organ II instancji – nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji, co oznacza, że po stronie organów administracji publicznej istnieje obowiązek ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło, że przeznaczona pod projektowaną inwestycję działka o nr ewid. [...] znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta B. P., po otrzymaniu wniosku inwestora wraz z wymaganym raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz aneksami do tego raportu, przeprowadził zaś wymagane postępowania uzgodnieniowe w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, które zakończone zostały postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...]., zaakceptowanym postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego [...] oraz postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. [...] Kolegium zaznaczyło, że podjęta decyzja środowiskowa ma na celu wyłącznie ustalenie warunków, które powinny być spełnione dla zapewnienia zminimalizowania spodziewanego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. W ocenie organu odwoławczego, po przeprowadzeniu analizy sporządzonego raportu łącznie z jego aneksami oraz uzgodnień zawartych w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. i w postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L., organ I instancji prawidłowo wywiódł, że planowana inwestycja nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, w szczególności, jeżeli zostaną uwzględnione rozwiązania techniczne i technologiczne dotyczące inwestycji. Kwestią sporną – jak wskazało Kolegium – jest podnoszony przez strony skarżące fakt istnienia nowowybudowanego przez nie w sąsiedztwie działki inwestora jednorodzinnego domu mieszkalnego, do realizacji którego – jak ustalił organ – doszło w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] udzielającą J. i S. małż. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działkach nr [...], [...], [...] położonych przy ul. [...] w B. P.. W ocenie organu II instancji, wbrew twierdzeniom odwołujących, w dacie rozpoczęcia tej budowy właściciele wskazanych działek mieli jednak świadomość toczącego się z wniosku R. Ł. już od dnia [...] r. postępowania dotyczącego ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania, datowane na [...] J. B. odebrała bowiem osobiście w dniu [...]., zaś jej małżonek S. B. w dniu [...] złożył pisemne oświadczenie o wyrażeniu zgody na uruchomienie przez R. Ł. na działce nr [...] stacji demontażu pojazdów (stanowisko to zmienił on później w piśmie z dnia [...] w którym dodatkowo poinformował organ, że zamierza wybudować na swojej działce budynek mieszkalny). Niezależnie od powyższego Kolegium podkreśliło, że w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia nadal nie występują tereny chronione akustycznie w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występują w kierunku północnym w odległości ok. 45m (są to dwa budynki jednorodzinne). Taki stan istniał w dacie wszczęcia postępowania, czyli w dniu [...] r. i trwa do chwili obecnej, bowiem - jak wynika z wyjaśnień skarżących i przedłożonego przez nie zaświadczenia z dnia [...] - budowa budynku mieszkalnego nie została zakończona. Zdaniem organu należy więc uznać, że poczynione ustalenia co do istnienia zabudowy na sąsiednich nieruchomościach, a zawarte w raporcie oraz w zaskarżonej decyzji, są prawidłowe, tym bardziej, że pomimo, iż budowa budynku mieszkalnego nie została zakończona, w uzupełnieniu raportu z kwietnia 2009 r. dokonano prognozy wpływu przedsięwzięcia na klimat akustyczny z uwzględnieniem powstającego obiektu posadowionego na działce siedliskowej znajdującej się w odległości 13,5 m od budynku planowanej stacji (str. 9, 10, 15 aneksu do raportu "kwiecień 2009r."). Z wykonanych pomiarów oraz dokonanych symulacji matematycznych wynika zaś, że emitowana przez przyszłą stację demontażu energia akustyczna (przy maksymalnym użyciu sprzętu) nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na działce inwestora od strony budowanego budynku mieszkalnego. Nie stwierdzono również zagrożenia dla zdrowia ludzi. Z analizy raportu dotyczącej wpływu funkcjonującego przedsięwzięcia na jakość powietrza wynika bowiem, że poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny emisja substancji (tlenków azotu, dwutlenku siarki, pyłu) wprowadzanych do powietrza nie będzie powodowała przekroczenia standardów jego jakości oraz dopuszczalnych poziomów zawartości poszczególnych substancji w powietrzu. W ocenie Kolegium, powyższe ustalenia dokonane na podstawie zgromadzonego materiału wskazują, że żaden z czynników zagrożenia, jak emisje spalin, pylenie, hałas, wytwarzanie odpadów czy gospodarka wodno-ściekowa, nie wpłynie w sposób istotny na środowisko w obrębie obszaru objętego przedmiotowym przedsięwzięciem i nie przekroczy granic nieruchomości wnioskodawcy. Organ odwoławczy podzielił przy tym ocenę dokonaną przez organ I instancji, iż przedłożony w sprawie raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko wraz z jego aneksami jest prawidłowy pod względem formalnym oraz zasługujący na pozytywną ocenę w zakresie dokonanej w nim analizy rozwiązań merytorycznych. Odnosząc się do zarzutu wielokrotnego uzupełniania raportu