II SA/Lu 420/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Z. T. S. komandytowa z siedzibą w L. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie budynków mieszkalnych oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...] S.A. z siedzibą w L. pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych "B2", "B3" i "B6" z wielostanowiskowym garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., kanalizacji deszczowej, instalacji co., gazowej, wentylacji mieszkań, wentylacji garażu, wymiennikownią, instalacji elektrycznych oraz instalacji zewnętrznych; kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, instalacji elektrycznej zalicznikowej oświetlenia terenu, pochylnią do garażu, miejscami postojowymi, dojściami i drogami wewnętrznymi jako II etapu inwestycji objętego obszarem oznaczonym "C-D-E-F- G-H-P-L (Kategoria obiektu XIII). Załącznikiem do pozwolenia na budowę jest projekt budowlany autorstwa: w branży architektonicznej mgr inż. arch. Ł. G., sprawdzający mgr inż. J. G.; w branży konstrukcyjnej mgr inż. J. G., sprawdzającym mgr inż. K. K.; w branży elektrycznej mgr inż. J. W., sprawdzający inż. [...]; w branży sanitarnej mgr inż. P. N., sprawdzający mgr inż. Z. N. oraz w branży drogowej mgr inż. G. K., sprawdzający mgr inż. A. D.. Decyzja powyższa zmieniona została decyzją z dnia [...] r. w zakresie obejmującym projekt zagospodarowania, gdzie w układzie komunikacyjnym zlikwidowano części drogi wewnętrznej zamiennie z utwardzeniem pod stację transformatorową. Następnie pozwolenie na budowę przeniesiono decyzją z dnia [...] r. na [...] Sp. z o.o., [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna ul. [...] [...]. Wnioskiem z dnia 1 marca 2019 r., który tego samego dnia wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowa w L. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynków mieszkalnych wielorodzinnych ,,B2", ,.B3" i "B6" z wielostanowiskowym garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., kanalizacji deszczowej, instalacji co., gazowej, wentylacji mieszkań, wentylacji garażu, wymiennikownią, instalacji elektrycznych oraz instalacji zewnętrznych: kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, instalacji elektrycznej zalicznikowej oświetlenia terenu, pochylnią do garażu, miejscami postojowymi, dojściami i drogami wewnętrznymi jako II etapu inwestycji objętego obszarem oznaczonym "C-D-E-F- G-H-P-L" na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...] powstałych po podziale [...], [...] przy ul. [...] i [...] w L.. Postanowieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor działając na podstawie art. 57 ust. 4 Prawa budowlanego, wezwał [...] Sp. z o.o. do uzupełnienia wniosku o następujące dokumenty: informację geodety o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu lub odstępstwach od tego projektu, sporządzoną przez osobę wykonującą samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii oraz posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 puk 5 ustawy Prawo budowlane (dotyczy: budynków i zagospodarowania terenu, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, sieci wodociągowej, zjazdu); protokoły pomiaru skuteczności działania wentylacji mechanicznej w mieszkaniach i garażu (dostarczono protokoły z rozruchu wentylacji); obliczenia statyczne i wymiarowanie wszystkich zmienionych elementów konstrukcyjnych w poszczególnych obiektach budowlanych; protokoły pomiarów instalacji telekomunikacyjnych (dostarczono protokoły z pomiarami identycznymi dla wszystkich mieszkań; oświadczenie kierownika budowy zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 pkt. 2a i 2b Prawa budowlanego (brak poświadczenia projektanta - autora projektu branży konstrukcyjnej będącego załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę). Pouczono przy tym wnioskodawczynię, że nieusunięcie wymienionych braków, w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, spowoduje wydanie w drodze decyzji sprzeciwu do przystąpienia do użytkowania. Wnioskodawczyni postanowienie otrzymała w dniu 13 marca 2019 r. Decyzji z dnia [...] r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta L., odmówił [...] Sp. z o.o. wydania pozwolenia na użytkowanie budynków mieszkalnych wielorodzinnych "B2", "B3" i "B6" z wielostanowiskowym garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., kanalizacji deszczowej, instalacji co., gazowej, wentylacji mieszkań, wentylacji garażu, wymiennikownią, instalacji elektrycznych oraz instalacji zewnętrznych: kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, instalacji elektrycznej zalicznikowej oświetlenia terenu, pochylnią do garażu, miejscami postojowymi, dojściami i drogami wewnętrznymi jako II etapu inwestycji objętego obszarem oznaczonym "C-D-E-F-G-H-P-L" na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...] powstałych po podziale 47, [...] przy ul. [...] i [...] w L.. W obszernych wywodach uzasadnienia decyzji organ I instancji wyjaśnił, że ze względu na dokonane przez inwestora w toku budowy znaczące zmiany, polegające na zmniejszeniu wymiarów fundamentów, przedłożona przez inwestora dokumentacja nie daje wystarczających podstaw aby uznać, iż zachowane jest bezpieczeństwo nośności fundamentów, a tym samym bezpieczeństwo życia, zdrowia użytkowników budynków i garażu podziemnego. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor załączył między innymi rysunki z naniesionymi zmianami m.in. w branży konstrukcyjnej. Na rysunkach inwestor wskazał m.in.: zmiany w zakresie znacznego zmniejszenia szerokości fundamentów pod ścianami budynków mieszkalnych wielorodzinnych "B2", "B3" i "B6" jak również pod budynkiem garażu podziemnego oraz znaczne zmiany w zakresie wymiarów stóp fundamentowych i grubości stropów. Rysunki zamienne zmian zakwalifikowanych jako "nieistotne" sygnowano podpisami i pieczątkami projektanta branży arch. Ł. G., rzeczoznawcy do spraw ppoż. G. K., rzeczoznawcy do spraw higieniczno- sanitarnych P. F. i mgr inż. B. C. projektanta bez ograniczeń w branży konstrukcyjnej, nie będącego autorem projektu budowlanego spornej inwestycji. W ocenie organu I instancji dołączone do wniosku oświadczenie mgr inż. B. C., o przyjęciu na siebie odpowiedzialności za prawidłowość przyjętych rozwiązań i obliczeń w dokumentacji projektowej zamiennej oraz zakwalifikowaniu dokonanych zmian jako nieistotnych, zgodnie z art. 36a ust. 1 i 6 Prawa budowlanego, nie jest zgodne z wymogami art. 36a ust. 6, ponieważ składający oświadczenie nie jest w żaden sposób przez inwestora umocowany w procesie budowlanym, ani jako projektant, ani jako pełniący nadzór autorski, ani inspektor nadzoru inwestorskiego, ani też kierownik budowy lub kierownik robót, o czym świadczą zapisy w dzienniku budowy oraz akta sprawy. Od decyzji powyższej odwołanie wniosła [...] Sp. z .o. o. [...] Sp. Komandytowa w L., działająca poprzez swego komplementariusza - [...] Sp. z o. o. Do złożonego odwołania skarżąca dołączyła Aneks (nr [...]). Do dokumentacji GEOTECHNICZNE WARUNKI POSADOWIENIA Zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w L., autorstwa mgr inż. K. N., sprawdzający mgr inż. A. C.; Opinię Geotechniczną autorstwa uprawnionego geologa mgr inż. J. S., Sprawozdanie z badań wytrzymałości warstw gruntowych (margiel i opoka) dla zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. [...] w L., wykonanych przez Laboratorium [...]X, opracowanie pt. Obliczenia statyczne dla projektu wykonawczego, zamiennego konstrukcji, dot. zadania pn: Zespół zabudowy mieszkaniowej, wielorodzinnego, budynków BI, B2, B3, B6, B7, B8 z usługami, wielostanowiskowymi garażami podziemnymi w rejonie ul. [...], [...] w L., wykonane przez mgr inż. B. C.. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że podziela stanowisko organu I instancji, iż zakwalifikowanie przez B. C. dokonanego podczas budowy zmniejszenia wymiarów fundamentów jako odstępstwa nieistotnego od zatwierdzonego projektu budowlanego nie spełnia wymogów powołanego przepisu art. 36a ust. 6. B. C. nie jest bowiem autorem branży konstrukcyjnej projektu zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. Stwierdził też, że z gramatycznej wykładni art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że to projektant rozumiany jako autor projektu budowlanego, zatwierdzonego pozwoleniem na budowę dla danej inwestycji, ma obowiązek uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie. Dlatego B. C. w świetle art. 20 ust. 1 Prawa budowlanego nie był umocowany do dokonywania zmian w projekcie, którego nie był autorem. Mając na uwadze te okoliczności organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie zachodzą okoliczności, o których stanowi art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, uzasadniające odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestycji objętej wnioskiem z dnia 1 marca 2019 r. jest w ocenie organu odwoławczego przedwczesne. Między innymi dlatego, że dokonane przez inwestora odstępstwa, polegające na znacznym zmniejszeniu wymiarów fundamentów budynków jest odstępstwem istotnym, o którym mowa w art. 36a ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego, to znaczy odstępstwami wymagającym uzyskania lub zmiany opinii, w tym przypadku geotechnicznej. W związku z powyższym organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie naprawcze w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem stan faktyczny niniejszej sprawy, jak podniesiono wyżej, wskazuje, iż zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4, stanowiącym, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] Sp. z .o. o. [...] Sp. Komandytowa w L.. Zarzucono w niej organowi odwoławczemu, że wydając decyzję naruszył zarówno przepisy postępowania jak i przepisy prawa materialnego to jest: art. 17 pkt 3 w związku z art. 36 a ust. 5 i ust. 6 jak i w związku z art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne dokonanie wykładni pojęcia "projektanta" (za uczynienie zadość temu obowiązkowi nie można uznać dokonania przez Organ II instancji lakonicznego stwierdzenia na str. 4 zaskarżonej decyzji) i uznanie, że projektantem w rozumieniu powyższej ustawy jest jedynie osoba, która jest autorem projektu