II SA/Lu 410/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Z. B. i A. . na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności budowy zbiornika na ścieki I. ze skargi Z. B. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] II. odrzuca skargę A. B.; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z. B. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania Z. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. L. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], umarzającej w całości postępowanie w sprawie legalności budowy zbiornika na ścieki z budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], położonej w miejscowości B. O., gmina D. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: We wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. Z. B. i A. B. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. L. o przeprowadzenie kontroli budowy zbiornika na ścieki na działce nr ewid.[...], położonej w miejscowości B. O. 18, stanowiącej własność A. W.. Wobec ustalenia, że sporny zbiornik na nieczystości ciekłe był już przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], odmówił wszczęcia na wniosek Z. B. postępowania w sprawie nielegalnej budowy tego zbiornika. Postanowieniem z tej samej daty nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. L. odmówił również wszczęcia na wniosek A. B. postępowania w sprawie nielegalnej budowy tego zbiornika uznając, że nie jest ona stroną w tej sprawie. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Z. B. na powyższe postanowienie dotyczące jego wniosku organ nadzoru budowlanego II instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie pierwszoinstancyjne w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w J. L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy przedmiotowego zbiornika, o czym w piśmie z dnia [...] listopada 2014r. zawiadomił strony. W dniu [...] grudnia 2014 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowalnego w J. L. przeprowadzili oględziny, w wyniku których ustalili, że na działce nr ewid.[...] w miejscowości B. O. znajduje się zbiornik na nieczystości ciekłe z budynku mieszkalnego. Zbiornik ten usytuowany jest w odległości 6,60 m od budynku mieszkalnego oraz w odległościach po 6,60 m od ogrodzenia w granicy z działką L. J. i od resztek ogrodzenia w granicy z działką Z. B.. Ponadto stwierdzono, że przedmiotowy zbiornik ma głębokość 2,20 m, posiada utwardzone dno i jest w odpowiednim stanie technicznym. Podczas oględzin nie stwierdzono prowadzenia robót budowalnych przy spornym obiekcie. W trakcie oględzin właścicielka działki nr [...] - A. W. oświadczyła, że przedmiotowy zbiornik był już kilkakrotnie kontrolowany przez organy nadzoru budowalnego, po czym nie były przy nim prowadzone żadne roboty. W jej ocenie zbiornik ten jest w odpowiednim stanie technicznym. Z kolei obecny podczas oględzin Z. B. oświadczył, że kontrolowany zbiornik został wybudowany samowolnie i nie posiada dna ani atestu. W jego ocenie zbiornik ten powstał w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Strona wniosła o nakazanie jego rozbiórki podnosząc, że decyzja, na którą powołuje się A. W., dotyczyła stanu technicznego tego zbiornika, a nie jego legalności. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji zgodził się z argumentacją A. W., że sporny zbiornik był już przedmiotem kontroli organów administracji. Wskazał, że w wyniku rozpatrzenia skargi Z. B. z dnia [...] października 2011 r. (data wpływu do organu), PINB w J. L. w dniu [...] grudnia 2011 r. wydał decyzję nr [...], umarzającą w całości postępowanie w sprawie spornego zbiornika na ścieki z budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] w miejscowości B. O.. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że sprawa przedmiotowego zbiornika była już rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] października 1999 r., nr [...], nakazującą E. W. (w tamtym okresie właścicielowi działki nr [...]) opracowanie ekspertyzy technicznej obiektu szamba na ścieki socjalno-bytowe z budynku mieszkalnego w terminie do [...] grudnia 1999 r. Z uwagi na to, że wskazana decyzja ostateczna funkcjonuje w obiegu prawnym uznano, że nie jest możliwe podejmowanie kolejnych rozstrzygnięć w tej sprawie. Powołana decyzja z dnia [...] grudnia 2011 r. o umorzeniu postępowania, po rozpatrzeniu odwołania Z. B., została utrzymana w mocy decyzją ostateczną organu odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] Mając na uwadze powyższe ustalenia, a także fakt, iż przeprowadzone postępowanie nie wykazało wykonywania żadnych robot związanych z budową, przebudową lub zmianą sposobu użytkowania spornego obiektu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. L. powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy spornego zbiornika. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli wspólnie Z. B. i A. B., wnosząc o jej uchylenie lub zmianę. Odwołujący podnieśli, że organ I instancji nie zastosował się do wytycznych L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartych w postanowieniu kasacyjnym z dnia [...] listopada 2014 r. i ponownie umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy zbiornika, powołując się na decyzję, która dotyczyła jego stanu technicznego. Po rozpatrzeniu odwołania A. B. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] umorzył postępowania odwoławcze uznając, że odwołującej nie przysługuje w przedmiotowym postepowaniu status strony, albowiem nie jest ona ani inwestorem, ani właścicielem lub zarządcą obiektu, ani też właścicielką działki sąsiedniej. Z kolei po rozpatrzeniu odwołania Z. B. organ nadzoru budowlanego II instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] stycznia 2015 r. Organ odwoławczy w całości zaaprobował ustalenia organu I instancji i również stwierdził, że w stosunku do przedmiotowego zbiornika na ścieki było przeprowadzone postępowanie administracyjne zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem. Przychylił się ponadto do stanowiska, iż materiał dowodowy nie wskazuje na wykonanie jakichkolwiek robót związanych z budową, przebudową lub zmianą sposobu użytkowania spornego zbiornika. W ocenie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasadnie zatem organ I instancji uznał, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania wszczętego na wniosek z dnia [...] czerwca 2014 r., złożony przez A. B. i Z. B.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję ostateczną złożyli A. i Z. małż. B. . Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, "ukrywa sprawców przestępstwa", bowiem A. W. "nie posiada na budowę zbiornika żadnych dokumentów", a zbiornik ten "nie posiada dna atestu". Podtrzymali ponadto zarzut, iż organ I instancji nie zastosował się do wytycznych Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażonych w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r., w którym stwierdzono, że decyzja PINB w J. L. z dnia [...] października 1999 r. została wydana na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. i dotyczyła stanu technicznego przedmiotowego zbiornika, zaś wniosek skarżących z dnia [...] czerwca 2014 r. nie dotyczy sprawy zakończonej tą decyzją i nie można przyjąć, że są to tożsame postępowania. Pomimo tych zaleceń organ I instancji ponownie umorzył w całości postępowania powołując się na stan techniczny spornego zbiornika i nie sprawdzając jego legalności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W razie stwierdzenia, że zachodzi jeden z przypadków określonych w art. 58 p.p.s.a., sąd ma natomiast obowiązek skargę odrzucić. Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd doszedł do wniosku, że skarga Z. B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Odnośnie zaś skargi A. B. Sąd doszedł do wniosku, że jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W zakresie skargi A. B. wyjaśnić należy, że jej niedopuszczalność wynika z braku legitymacji do jej wniesienia. W myśl art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle powyższego unormowania, kryterium rozstrzygającym o dopuszczalności inicjowania postępowania przed sądem administracyjnym przez określony podmiot jest "interes prawny". Pojęcie "interes prawny" użyte w art. 50 § 1 p.p.s.a. obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 k.p.a., który – jak już wyżej wyjaśniono – definiuje pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazując, iż jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1387/07, Lex nr 365847). Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12, LEX nr 1218392). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w postepowaniu zainicjowanym wnioskiem o dokonanie kontroli legalności budowy zbiornika na nieczystości ciekłe, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] w miejscowości B. O.. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że w postępowaniu tym kwestię posiadania statusu strony należało rozstrzygać na zasadach ogólnych, to jest właśnie na podstawie art. 28 k.p.a., albowiem stosowanie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako "Pr. bud."), odmiennie kształtującego krąg stron postępowania, zastrzeżone jest wyłącznie dla postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca A. B. – pomimo, że była współautorką ww. wniosku – nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją w charakterze strony (w zakresie jej wniosku odmówiono wszczęcia postępowania postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., które stało się ostateczne). Brak przypisania A. B. statusu strony przedmiotowego postępowania nie budzi zastrzeżeń Sądu, skoro nie jest ona w tej sprawie inwestorem i nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na której usytuowany jest sporny obiekt, ani też do żadnej z nieruchomości sąsiadujących z tą działką. W szczególności w tym miejscu należy zwrócić uwagę na nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], która - jak wynika z załączonego do akt sprawy skorowidza działek (k. 6, tom II akt adm.) – stanowi wyłączną własność Z. B. i nie jest objęta wspólnością majątkową małżonków B.. W konsekwencji uznać należało, że A. B. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność jej skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozpoznając merytorycznie skargę Z. B. należy natomiast podnieść następujące okoliczności: Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Nie budzi wątpliwości, że bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu powyższego przepisu zachodzi m.in. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się wydana wcześniej ostateczna decyzja rozstrzygająca tę samą sprawę. Obowiązkiem organu jest wówczas umorzenie wszczętego po raz kolejny postępowania, albowiem wydana w takim postepowaniu decyzja merytoryczna dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a tym samym byłaby obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji, opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Dopiero zatem wyeliminowanie takiego wcześniejszego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego w odpowiednim trybie prawnym pozwoliłoby na ponowne przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji co do istoty. Przyjęcie, że wszczęte postępowanie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną wymaga jednak wykazania istnienia tożsamości obu tych spraw. Tożsamość spraw zachodzi natomiast wówczas, gdy obie sprawy dotyczą tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego oraz fatycznego. Innymi słowy, z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów. Odnośnie tożsamości podmiotowej wyjaśnić wypada, że sprawa musi dotyczyć tych samych podmiotów, chyba że w prawa strony zbywalne i dziedziczne wejdą jej następcy prawni (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 970 wraz z powołanym tam orzecznictwem). W niniejszej sprawie organy obu instancji przyjęły, że w sprawie objętej wnioskiem Z. i A. małż. B. z dnia [...] czerwca 2014 r. zapadła już ostateczna decyzja, która funkcjonuje w obrocie prawnym. Organy miały w tym względzie na uwadze decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. L. z dnia [...] października 1999 r., nr [...], nakazującą E. W. (poprzednikowi prawnemu A. W.) opracowanie w wyznaczonym terminie ekspertyzy technicznej obiektu szamba na ścieki socjalno-bytowe z budynku mieszkalnego na działce nr ewid.[...] w miejscowości B. O., a także późniejszą decyzję tego organu, wydaną w dniu [...] grudnia 2011 r., nr [...] (umarzającą postępowanie ze względu na wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy ww. decyzją z dnia [...] października 1999r.), utrzymaną następnie w mocy decyzją ostateczną Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] W ocenie Sądu, pomiędzy sprawami zakończonymi tymi decyzjami, a sprawą zainicjowaną wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. , nie zachodzi jednak tożsamość, a zatem umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było niezasadne. Jak słusznie podniósł skarżący, podstawę prawną powołanej przez organy decyzji PINB w J. L. z dnia [...] października 1999 r., nakazującej E. W. wykonanie ekspertyzy technicznej spornego zbiornika na ścieki, stanowił przepis art. 62 ust. 3 Pr. bud. Decyzja ta zapadła zatem w ramach postepowania dotyczącego stanu technicznego przedmiotowego obiektu, przy czym powołane rozstrzygnięcie miało charakter jedynie dowodowy, zaś merytorycznym zakończeniem tej sprawy – jak wynika z treści uzasadnienia decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. – była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. L. z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], którą organ ten, na podstawie art. 66 Pr. bud., nakazał E. W. wykonanie określonych robót w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z kolei wydane w późniejszym czasie: decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. L. z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., orzekały o umorzeniu postępowania ze względu na jego tożsamość ze sprawą zakończoną ww. decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Wszystkie powołane wyżej rozstrzygnięcia dotyczyły zatem stanu technicznego spornego zbiornika na działce nr ewid.[...], związanego z jego użytkowaniem. Tymczasem przedmiotem wniosku skarżących z dnia [...] czerwca 2014 r. nie była kwestia stanu technicznego tegoż obiektu, ani też kwestia ewentualnych, wykonanych przy nim robót budowlanych, lecz kwestia legalności jego powstania (budowy), co zresztą – jak słusznie zauważa skarżący – stwierdzono chociażby w postanowieniu kasacyjnym L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., uchylającym postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. o odmowie wszczęcia postepowania na wniosek Z. B.. Tym samym całkowicie bezzasadnie przyjęto, że sprawa objęta ww. wnioskiem została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Powołane przez organy decyzje zapadły w sprawie, która nie jest tożsama przedmiotowo ze sprawą niniejszą, albowiem inny jest tryb (podstawa prawna) postępowania w obu tych sprawach. Ubocznie podkreślić należy, że w szczególności nie sposób uznać, by sprawa spornego zbiornika korzystała z powagi rzeczy osądzonej ze względu na powołane przez organy decyzje: z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję drugoinstancyjną z dnia [...] marca 2012 r., albowiem decyzje te – orzekając o umorzeniu postępowania – nie rozstrzygały sprawy merytorycznie. Niezależnie od powyższego stwierdzić wypada, że nawet gdyby wniosek skarżących z dnia [...] czerwca 2014 r. dotyczył stanu technicznego spornego zbiornika, a nie kwestii jego samowolnej (zdaniem skarżących) realizacji, a co za tym idzie, że wniosek ten inicjowałby ponowne postępowanie w trybie art. 66 Pr. bud., i tak bezzasadnym byłoby umorzenie tego postępowania tylko ze względu na okoliczność, iż w sprawie tego obiektu w tym samym trybie została już wydana decyzja ostateczna z dnia [...] maja 2004 r. Oczywistym jest bowiem, że w okresie ok. 10 lat, dzielącym wydanie tej decyzji i złożenie ww. wniosku, stan techniczny przedmiotowego obiektu mógł ulec pogorszeniu, a zatem nie sposób stwierdzić, że zachodzi tożsamość stanu faktycznego obu tych spraw. Z tych wszystkich względów uznać należy, że kontrolowane decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. polegającym na jego niezasadnym zastosowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc ponownie postępowanie organy administracji uwzględnią stanowisko zaprezentowane w niniejszym wyroku i rozpatrzą wniosek Z. B. z dnia [...] czerwca 2014 r. poprzez wydanie merytorycznej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, uwzględniając skargę Z. B., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie - w pkt II sentencji - Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę A. B., jako niedopuszczalną. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt III sentencji wyroku, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.