Kolegium wskazało, że uzupełnianie to wynikało z uwzględnienia wezwań organów uzgadniających uczestniczących w postępowaniu. Obowiązujące przepisy nie nakładają zaś na wnioskodawcę obowiązku przedkładania ujednoliconej wersji raportu, jak również nie wyposażają organy administracji w prawo żądania przedstawienia takiego dokumentu. Odnosząc się końcowo do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zastosowanie rozwiązań zawartych w decyzji pierwszoinstancyjnej nie oznacza, iż nie jest wykluczone subiektywne odczuwanie przez strony odwołujące dyskomfortu związanego z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, z powodu jego charakteru. Taka subiektywna ocena nie oznacza jednak negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie i warunki życia, nie jest podstawą do uznania oddziaływania za negatywne. Opisana powyżej decyzja ostateczna została doręczona skutecznie J. B. w dniu [...] (potwierdzenie odbioru przy karcie 199, tom I akt adm.). W przypadku zaś B. Z. i A. S., przesyłki zawierające tę decyzję zostały zwrócone do organu po ich dwukrotnym awizowaniu odpowiednio w dniach [...] i [...] oraz [...] i [...]., a następnie zostały pozostawione w aktach sprawy (k. 198, tom I akt adm.). W dniu [...] (data nadania – k. 18 akt sądowych) J. B., A. S. i B. Z. wniosły wspólnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] r. Jednocześnie strony wniosły o zasądzenie kosztów postępowania. Wobec zaskarżonej decyzji skarżące sformułowały następujące zarzuty: 1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa materialnego krajowego i unijnego, a zwłaszcza art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 40 ust.1 pkt 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, Dyrektywy Rady Europy 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów oraz art. 174 WE i 176 WE Traktatu WE tytuł XIX, dotyczących środowiska naturalnego, poprzez pominiecie tych przepisów przy wydaniu decyzji; 2. rażące naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84, art. 85 § 1, art. 107 § 3 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pozbawienie skarżących możliwości obrony swych praw w wyniku nieustosunkowania się przez organy obu instancji do zgłoszonych wniosków dowodowych, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a zwłaszcza wniosku o powołanie biegłych z Politechniki W. w celu wydania opinii dotyczącej negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko naturalne; kierowanie się interesem tylko jednej strony - wnioskodawcy, wbrew interesom uczestniczek, co miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy; 3. obrazę przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji wyłącznie na raporcie mgr. inż. M. K., sporządzonym przed kilku laty, niezawierającym oceny wpływu stacji demontażu na środowisko naturalne, a zwłaszcza rozległe tereny rekreacyjne w dolinie rzeki K. i K. w postaci systemu ścieżek rekreacyjnych i pieszo-rowerowych, bulwarów, przystani i szlaków kajakowych, zbiorników rekreacyjnych, jazów spiętrzających wodę rzeki K.; 4. nienależyte ustosunkowanie się w motywach decyzji do dołączonej do akt sprawy przez uczestniczki analizy dokumentacji stanowiącej załącznik R. Ł. do wniosku oraz zeznań świadka inżyniera środowiska W. A. 5. zaniedbanie ustosunkowania się w motywach decyzji do zarzutów skarżących oraz zgłoszonych przez nie wniosków dowodowych i twierdzeń, a zwłaszcza, czy i z jakich przyczyn odmówiono im wiarygodności i mocy dowodowej (skarżące wskazały, że dotyczy to szczególnej uciążliwości planowanej pod oknami ich wykończonego i nadającego się do zamieszkania domu, składnicy złomu oraz rozbieralni wraków samochodów i wpływu na zdrowie i życie uczestniczek ich dzieci i wnuków, a zwłaszcza schorowanej uczestniczki J. B.); 6. zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także podjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze działań z urzędu; zaniechanie wezwania na rozprawę administracyjną osób sporządzających raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanej Stacji demontażu w celu jego zaktualizowania; uniemożliwienie zadawania pytań autorom raportu w zakresie negatywnego wpływu planowanej stacji demontażu wraków samochodów na zdrowie mieszkańców oraz środowisko, a zwłaszcza znajdujących się w pobliżu doliny rzeki K. i otaczających ją terenów zielonych, miejsc lęgowych ptaków oraz chronionego obszaru Natura 2000; 7. niewyjaśnienie negatywnego wpływu planowanej inwestycji na obiekty powołane przez uchwały Rady Miasta B. P. w postaci miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Dolina K. i K." oraz "L."; 8. oparcie ustaleń faktycznych na nieaktualnym, nieobiektywnym raporcie mgr. inż. M. K. z zespołem, zajmującej się projektowaniem instalacji sanitarnych, sporządzonym w 2006 r., tj. przed ponad siedmioma laty, na zlecenie tylko jednej strony - wnioskodawcy i przez niego finansowanym, osoby na co dzień współpracującej z Prezydentem Miasta B. P., niejednokrotnie przez niego nagradzanej, dotyczącym zupełnie innej sytuacji faktycznej, tj. okresu, gdy nie istniał dom skarżących wybudowany w 2012 r. oraz nie istniały plany zagospodarowania przestrzennego terenów graniczących z gruntem R. Ł.; 9. sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranych w sprawie dowodów poprzez: - uwzględnienie wniosku R. Ł. bez zbadania przydatności tej inwestycji dla społeczeństwa, a zwłaszcza zgodności z Centralnym Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami, jak też dyrektywami unijnymi, - wydanie decyzji w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, że strefa uciążliwości stacji demontażu wraków zamknie się na działce wnioskodawcy bez rażącej uciążliwości dla osób trzecich, terenów sąsiednich i cennych wartości przyrodniczych pomimo, że obiektywna ocena zebranych w sprawie dowodów prowadzi do odmiennego wniosku. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżące przedstawiły szczegółową argumentację w zakresie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi w stosunku do J. B. oraz o odrzucenie skargi w stosunku do A. S. i B. Z. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi A. S. i B. Z. Kolegium wskazało, że doręczenie zaskarżonej decyzji tym skarżącym nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. odpowiednio w dniu [...] i w dniu [...] Skarżące te, razem z J. B., skargę złożyły zaś w dniu [...] a zatem przed otrzymaniem kwestionowanej decyzji. W konsekwencji skarga A. S. i B. Z., jako przedwczesna, podlega odrzuceniu. Odnosząc się natomiast merytorycznie do zarzutów skargi organ odwoławczy ocenił je jako bezzasadne. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 151/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wobec powzięcia wiadomości o śmierci w dniu [...] r. uczestnika postępowania (inwestora) R. Ł., zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 151/14 Sąd podjął zawieszone postępowanie z udziałem następców prawnych R. Ł.: M. Ł., K. Ł. i R. Ł.. Jednocześnie zarządzono wpisanie sprawy do repertorium pod nowy numer, wskutek czego nadano jej nową sygnaturę: II SA/Lu 394/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie, w jakim organ ten podnosi, że skarga A. S. i B. Z. podlega odrzuceniu jako przedwczesna. W kontekście powyższego podkreślić należy, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję, skierowana do A. S. była dwukrotnie awizowana: w dniu [...] i w dniu [...] a następnie zwrócona do nadawcy w dniu [...] co oznacza, że skutek jej doręczenia nastąpił – zgodnie z dyspozycją art. 44 § 4 k.p.a. – w dniu [...] Z kolei w przypadku przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, skierowanej do B. Z., awizowania miały miejsce w dniu [...] i w dniu [...], zaś zwrot do organu nastąpił w dniu [...] wobec czego skutek doręczenia powstał w dniu [...]. Jedynie J. B. zaskarżoną decyzję doręczono do rąk własnych, co miało miejsce w dniu [...] Skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie wszystkie trzy skarżące złożyły zaś wspólnie w dniu [...] Słusznie zatem zauważył organ odwoławczy, że skutek dokonanego w trybie zastępczym, przewidzianym w art. 44 k.p.a., doręczenia zaskarżonej decyzji A. S. i B. Z., nastąpił już po złożeniu przez te skarżące skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest natomiast stanowisko, że skarga wniesiona przed doręczeniem stronie rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu jest niedopuszczalna (por. postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2044/10, LEX nr 741615; z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 721/12, LEX nr 1138212 oraz z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1067/07, LEX nr 1015953). Wobec tego uzasadnione jest odrzucenie skargi A. S. i B. Z. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów przyjąć należy, że jedynie skarga J. B. jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznej ocenie. Rozpoznając skargę w ten sposób Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione, które to przyczyny Sąd wziął pod uwagę z urzędu zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 134 § p.p.s.a., w myśl której sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] r., którą organ ten – po rozpatrzeniu wniosku R. Ł., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]", z dnia [...] r. (data wpływu do organu) – ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Stacja demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji przy ul. [...] w B. P.", na działce oznaczonej nr ewid. [...] przy ul. [...] w B. P.. Ponieważ objęte niniejszym postępowaniem zamierzenie inwestycyjne należało do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm., obowiązujące do dnia 14 listopada 2010 r., przy czym również na gruncie aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) przedsięwzięcie takie kwalifikowane jest w ten sam sposób - § 2 ust. 1 pkt 42), to zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 i art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz.150 ze zm., dalej jako "p.o.ś."), które to przepisy, obowiązujące do dnia 14 listopada 2008 r., mają zastosowanie w niniejszym postępowaniu z uwagi na termin złożenia wniosku, poprzedzający datę wejścia w życia ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 153 ust. 1 wskazanej ustawy z dnia 3 października 2008 r. – t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), przed przystąpieniem do jego realizacji inwestor zobowiązany był uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, której wydanie wymagało z kolei uprzedniego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zakres zagadnień będących przedmiotem analizy i oceny w toku takiego postępowania określony został w art. 47 p.o.