budowlanego, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym funkcję projektanta w zakresie konstrukcji, pełnił autor rysunków wykonawczych zamiennych konstrukcji mgr inż. B. C., zgodnie z zawartą umową zlecenia, który posiadał odpowiednie uprawnienia budowlane w tej branży i takie wykonywanie przez niego obowiązków było dopuszczalne prawnie, co potwierdza orzecznictw przywołane przez Stronę skarżącą; art. 36 a ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez błędne zastosowanie tej regulacji i dokonanie kwalifikacji zmian wprowadzonych rysunkami wykonawczymi mgr inż. B. C., jako zmiany istotne bez równoczesnego wykazania, że regulacja ta ma zastawianie w sprawie (za uczynienie zadość temu obowiązkowi nie można uznać dokonania przez Organ II instancji lakonicznego stwierdzenia na str. 5 zaskarżonej decyzji); art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe uznanie, że Spółka nie spełniała wymagań określonych w art. 57 ustęp 1-4 podczas, gdy tymczasem Spółka wypełniła całość obowiązków ustalonych tą regulacją, co przy błędnym zastawaniu tej regulacji skutkowało odmową wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego ze strony organu I instancji i oddalenia odwołania przez organ II instancji; art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez Organ II instancji tylko do bardzo pobieżnej kontroli decyzji Organu I instancji, bez samodzielnego ponownego rozpoznania sprawy "od nowa", w tym bez odniesienia się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bez rozpatrzenia podnoszonych przez Skarżącą zarzutów i argumentacji w odwołaniu, jak również bez dokonania wykładni przepisów prawa, które mają istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; art. 6 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, co miało przełożenie na uzasadnienie zaskarżonej decyzji, sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a, jak również bezpośrednią przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do odmowy wydania pozwolenia na użytkowaniu obiektu budowlanego; art. 8 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej i wydanie decyzji bez wykazania zasadności zastosowania w tej sprawie regulacji art. 36a ustęp 5 pkt 6 Prawo budowlane, jak i bez wykazania według jakiego brzmienia prawnego ta regulacja ma zastosowanie w sprawie, jak i wyjaśnienia przyczyn uznania za projektanta, tylko tej osoby, która jest autorem pierwotnej dokumentacji, z pominięciem przedstawionej przez Skarżąca argumentacji w odwołaniu, a przez to nie odniesienie się do zarzutów i argumentacji prezentowanych przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, a nawet nie przywołania w podstawie prawnej decyzji regulacji, do jakich odnosi się Organ w uzasadnieniu decyzji. Mając na uwadze te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy i wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zgodnie z wnioskiem z dnia 1 marca 2019 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi przytoczono argumenty świadczące o zasadności zarzutów, szeroko powołując się przy tym na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych, Krajowej Izby Odwoławczej oraz stanowisko doktryny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, odpowiadając na jej zarzuty, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w dniu 5 września 2019 r. skarżąca złożyła oświadczenie nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Ł. G., w którym wyraża on zgodę na wprowadzenie zmian do dokumentacji projektowej w zakresie elementu konstrukcji, w celu dokonania o tą dokumentację zmian przez wybraną przez Inwestora osobę, posiadającą wymagane prawem uprawnienia, w zakresie parametrów jakie ustali Inwestor, z zastrzeżeniem, że podmiot, który wykonywać będzie zmiany ponosi pełną odpowiedzialność z tego tytułu, bez odpowiedzialności Ł. G.. Ł. G. oświadczył też, że w szczególności nie ponosi odpowiedzialności za wypłatę wynagrodzenia dla wybranego przez inwestora projektanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do unormowania art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako: "p.p.s.a."). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jak i decyzji utrzymanej nią w mocy wykazało, że żadna z nich nie jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi ich uchylenie, gdyż przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na to, nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy organy nadzoru budowlanego obu instancji miały podstawę do odmowy udzielenia skarżącej pozwolenia na użytkowanie budynków mieszkalnych wielorodzinnych, których projekt budowlany zatwierdzony został decyzją nr [...] z dnia [...] r. Bezspornym natomiast jest to, że przed przystąpieniem do użytkowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych, których dotyczy decyzja nr [...] z dnia [...] r. skarżąca zobowiązana jest uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Stosownie do unormowania art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), dalej powoływaną jako "Prawo budowlane", organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Kontrola ma na celu stwierdzenia prowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę (art. 59a ust. 1). W myśl art. 59 ust. 5 odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego ma miejsce w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4 za wyjątkiem sytuacji, w której określa się w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnienia jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych (art. 59 ust. 2) oraz, gdy w wydanym pozwoleniu na użytkowanie organ nadzoru budowlanego określi termin wykonania niewykonanej części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, jeżeli obiekt budowlany spełnia warunki, określone w art. 59 ust. 1, pomimo niewykonania części w/w robót (art. 59 ust. 3). Niespełnienie wymogów z ustępu pierwszego artykułu 59 będzie miało miejsce, gdy negatywny będzie wynik kontroli zgodności zrealizowanego obiektu budowlanego z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę w zakresie wskazanym w art. 59a ust. 2. Natomiast niespełnienie wymagań określonych w art. 57 ust. 1 do 4 wystąpi, gdy inwestor do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie dołączy dokumentów wymienionych w punktach od 1 do 8 ustępu pierwszego (art. 57 ust. 1). Z wykładni językowej przytoczonych powyżej unormowań oraz ich wykładni systemowej (umieszczenie po przepisach normujących czynności poprzedzających rozpoczęcie budowy a następnie normujących rozpoczęcia budowy) wynika, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie wieńczy cały proces inwestycyjny. Jego celem jest zweryfikowanie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem zaprojektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na wstępnym etapie inwestycji. Udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego, którego to pozwolenie dotyczy. Zatem istotą postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym nią projekcie budowlanym. Dlatego rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie organ musi odnosić się do pozwolenia na budowę i zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Skutkiem obowiązywania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest bowiem rozstrzygnięcie kwestii zgodności przeprowadzonych robót budowlanych z warunkami określonymi w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu do wyroku z dnia 2 lutego 2018 r. (sygn. akt II OSK 1628/17) stwierdził, że wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest konsekwencją stwierdzenia przez organ nadzoru budowlanego zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega też wątpliwości, że właściwy organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego sprawdza, czy obiekt ten został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w szczególności, czy nie wykonano go z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Podstawę normatywną oceny tego, czy poczynione odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego są istotne, czy też takimi nie są zawiera art. 36a Prawa budowlanego. Z jego ustępu 6 wynika, że kwalifikacji rodzaju odstępstwa, to jest zaliczenia go do grupy odstępstw istotnych bądź nieistotnych, dokonuje projektant. Rację ma autor skargi twierdząc, że Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej "projektanta". Jednak na podstawie unormowań Prawa budowlanego oraz odnoszących się do niego aktów wykonawczych można określić, jak należy rozumieć pojęcie projektanta i zarazem kto pełni funkcję projektanta. Artykuł 17 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi, że projektant jest uczestnikiem procesu budowlanego. Z art. 12 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że projektowanie, sprawdzanie projektów architektoniczno-budowlanych i sprawowanie nadzoru autorskiego stanowi samodzielną funkcję techniczną w budownictwie. Natomiast z ustępu drugiego tego artykułu wynika, że mogą ją wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną dalej "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego. Projektantem jest zatem osoba fizyczna, posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania w danej specjalności będąca uczestnikiem procesu budowlanego (Jędrzej Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz 2018, wyd. 8, red. Zygmunt Niewiadomski, teza 8 komentarza do art. 17, Legalis C.H. Beck, stan prawny na dzień 27 sierpnia 2019 r.). Artykuł 20 Prawa budowlanego normujący obowiązki projektanta stanowi w punkcie pierwszym ustępu pierwszego, że do podstawowych obowiązków projektanta należy między innymi opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W świetle tego unormowania funkcje projektanta pełni więc zawsze osoba, która jest autorem projektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 24/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; Jędrzej Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz 2018, wyd. 8, red. Zygmunt Niewiadomski, teza 8 komentarza do art. 17, Legalis C.H. Beck, stan prawny na dzień 27 sierpnia 2019 r.). Jeżeli natomiast mamy do czynienia z sytuacją do której odnosi się §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) czyli, gdy