II SA/Lu 400/08

PostanowienieWSA w Lublinie2010-03-16

Skład orzekający: Jarosław Harczuk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy adwokatowi reprezentującemu stronę z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, należy się wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w przepisach rozporządzenia, powiększone o podatek VAT?
Ratio decidendi
Referendarz sądowy przyznał adwokatowi koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 219,60 zł, w tym podatek VAT, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Uzasadniono to tym, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez adwokata, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia (240 zł), powiększone o należny podatek VAT.
Stan faktyczny
Wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu złożył adwokat B. J., reprezentujący M. S. w postępowaniu ze skargi kasacyjnej na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Adwokat domagał się wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa przez skarżącego.
Rozstrzygnięcie
Przyznano adwokatowi B. J. od Skarbu Państwa kwotę 219,60 zł tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w tym podatek od towarów i usług.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata B. J. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewódzkiego Inwestora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi B. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100). Adwokat B. J. reprezentująca na zasadzie prawa pomocy M. S. w skardze kasacyjnej wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawczyni przez skarżącego oraz potwierdzenie uiszczenia przez skarżącego opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi wniesionej w niniejszej sprawie, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli skargę kasacyjną sporządził i wniósł adwokat, który nie występował przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawczyni nie reprezentowała skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to ona w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła i wniosła skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawczyni powinna otrzymać za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% z kwoty 240 złotych powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 219,60 złotych. Stosownie natomiast do unormowania § 19 pkt. 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. W sprawie niniejszej akta sprawy zawierają dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednak jak z niego wynika opłata ta została uiszczona przez skarżącego w związku z czym nie można jej zakwalifikować do wydatków adwokata, jak stanowi § 19 pkt 2 rozporządzenia. Z tego powodu referendarz sądowy nie orzekł o jej zwrocie. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia i § 19 pkt 2 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło