II SA/Lu 394/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Paulina Nagajek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. D. i J. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania M. D., J. D., L. Z., W. Z., M. Z., [...] i A. S., B. G. oraz B. B., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie J. L., pozwolenia na budowę obejmującego Rewitalizację Rynku w J. L. wraz z przebudową przystanku dworcowego, w zakresie budowy budynku usługowego przystanku dworcowego, przebudowy placu centralnego i układu komunikacyjnego, rozbiórki szaletów publicznych z uzupełnieniem miejsc parkingowych, montażu obiektów małej architektury, zainstalowania fontanny posadzkowej w nawierzchni placu centralnego, przebudowy istniejącej fontanny - [...], przebudowy oświetlenia i innych sieci technicznych oraz zagospodarowania zieleni na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie ewid. J. L. C., gm. J. L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję oraz umarzył postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek L. J., A. W., J. R., G. Z. oraz I. B.. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie J. L. obejmującego Rewitalizację Rynku w J. L. wraz z przebudową przystanku dworcowego, w zakresie budowy budynku usługowego przystanku dworcowego, przebudowy placu centralnego i układu komunikacyjnego, rozbiórki szaletów publicznych z uzupełnieniem miejsc parkingowych, montażu obiektów małej architektury, zainstalowania fontanny posadzkowej w nawierzchni placu centralnego, przebudowy istniejącej fontanny - [...], przebudowy oświetlenia i innych sieci technicznych oraz zagospodarowania zieleni na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] położonych w obrębie ewid. J. L. C., gm. J. L.. Starosta [...] przy piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. przekazał odwołanie oznaczone w nagłówku Mieszkańcy ulicy [...] oraz [...] w J. L., które złożyli m.in. M. D., J. D., M. Z., L. Z., W. Z., [...] i A. S. oraz B. B.. Odwołujący się, w złożonym piśmie sprzeciwiają się lokalizacji przedmiotowej inwestycji, wskazując, że niezachowane są odległości między skrzyżowaniami ulic [...] i [...] oraz ulic [...] i [...] w stosunku do planowanego wyjazdu na drogę krajową [...] na zatwierdzonym projekcie Dworca Autobusowego, która to odległość winna wynosić minimum 100 m. Jak podnieśli odwołujący się, zatwierdzony projekt Dworca Autobusowego narusza art. 22, art. 23, art. 24 Kodeksu Cywilnego o tzw. immisji, szkodliwym oddziaływaniu na obiekty usługowe i mieszkalne przylegające do Dworca Autobusowego. Ponadto, usytuowanie w południowo- zachodniej części Starego R. na styku ulic R. i [...] oraz związany z ww. lokalizacją układ komunikacyjny zakładający wjazd ul. [...] od strony ul. [...] i wyjazd równolegle do zachodniej pierzei ul. [...] w stronę ul. [...] nie spełnia oczekiwań mieszkańców przylegających posesji. W szczególności uciążliwy hałas, wibracje, toksyczne składniki spalin oraz kurz, rytmicznie stykające pokrywy studzienek burzowych, stresogenne sytuacje zdarzające się w sytuacji korków, klaksony, głośne dyskusje narażają mieszkańców na duży dyskomfort. Dodatkowo odwołujący się wskazali, że pięć stanowisk podjazdowych oraz brak miejsca parkingowego dla pojazdów oczekujących lub mających przerwę w podróży (do kilkunastu pojazdów parkujących równocześnie na płycie Dworca) spowoduje po opuszczeniu pojazdu przez podróżnych konieczność zwolnienia stanowiska i odjazdu z dworca, potem powrót, co zwielokrotni obciążenie komunikacyjne na tym odcinku. Odwołujący wnioskowali o zmianę lokalizacji Dworca Autobusowego poza obszar [...] R.. Organ odwoławczy pismem z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] wezwał osoby wskazane w odwołaniu pn. Mieszkańcy ulicy [...] oraz [...] w J. L., do złożenia czytelnego podpisu na odwołaniu oraz wskazania tytułów prawnych z jakich wywodzą oni prawa do działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz do wykazania, że osoby te posiadają interes prawny do występowania jako strona w toczącym się postępowaniu, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 9 lutego 2018 r. [...] i J. D., L. Z., W. Z., M. Z., B. B., B. G., A. S. i G. S. złożyli podpisy i wyjaśnienia. W szczególności wskazali, że w wydanym pozwoleniu na budowę jest mowa o samym budynku dworca autobusowego nie ma zaś mowy o układzie komunikacyjnym. A to właśnie kwestia układu komunikacyjnego według odwołujących się stanowi problem z jakim muszą zmierzyć się mieszkańcy ul. [...] tj. I. i B. B., E. i R. M., A. i T. W., A. Ł., L. J. i J. R., chociaż nie są stronami w toczącym się postępowaniu. Odwołujący się zwrócili również uwagę na fakt, iż na etapie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie dwukrotnie zgłaszali swoje uwagi, na które nie otrzymali odpowiedzi ze Starostwa Powiatowego, co w ich ocenie narusza art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazali również, że w odwołaniu omyłkowo podano art. 22, art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego podczas, gdy chodziło o art. 144 Kodeksu cywilnego. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że zamierzenie inwestycyjne - rewitalizacja R. w J. L. wraz z przebudową przystanku dworcowego, w zakresie budowy budynku usługowego przystanku dworcowego, przebudowy placu centralnego i układu komunikacyjnego, rozbiórki szaletów publicznych z uzupełnieniem miejsc parkingowych, montażu obiektów małej architektury, zainstalowania fontanny posadzkowej w nawierzchni placu centralnego, przebudowy istniejącej fontanny - [...], przebudowy oświetlenia i innych sieci technicznych oraz zagospodarowania zieleni - jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. L. "[...] - ETAP 1, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Janowie Lubelskim Nr VII/41/15 z dnia 28 kwietnia 2015 r. (Dz.U. Woj. Lub. z dnia 10 czerwca 2015 r., poz.1901). Inwestycja nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenów zawartych w planie miejscowym. Organ odwoławczy podniósł również, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ukazano na nim całość zamierzenia budowlanego. Do projektu dołączono oświadczenia projektantów o jego wykonaniu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt rewitalizacji placu został pozytywnie zaopiniowany przez L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowieniem znak: [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Ponadto, jak wyjaśnił organ zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, planowana inwestycja nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko ani jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, a zatem dla inwestycji tej nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że zakres inwestycji określony przez inwestora we wniosku o pozwolenie na budowę jest dla organu administracji architektoniczno-budowlanej ściśle wiążący i nie jest uprawniony do wyznaczania granic inwestycji, w tym nieruchomości, które powinny być objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, a także określenia funkcji i formy zamierzenia budowlanego, czy też układu komunikacyjnego. Wskazanie działek objętych inwestycją leży w gestii inwestora, natomiast funkcja i forma przedsięwzięcia ograniczona jest odpowiednimi przepisami, w tym m.in. prawem miejscowym. Z kolei układ komunikacyjny ustalany jest w odrębnym postępowaniu. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku odpowiedzi organu I instancji na zgłoszone przez mieszkańców uwagi, organ odwoławczy podkreślił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wydanej przez Starostę [...] zawiera odpowiedź organu na zarzuty podniesione przez strony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, bowiem organ I instancji odniósł się do zgłoszonych zastrzeżeń stwierdzając, że pozwolenie na budowę dla części planowanej inwestycji, obejmującej roboty budowlane w pasie drogowym drogi krajowej ul. [...] (w tym projektowany wjazd/wyjazd) wydaje Wojewoda rozstrzygając o zgodności planowej inwestycji z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, w tym warunkami Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ wyjaśnił także, że kwestia układu komunikacyjnego tj. wyjazdu równolegle do zachodniej pierzei ul. [...] na ul. [...] nie jest objęta toczącym się postępowaniem, była natomiast przedmiotem postępowania przed Wojewodą zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że immisje pośrednie są w świetle art. 144 k.c. dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad określoną w tym przepisie miarę przeciętną. Zdaniem Wojewody, sam fakt wystąpienia immisji pośrednich w związku z planowaną rewitalizacją rynku nie powoduje ograniczenia - poprzez obowiązujące przepisy prawa - sąsiadujących nieruchomości w zakresie możliwości ich zabudowy. Fakt immisji pośrednich z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przy tym przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ww. ustawy Prawo budowlane. Jednakowoż sama lokalizacja nieruchomości skarżących w otoczeniu tak drogi krajowej jak również istniejącego dworca autobusowego może w konsekwencji powodować podnoszone w odwołaniu: hałas, wibracje, toksyczne składniki spalin, kurz towarzyszący pojazdom, rytmicznie stukające pokryw studzienek burzowych, stresogenne sytuacje zdarzające się w sytuacji korków, klaksony narażające mieszkańców na duży dyskomfort. Według organu maja one jednak charakter pozaprawny subiektywny, a co więcej dotyczą etapu użytkowania i ich rozważanie nie jest możliwe na podstawie dokumentów przedkładanych do uzyskania pozwolenia na budowę. W odniesieniu natomiast do osób nieuznanych za strony postępowania, organ wyjaśnił, że mając na uwadze przepis art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane, ogranicza się pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być natomiast określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczająca do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Organ wskazał, że opierając się na utrwalonym stanowisku orzecznictwa sądowoadministracyjnego sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu, nie ma więc żadnych podstaw, aby uznać L. J., A. W., J. R. oraz I. B. za strony postępowania. W ocenie organu odwoławczego nie zachodzą prawne przesłanki, które ograniczałyby zagospodarowanie nieruchomości skarżących, spowodowane przedmiotową inwestycją. Skarżące nie podały żadnych przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, do czego zobowiązuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Pozostałe osoby wskazane w odwołaniu, nie dopełniły obowiązku złożenia pod nim czytelnego podpisu oraz wskazania tytułów prawnych z jakich wywodzą prawa do działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, a także że posiadają interes prawny do występowania jako strona w toczącym się postępowaniu i w tej części pozostawiono ich podanie bez rozpoznania. Na powyższe rozstrzygniecie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli: M. D., J. D., L. Z., W. Z., M. Z., G. S., A. S., J. R., I. B. i A. W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku § 3 ust 1 pkt 56 i pkt 60 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieuznanie inwestycji za przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko i tym samym nieuzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych; - art. 28 ust 2 prawa budowlanego poprzez odmówienie A. W., J. R. oraz I. B. prawa bycia stroną w postępowaniu i umorzenie postępowania odwoławczego w tym zakresie, - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w związku z prowadzonym przez Wojewodę postępowaniem dotyczącym układu komunikacyjnego - wjazdu/wyjazdu z ulicy [...] na ulicę [...], zakończonym decyzją Wojewody nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., znak sprawy: [...], w którym to postępowaniu żadna ze skarżących osób nie brała udziału jako strona, a rozstrzygnięcie w tej sprawie ma znaczenie dla zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, a w szczególności: a) brak przeprowadzenia dowodu z akt sprawy Wojewody znak: [...] skoro z odwołania wynikało, iż strony nie miały świadomości toczącego się postępowania w zakresie ustalenia układu komunikacyjnego ul. [...] i [...], b) brak rozważenia wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na pozycję procesową L. J., A. W., J. R., G. Z. oraz I. B. i przerzucenie na nie odpowiedzialności za wskazanie przepisów odrębnych, które uzasadniałyby nadanie im statusu strony w związku z ograniczeniem w zagospodarowaniu ich działek. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości odnośnie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, a w części odnośnie umorzenia postępowania odwoławczego wszczętego na wniosek A. W., J. R. oraz I. B.. Ponadto skarżący wskazali, że gdyby w ocenie Sądu zachodziły stosowne przesłanki wówczas wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wobec nie uiszczenia wpisu przez L. Z., W. Z., M. Z., G. S., A. S., J. R., I. B. i A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu [...] odrzucił skargi wskazanych osób na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., a zatem rozpoznaniu podlegała skarga M. D. i J. D.. Zarzuty skarżących, których odrzucono skargę, a dotyczące badania istnienia ich interesu prawnego nie podlegały ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z treści powyższego uregulowania wynika, że nie każde naruszenie prawa daje Sądowi podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi, lecz jedynie takie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenia przepisów, które nie miałyby wpływu na wynik sprawy, nie mogą stanowić podstawy jej uwzględnienia. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi - skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżoną decyzją zostało naruszone prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2017 r. poz.1332 z późn. zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.1202) powoływanej dalej jako "Prawo budowlane". W tym miejscu należy wskazać, że główna oś sporu w sprawie dotyczy kwestii naruszenia art. 35 ust.1 pkt 1 prawa budowlanego poprzez uznanie, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, a w związku z tym nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Jak wynika z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki obejmujący określenie na aktualnej mapie granic działki oraz usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia, układu komunikacyjnego i układu zieleni, ze wskazaniem m.in. wzajemnych odległości pomiędzy planowanym przez inwestora przedsięwzięciem budowlanym, a ewentualnie projektowaną zabudową na nieruchomości sąsiedniej. To oznacza, że w tym zakresie organ architektoniczno-budowlany musi zbadać przyjęte rozwiązania projektowe (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2017 r., II OSK 1629/15, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jako CBOSA). Należy wyjaśnić, przy tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a zatem w przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet wymaganych dokumentów, o jakich mowa w art. 32. ust. 4 Prawa budowalnego i art. 34 Prawa budowlanego, które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane stosownie do art. 35, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Sprawdzeniu, o którym mowa w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, podlega więc cały projekt budowlany, tj. projekt zagospodarowania działki lub terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Natomiast jego rozwiązania powinny być weryfikowane zarówno na podstawie części tekstowej, jak i graficznej wskazanych wyżej aktów prawnych. Podkreślić także należy, że zgodność projektu budowlanego, o której mowa w tym przepisie, z powyższymi dokumentami oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu postanowień tego planu (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 grudnia 2011 r., VIII SA/Wa 763/11, LEX nr 1135295). Wskazując na treść art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, należy wyjaśnić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej pozbawiony jest możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Za założenia projektowe pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Jak wynika z akt sprawy, Gmina J. L. wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r., znak; [...], zwróciła się do Dyrekcji Ochrony Środowiska w L. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Rewitalizacja Rynku w J. L. wraz z budową budynku Dworca Autobusowego", rozszerzonego pismem znak: [...],[...] z dnia [...] września 2017 r. Stosownie do art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymagana jest dla planowanych przedsięwziąć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji określonych w art. 72 ust. 1 ww. ustawy lub przed dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz.71). Przedsięwzięcie obejmuje swoim zakresem prace drogowe, budowlane i rozbiórkowe na terenie działek o nr ewid.; [...] (obecny plac dworca), [...] (płyta rynku), [...] (ul. Rynek - fragmentarycznie), [...] (ul. [...] - fragmentarycznie), [...] (ul. J. Z. - fragmentarycznie), [...] (parking przed domem handlowym - fragmentarycznie), [...] (skwerze [...] - fragmentarycznie). Na działkach o nr [...], [...] planowane są prace związane z wymianą części istniejącej nawierzchni z kostki brukowej na nową, z uwagi na zły stan techniczny. Na działkach nr [...] i [...] przewidziana jest rozbiórka istniejących obiektów dworca autobusowego oraz budynku usługowego, wraz z przebudową zajezdni autobusowej. Jak ustalił organ, zmianie ulegnie komunikacja kołowa polegająca na likwidacji 2 wyjazdów z zajezdni dworca i wykonanie nowego zjazdu na ulicę [...]. Na powyższym terenie usytuowany został nowy budynek dworca autobusowego wraz z niezbędną infrastrukturą i urządzeniami technicznymi. Ponadto, wykonana zostanie rewitalizacja terenów płyty rynku wraz z wykonaniem nowych utwardzeń, nasadzeń roślinności oraz wykonaniem fontanny. Pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Dyrektor Ochrony Środowiska w L., stwierdził, że zgodnie z przeprowadzoną w dokumentacji i w jej uzupełnieniach analizą dotyczącą kwalifikacji przedsięwzięcia, planowana inwestycja nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W związku ze wskazanym pismem Dyrektora Ochrony Środowiska oraz mając na względzie fakt, że zamierzenie inwestycyjne nie jest przedsięwzięciem wymienionym w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana. Tym samym inwestycja przed uzyskaniem pozwolenia na budowę nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 72 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. Należy uznać zatem, że bezzasadny jest zarzut skarżący sprowadzający się do naruszenia art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego i braku decyzji o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko. Skoro uprawniony do tego organ uznał, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, organ nie może podważać tej opinii i wbrew niej wydawać odmiennej oceny. Organ architektoniczno-budowlany nie ma kompetencji do samodzielnego badania środowiskowych uwarunkowań pozwalających na realizację przedsięwzięcia, a tym bardziej nie może wprowadzać wniosków odmiennych od tych, które zaprezentował organ administracji, kompetentny do wydania decyzji środowiskowej. Odnosząc się do zarzutu skarżących, dotyczącego ustalenia układu komunikacyjnego wskazanych w skardze ulic w sposób niekorzystny dla skarżących, należy wyjaśnić, że w świetle ww. przepisów organy administracji architektoniczno-budowlanej, co do zasady w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie weryfikują rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, a jedynie kontrolują projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu lub z decyzją o warunkach zabudowy. Kognicja sądu administracyjnego również zawęża się (jak wspomniano na wstępie) do zbadania prawidłowości zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, a nie do zaprezentowanych rozwiązań projektowych. Ponadto, należy podnieść, że ustalenie przebiegu układu komunikacyjnego na spornym obiekcie jest uregulowane w prawomocnej decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie J. L. pozwolenia na przebudowę drogi krajowej nr [...] od km [...] do km [...] wraz z budową zjazdu publicznego do działki nr [...] z jednoczesną rozbiórką dwóch zjazdów publicznych do działek nr [...] i [...] i remontem chodników, przebudową sieci wodociągowej, teletechnicznej i telekomunikacyjnej oraz elektroenergetycznej w zakresie oświetlenia drogowego, sygnalizacji świetlnej i monitoringu działki nr ewid. [...] obręb [...] L. [...], w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] ul. [...] w J. L.. W stosunku do powyższej decyzji Wojewoda postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia Wojewody, decyzją z dnia [...] października 2018 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wbrew twierdzeniom skarżących, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 7, art. 11, art. 77 ust. 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., wszystkie okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione, co znalazło swoje potwierdzenie w treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych i w treści uzasadnienia rozstrzygnięć organów administracji obu instancji. Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno - budowlanych, jak i norm planistycznych, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesione skargi jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw należało oddalić.