II SA/Lu 407/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi I. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania z akt sprawy kserokopii dokumentów p o s t a n a w i a przyznać I. S. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata o wyznaczenie, którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej. Strona skarżąca, w zakreślonym w wezwaniu terminie (data stempla pocztowego), na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła ona tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką, z którą utrzymuje się z jej renty w kwocie [...] złotych brutto i swojej emerytury w kwocie [...] złotych brutto. Strona skarżąca podkreśliła, że ma [...] lat i wymaga stałego leczenia oraz opieki osoby drugiej. Również jej córka jest osobą wymagającą stałego leczenia i opieki osoby drugiej. Jako koszty utrzymania koniecznego strona skarżąca wymieniła wydatki na energię elektryczną – [...] złotych za dwa miesiące – [...] złotych miesięcznie, zakup węgla raz do roku – [...] złotych – koszt miesięczny zużycia węgla – [...] złotych i zakup leków dla siebie i córki – [...] złotych miesięcznie. Strona skarżąca podkreśliła, że dochody jej gospodarstwa domowego nie wystarczają na poniesienie kosztów utrzymania koniecznego, dlatego aby je ponieść musi zaciągać pożyczki. Aby ponieść te koszty zaciągnęła ona pożyczki na zakup węgla oraz leków Referendarz sądowy stwierdził, że: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osobom posiadającym dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Do takich osób zalicza się strona skarżąca. Dochód jej gospodarstwa domowego nie jest bowiem w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym jej oraz jej córki. Aby na bieżąco ponosić te koszty musi ona zaciągać pożyczki. Dlatego przyjąć należy, że strona skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.