projekt obiektu budowlanego przeznaczony do wielokrotnego zastosowania, spełniający wymagania §11-13, może być zastosowany, jako projekt architektoniczno-budowlany przez projektanta obiektu budowlanego, po dostosowaniu do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, projektantem nie jest autor projektu przeznaczonego do wielokrotnego zastosowania, ale projektant, który zindywidualizował ten projekt, odnosząc go do konkretnej inwestycji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 24/14). Zatem funkcję projektanta pełnić będzie zawsze będąca uczestnikiem procesu budowlanego osoba fizyczna posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania w danej specjalności, która sporządziła i podpisała projekt (autor projektu) zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę. Prócz sporządzenia projektu budowlanego do jej obowiązków należy też między innymi sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem oraz uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego (art. 20 ust. 1 pkt 4 lit. a – b Prawa budowlanego). Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że zmiany w zakresie przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych w obiekcie budowlanym, którego dotyczy projekt zatwierdzony decyzją nr [...] z dnia [...] r. mógł dokonać jedynie autor branży konstrukcyjnej zatwierdzonego projektu, czyli J. G. (str. 1 Projektu budowlanego. Egzemplarz nr [...]). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zmiany wprowadzone przez B. C. nie były uzgodnione z J. G. (k. 339 akt administracyjnych organu I instancji). Tym samym B. C. nie był uprawniony do wprowadzania zmian w części konstrukcyjnej zatwierdzonego projektu budowlanego i ich kwalifikowania jako istotnych bądź nieistotnych oraz potwierdzenia oświadczenia, o którym stanowi art. 57 ust. 1 pkt 2 lit.a Prawa budowlanego, to jest oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami (art. 57 ust. 2). Jak wynika bowiem z art. 20 ust. 6 Prawa budowlanego kwalifikacji tej dokonuje projektant oraz, jak stanowi art. 57 ust. 2 zd. 2, to projektant potwierdza oświadczenie, które normuje art. 57 ust. 1 pkt 2 lit.a Prawa budowlanego. Zatem w realiach niniejszej sprawy to J. G. jest uprawniony do wprowadzania zmian do swojego projektu, kwalifikacji ich charakteru oraz potwierdzenia oświadczenia z art. 57 ust. 1 pkt 2 lit.a Prawa budowlanego dotyczącego wszak realizacji zaprojektowanych przez niego rozwiązań konstrukcyjnych. Oceny powyższej nie zmienia dokument zatytułowany "Oświadczenie nr [...]" z dnia [...] r. podpisany przez Ł. G. (k. 22 akt administracyjnych organu I instancji). Ł. G. jest bowiem autorem projektu zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. w części branży architektonicznej nie zaś konstrukcyjnej. Projekt zatwierdzony decyzją nr [...] składa się z pięciu odrębnych projektów z poszczególnych branż budowlanych. Mimo tego, że w decyzji nr [...] Ł. G. określony jest jako ten, który opracował zatwierdzony projekt, nie odbiera to autorom pozostałych projektów prawa między innymi do decydowania o wprowadzaniu w nich zmian. To autorzy pozostałych projektów budowlanych mają bowiem uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności w związku, z czym muszą mieć zapewniony udział w opracowywaniu projektu (art. 20 ust. 1 pkt 1a). Prócz tego data sporządzenia dokumentu wskazuje, że powstał już po wprowadzeniu zmian a nie przed ich wprowadzeniem oraz już po złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Z Dziennika Budowy wynika, że zmiany projektu dotyczące konstrukcji musiały powstać przed dniem 28 lipca 2017 r. W tej dacie w Dzienniku Budowy zamieszczony jest wpis B. C., w którym określa się on jako autor projektu zamiennego sporządzonego zgodnie z umową zlecenia zawartą z [...] Sp. z .o.o., przejmujący pełną odpowiedzialność w tym zakresie (str. 3 Dziennika Budowy). Również złożenie wniosku o pozwolenie na użytkowanie ma miejsce przed sporządzeniem tego pisma. Pismo pochodzi z dnia 19 marca 2019 r. zaś wniosek złożono w dniu 1 marca 2019 r. Należy zwrócić też uwagę na to, że z samego faktu sprawowania nadzoru autorskiego nie można wywodzić prawa do wprowadzania zmian do zatwierdzonego projektu. Skład orzekający w niniejsze sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu do wyroków z dnia 1 grudnia 2016 r. wydanych pod sygnaturą II GSK 1224/15 i II GSK 1233/15, w których Sąd przyjął, że nadzór autorski, w przeciwieństwie do nadzoru inwestorskiego, może być sprawowany wyłącznie przez autora projektu budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika to wprost z systemowej wykładni Prawa budowlanego, a to art. 12 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 3, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 pkt 4, art. 44 pkt 3 i art. 95 pkt 5 tej ustawy. Taki sam pogląd prezentują Alicja Plucińska – Filipowicz oraz Kamil Buliński i Tomasz Filipowicz w "Prawo budowlane. Komentarz." (wyd. 2019, komentarz do art. 20 lit. B teza 13, opublikowane w Lex/el. 2019) oraz Jędrzej Dessoulavy-Śliwiński w "Prawo budowlane. Komentarz 2018, wyd. 8, red. Zygmunt Niewiadomski" (teza 12 komentarza do art. 20, Legalis C.H. Beck, stan prawny na dzień 27 sierpnia 2019 r.). Przy czym w takim przypadku prawo do wprowadzania zmian do projektu wynika z faktu, że nadzór sprawuje autor projektu. Wspomniani wyżej autorzy dopuszczają możliwość zmiany w osobie projektanta, jeżeli taką możliwość w umowie zastrzegł sobie inwestor. Jednak w ocenie Składu Orzekającego w niniejszej sprawie z samego prawa do sprawowania nadzoru autorskiego nie można wywodzić, jak czyni to skarżąca Spółka, prawa do czynienia odstępstw, wprowadzania zmian do zatwierdzonego projektu, o których stanowi art. 36a Prawa budowlanego i art. 57 ust. 2 tej ustawy. Z art. 20 ust. 1 pkt 4 lit. b wynika jedynie prawo do uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Uprawnienie to sprowadza się do uzgadniania możliwości wprowadzania zmian do projektu, jeżeli zmiany te zgłoszone zostały przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Jest to zatem uprawnienie znacznie węższe od prawa do wprowadzania zmian do zatwierdzonego projektu oraz towarzyszącego mu prawa do kwalifikowania tego, czy są istotne, czy też nie. Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że o sprawowaniu nadzoru autorskiego przez B. C. od samego początku realizacji projektu dowiadujemy się w toku postępowania administracyjnego z pisma skarżącej Spółki z dnia 19 marca 2019 r. (k. 8 – 9 akt administracyjnych organu I instancji). Równocześnie z Dziennika Budowy, z zamieszczonego w nim pod datą 28 lipca 2017 r. wpisu B. C. wynika, że tego dnia jako projektant konstrukcji, autor projektu zamiennego konstrukcji sporządzonego zgodnie z umową zlecenia zawartą z [...] Sp. z .o.o. przejął pełną odpowiedzialność w tym zakresie (str. 3 Dziennika Budowy). Wynika zatem z niego, że przejmuje on odpowiedzialność jedynie w zakresie realizacji wprowadzonych przez siebie zmian, a nie co do realizacji całego projektu zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. Jednocześnie w Dzienniku Budowy brak jest jakiegokolwiek wpisu o osobie sprawującej nadzór autorski (str. 2 Dziennika Budowy). Wpisu takiego nie ma nie tylko w rubryce nr 5 ale i w pozostałych rubrykach Dziennika Budowy mimo, że inwestor jest zobowiązany do jego zamieszczenia na mocy §6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 108, poz. 953 ze zm.). Dziennik budowy to dokument prywatny, który musi odpowiadać określonym normatywnie wymogom. Zgodnie z art. 45 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi potwierdzenie przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Wartość dowodową tego dokumentu można podważyć tylko przy pomocy innych dowodów, z których jednoznacznie będzie wynikać, że stan faktyczny odzwierciedlony w dzienniku budowy nie odpowiada stanowi przeprowadzonych w sprawie robót budowlanych. Nie wartościując jednak mocy dowodowej pisma z dnia 19 marca 2019 r. oraz wpisu w Dzienniku Budowy, sam fakt przedłożenia przez inwestora dwóch dokumentów prywatnych przedstawiających różny przebieg tego samego zdarzenia poddaje w wątpliwość przebieg zdarzenia, którego dotyczą. Sprawowanie nadzoru autorskiego przez B. C. wymaga zatem ustalenia w drodze postępowania administracyjnego, aczkolwiek ze względu na zaprezentowanie w niniejszym akapicie stanowisko Składu Orzekającego czynienie tych ustaleń uznać należy za zbędne. Odnośnie natomiast orzecznictwa, na które obszernie powołuje się autor skargi w części jej rozważań dotyczących nadzoru autorskiego, zwrócić należy uwagę na to, że zapadło ono w odmiennych stanach faktycznych. Ponadto autor skargi pomija to, że przedstawione przez niego poglądy Krajowej Izby Odwoławczej nie są jedynymi i orzecznictwo Izby prezentuje też poglądy odmienne, jak chociażby w uchwale z dnia 10 września 2014 r., KIO/KD 75/14. W myśl art. 59 ust. 5 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego odmówi wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku nie dołączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, potwierdzonego przez projektanta, który wprowadził zmiany do zatwierdzonego projektu i zakwalifikował je jako nieistotne. Skoro, jak była o tym mowa wyżej, to J. G. jest uprawniony do wprowadzania zmian w projekcie branży konstrukcyjnej i to on uprawniony jest do kwalifikowania tego, czy są istotne, czy też nieistotne, tylko on może potwierdzić oświadczenie kierownika budowy. Skarżąca Spółka, mimo wezwania jej do tego przez organ nadzoru budowlanego I instancji, nie przedłożyła oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz przepisami prawa potwierdzonego przez J. G. (str. 16 i 371 akt administracyjnych organu I instancji). Mając zatem na uwadze unormowania art. 59 ust. 5 stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego obu instancji zasadnie przyjęły, iż w sprawie zachodzą podstawy do odmowy udzielenia skarżącej Spółce pozwolenia na użytkowanie. Tym samym nie można podzielić stanowiska skarżącej Spółki, że organ odwoławczy przyjmując, iż B. C. nie jest uprawniony do wprowadzania zmian do projektu branży konstrukcyjnej zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. naruszył art. art. 17 pkt 3 w związku z art. 36a ust. 5 i ust. 6 jak i w związku z art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego oraz, iż naruszył art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego przyjmując, że Spółka nie spełniała wymagań określonych w art. 57 ustęp 1-4. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 36a ust .5 pkt 6 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że odstępstwa wprowadzone przez B. C. do zatwierdzonego projektu są istotne, gdyż wymagają uzyskania lub zmiany opinii geotechnicznej. Przepis ten stanowi, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie wymagającym uzyskania lub zmiany uzgodnień lub pozwoleń, które są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, lub przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b. Naczelny Sad Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie prezentował pogląd, że kwestia "istotności odstąpienia" pozostawiona została uznaniu administracyjnemu, a z uwagi na szeroki zakres znaczeniowy przesłanek określonych w art. 36a ust. 5 p.b. oraz związane z tym różne możliwości interpretacyjne, okoliczność czy w danej sytuacji odstąpienie inwestora zostanie uznane za istotne czy nieistotne będzie wymagało wnikliwej i wszechstronnej oceny organu, przy uwzględnieniu charakteru inwestycji oraz zasad ogólnych wyrażonych w art. 4, art. 5 i art. 9. (por. np. wyrok z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1899/17 czy z dnia z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 492/17 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Artykuł 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i d Prawa budowlanego stanowi natomiast, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi nośność i stateczność konstrukcji oraz bezpieczeństwa użytkowania. Z art. 9 ust. 1 wynikają zaś, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się możliwość czynienie odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych z zastrzeżeniem tego, iż odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Z załączonych do akt sprawy rysunków zamiennych z naniesionymi zmianami zawierający zmiany w branży konstrukcyjnej wynika, że zmiany w tym zakresie polegały na zmniejszeniu szerokości fundamentów pod ścianami budynków mieszkalnych wielorodzinnych "B2", "B3" i "B6" oraz pod budynkiem garażu podziemnego i zmiany w zakresie wymiarów stóp fundamentowych i grubości stropów (k. 46 do 56 i k. 62 akt administracyjnych organu I instancji). W budynkach mieszkalnych wielorodzinnych "B2", "B3" i "B6" oraz budynku garażu podziemnego zmieniono w ławach oznaczonych "Ł4", "Ł5", "Ł6", "Ł7", "Ł8", "Ł9" i "Ł10" ich szerokość w zakresie od 50 cm do 80 cm, co stanowi od 29% do 50% ich pierwotnej szerokości. W budynku garażu podziemnego zmiany polegały na zmniejszeniu wymiarów stóp fundamentowych, na których opierają się słupy podtrzymujące strop podziemny o wartości odpowiadające od 10% do 21% ich pierwotnych wymiarów. Ponadto w budynku "B2" dokonano zmniejszenia grubości stropów z 24 cm do 22 cm, co stanowi zmianę o 8% ich pierwotnej grubości. Bezpieczeństwo konstrukcji zapewniają między innymi fundamenty powodujące trwałe związanie obiektu budowlanego z gruntem. Za oczywisty uznać należy zatem fakt, że fundament jako element nośny ma bezpośrednie znaczenie dla bezpieczeństwa konstrukcji. Zatem ich naruszenie bądź sposób wykonania będzie miało wpływ na bezpieczeństwo mieszkańców i ich mienia. Jeżeli przy tym weźmie się pod uwagę, że istnieją wątpliwości co do właściwości geologicznej gruntu, na którym posadowione są budynki, których dotyczy wniosek z dnia 1 marca 2019 r. stanowisko organów o konieczności przedłożenia nowej bądź zmiany przedłożonej opinii geologicznej jest zasadne. Jak wynika z akt administracyjnych w piśmie adresowanym do [...], nie opatrzonym datą, B. C. oświadcza, że ocenę parametrów geotechnicznych gruntu, na którym posadowione są projektowane budynki oparł na dokumentacji geotechnicznej wykonanej przez [...] Sp. jawna w kwietniu 2016 r. oraz wizji lokalnej. B. C. oświadcza w nim, że bazując na dokumentacji geotechnicznej podczas wizji stwierdził, iż na miejscu inwestycji panują doskonałe warunki geotechniczne dla posadowienia budynku (k. 26 akt administracyjnych organu I instancji). Natomiast z punktu pierwszego części czwartej opinii geotechnicznej sporządzonej przez [...] zatytułowanej "Wnioski i zalecenia odnośnie posadowienia budynku." wynika, że w obrębie lokalizacji obiektu budowlanego panują proste warunki gruntowo – wodne i są one dostateczne do posadowienia bezpośredniego (str. 16 opinii geotechnicznej, str. 66 projektu zatwierdzonego decyzją nr [...] z dnia [...] r.). Istnieje zatem istotna rozbieżność co do oceny przydatności gruntów objętych inwestycją do bezpośredniego posadowienia na nich projektowanych obiektów budowlanych. Mając na uwadze treść art. 36a ust. 5 pkt 6 oraz zakres wprowadzonych zmian, rodzaj elementów obiektu budowlanego które zostały zmienione i rozbieżności co do oceny przydatności gruntu do posadowienia bezpośredniego budynków stwierdzić trzeba, że organy obu instancji trafnie przyjęły, że wprowadzone zmiany uznać należy za istotne, gdyż wprowadzenie ich wymagać będzie uprzedniego uzyskania opinii geotechnicznej bądź jej zmiany. Skład Orzekający w niniejszej sprawie za chybiony uznaje zarzut dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a., art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy przy wydaniu zaskarżonej decyzji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowalnego I instancji umożliwia stwierdzenie, że w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dlatego materiał dowodowy uznać można za wyczerpująco prezentujący stan faktyczny sprawy. Zawiera on wniosek o pozwolenie na użytkowanie wraz z dołączonymi do niego dokumentami, zatwierdzony projekt budowlanych, wydane w toku postępowania decyzje i postanowienia, wnoszone pisma, wyjaśnienia, mapy. Organ odwoławczy nie miał zatem potrzeby przed wydaniem zaskarżonej decyzji sięgania po instytucję uzupełniającego postępowania dowodowego aby dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Nie można też zarzucić organowi odwoławczemu dowolności w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. O dowolności w ocenie materiału dowodowego można mówić w przypadku, gdy w ramach tej oceny okoliczności faktyczne sprawy zostaną ustalone w sposób sprzeczny z prawidłami logiki, zasadami doświadczenia życiowego, w wyniku przeinaczenia ocenianych treści badanych dokumentów, czy też z pominięciem istotnych dla sprawy dowodów (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 606/18 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W granicach swobodnej oceny dowodów organ ma prawo jednak eliminować pewne dowody, to znaczy albo nie dawać im wiary, albo uznać je za nieistotne. Musi jednak swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnić (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 83/19 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Akceptując stanowisko organu I instancji, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy pośrednio wskazuje na materiał dowodowy, którego analiza doprowadziła do zaakceptowanych wniosków. Tym materiałem dowodowym będzie ten, który do zaakceptowanych wniosków doprowadził organ I instancji, a który ten wymienia w uzasadnieniu swojej decyzji. Jak wynika zaś z wyżej poczynionych rozważań ocena możliwości wprowadzenia zmian do projektu przez B. C. oraz ocena charakteru wprowadzonych przez niego zmian jest w pełni możliwa w oparciu o zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy. Podzielić należy natomiast ocenę skargi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada w pełni wymogom stawianym przez art. 107 §3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Podkreślić należy, że uzasadnienie wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyjaśnia ją i pośrednio wskazuje na dowody, na których oparł się rozstrzygając sprawę (k. 26 – 28 akt administracyjnych II instancji). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wprost stwierdza się, że organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji, iż zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego uzasadniające odmowę udzielenia pozwolenia na budowę (k. 26 akt administracyjnych II instancji). Akceptując stanowisko organu I instancji co do występowania przesłanek z art. 59 ust. 5 organ odwoławczy zaakceptował też ustalenia faktyczne tego organu, tym samym wskazując na okoliczności faktyczne, które zadecydowały o treści rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak z jakich powodów nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, to jest do zarzutu nie przeprowadzenia przez organ I instancji postepowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący, zarzutu poczynienie przez organ I instancji ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym, zarzutu pominięcie części zgromadzonych dowodów, zarzutu niedoniesienia się przez organ I instancji do zarzutów sformułowanych przez skarżącą Spółkę w piśmie stanowiącym odpowiedź na postanowienie z dnia [...] r. Tym samym uzasadnienie to nie realizuje zasady przekonywania unormowanej w art. 11 k.p.a. Nie jest to jednak uchybienie, które stosownie do unormowania art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) mogłoby w sposób istotny wpływać na wynik rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Dlatego nie może ono skutkować usunięciem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Powyższa ocena legalności działania organu odwoławczego oraz organu I instancji pozwala stwierdzić, że nie można podzielić oceny autora skargi, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie działał w granicach prawa i na podstawie przepisów prawa a tym samym, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 6 k.p.a. oraz, aby postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy prowadzone było w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, to jest aby naruszony został art. 8 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) skargę oddalił.