ś. Wśród nich ustawodawca wymienił: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Art. 48 ust. 2 p.o.ś. stanowił natomiast, że przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z organem ochrony środowiska (którym – w zw. z art. 153 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, od dnia 15 listopada 2008 r. jest regionalny dyrektor ochrony środowiska) oraz – m.in. w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9 (tj. m.in. decyzji udzielającej pozwolenia na budowę) albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a - z organem, o którym mowa w art. 57, tj. państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym. W myśl ust. 3 powołanego unormowania, organ występujący o uzgodnienie przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji; 2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Uzgodnień, o których mowa w ust. 2, dokonuje się w terminie 60 dni od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w ust. 3 (ust. 4). Dokonanie uzgodnień, o których mowa w przytoczonym wyżej unormowaniu, jest zatem niezbędnym elementem postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, kończącym się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ ochrony środowiska oraz państwowy wojewódzki inspektor sanitarny dokonują albo odmawiają uzgodnienia, analizując przedsięwzięcie z punktu widzenia odpowiednio wymagań ochrony środowiska oraz oddziaływania higienicznego i zdrowotnego na środowisko. Spoczywa na nich w szczególności obowiązek weryfikacji ustaleń sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1877/08, LEX nr 1091448 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2206/06, LEX nr 335129). Skoro zatem podstawowym obowiązkiem organów uzgadniających, warunkującym prawidłowość uzgodnienia, a w konsekwencji prawidłowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, jest rzetelna analiza i ocena treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie może budzić wątpliwości, że organ taki, dokonując uzgodnienia, winien dysponować kompletnym raportem. W ocenie Sądu oznacza to, że ewentualne uzupełnienia raportu winny mieć miejsce przed dokonaniem ww. uzgodnień, zaś w sytuacji, gdy raport poddawany jest zmianom po wydaniu postanowienia uzgadniającego, zachodzi konieczność ponowienia procedury uzgodnieniowej zgodnie z art. 48 p.o.ś. Tymczasem analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że powyższy warunek nie został w niej spełniony, co świadczy o wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1a i ust. 3 pkt 2 w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie uzgodnieniowe w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych dla planowanego przedsięwzięcia zakończyło się uzgodnieniem dokonanym na mocy postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] utrzymanego następnie w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 [...]. Tymczasem już po dokonaniu tego uzgodnienia inwestor dwukrotnie uzupełnił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, pierwszy raz w drodze aneksu z sierpnia 2007 r., złożonego w dniu [...] (k. 131-150 , tom I akt adm.), a następnie kolejny raz w drodze uzupełnienia sporządzonego w [...] r., złożonego w dniu [...] (k. 178-206 , tom I akt adm.). Pomimo dokonania przez inwestora wskazanych zmian w raporcie, polegających na poszerzeniu jego treści o dodatkowe ustalenia, które – w ocenie Sądu – odnosząc się m.in. do takich zagadnień jak gospodarka wodno-ściekowa (uzupełnienie z [...] r.), czy też oddziaływanie na wodę i klimat akustyczny (aneks z [...] r.), a nadto uwzględniając fakt legalnego wybudowania na działce sąsiedniej budynku mieszkalnego jednorodzinnego, niewątpliwie mogły mieć wpływ na uzgodnienie dokonane przez organ sanitarny w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, procedura uzgodnieniowa z tym organem nie została ponowiona. Z tych względów konieczne jest uchylenie kontrolowanych decyzji organów obu instancji i ponowne zwrócenie się przez organ I instancji, przed podjęciem stosownej decyzji, do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. o uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia, z zachowaniem obowiązku przedłożenia temu organowi kompletnego (tj. uwzględniającegowszystkie dokonane w toku postępowania uzupełnienia) raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na obecnym etapie postępowania za przedwczesne uznać zaś należy dokonywanie oceny zarzutów co do zasadności ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem R. Ł.. Mając powyższe na uwadze Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., uwzględniając skargę J. B., uchylił zaskarżoną decyzją oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. P. z dnia [...] r. Jednocześnie, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie na rzecz ww. skarżącej kosztów postępowania. Skargę A. S. i B. Z. Sąd odrzucił natomiast na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalną.