II SA/Lu 423/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz W. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Lu 423/17 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W. Z. (dalej: "skarżący"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynków gospodarczych, zlokalizowanych na działce nr [...] w D. . W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy. W dniu [...] listopada 2016 r. skarżący zwrócił się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę budynków gospodarczych, położonych na działce nr [...] w miejscowości D., oznaczonych w projekcie budowlanym nr [...] i nr [...] oraz rozbudowę budynku gospodarczego, oznaczonego w projekcie nr [...], o pomieszczenie zadaszenia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], organ pierwszej instancji, działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązał skarżącego do usunięcia – w terminie do dnia [...] grudnia 2016 r. – nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego, poprzez doprowadzenie tego projektu do zgodności: 1. z decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], o warunkach zabudowy oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 690 ze zm.; dalej także: "rozporządzenie") – w zakresie lokalizacji zadaszenia przy budynku gospodarczym nr [...] ze ścianą murowaną przy granicy z działką nr [...], oraz nadbudowy budynków gospodarczych nr [...] ze ścianą zlokalizowaną przy granicy z działką nr [...]; 2. ze wskazaną decyzją o warunkach zabudowy – w zakresie prawidłowego określenia projektowanych robót budowlanych przy budynkach gospodarczych nr [...], które to roboty nie stanowią rozbudowy i nadbudowy tych budynków, lecz budowę nowych obiektów budowlanych, z wykorzystaniem elementu istniejących budynków (części ścian, które mają być wzmocnione domurowanymi obok ścianami grubości 12 cm z betonu komórkowego). Wobec nieusunięcia w zakreślonym terminie opisanych braków projektu, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], organ pierwszej instancji, na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na zrealizowanie wskazanych na wstępie robót budowlanych. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że organ pierwszej instancji niezasadnie zakwestionował lokalizację istniejących budynków, wzniesionych przy granicy działki nr [...] i nr [...], zgodnie z wydanym uprzednio pozwoleniem na budowę. Skarżący wskazał, że skoro w wyniku wykonania projektowanych robót budowlanych zwiększy się powierzchnia zabudowy i kubatura budynków nr [...] i nr [...], to oznacza, że stanowią one rozbudowę i nadbudową tych budynków, a nie ich budowę. Rozpatrując to odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że argumenty skarżącego są nietrafne i powołaną decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia, przyjęta przez inwestora lokalizacja nowej inwestycji powinna jednoznacznie wynikać z decyzji o warunkach zabudowy. Niewątpliwie organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie podważył lokalizacji na działce istniejących budynków, lecz zasadnie stwierdził, że usytuowanie nowych części budynku narusza obowiązujące przepisy, gdyż decyzja o warunkach zabudowy nie ustala wprost rozbudowy i nadbudowy bezpośrednio przy granicy działki. Zdaniem Wojewody, prawidłowo też Starosta stwierdził, że jak wynika z projektu budowlanego (z opisu architektoniczno-konstrukcyjnego i z rysunków nr: 1, 2, 3, 6, 8, 13, 16, 17, 18 i 19, a także planu zagospodarowania działki), w miejscu istniejących budynków nr [...] i nr [...] zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy działki nr [...], został zaprojektowany nowy budynek. Projektowane roboty obejmują bowiem rozbiórkę istniejącego budynku, pozostawienie tylko jednej ściany i w oparciu o nią zrealizowanie nowego budynku Budynek ten ma mieć nowe, posadowione w innym miejscu: fundamenty, ściany (poza pozostawioną ścianą z jej fundamentem w granicy działki), konstrukcje dachową i dach. Dla omawianego obiektu zaprojektowano także nowe nadproża i posadzkę. Wojewoda zwrócił również uwagę, że inwestor nie przedłożył wymaganej, zgodnie z § 206 ust. 2 rozporządzenia, ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, uwzględniającej stan podłoża gruntowego. W skardze do Sądu na powyższą decyzję Wojewody W. Z. przywołał argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] września 2017 r. skarżący wyjaśnił, że budynki, które chce rozbudować i nadbudować, zostały wybudowane legalnie w 1992 r. na działce nr ewid.[...] w miejscowości D., która to działka ma długość około 4 km oraz szerokość ok 11 m. Wskazał, iż właściciele sąsiednich nieruchomości nie sprzeciwiają się takiej lokalizacji budynków, albowiem wszyscy mają wąskie działki gruntu, co powoduje usytuowanie ich budynków bezpośrednio przy granicy. Skarżący dodał również, że chciał podwyższyć obiekt budowlany, oznaczony w projekcie budowlanym jako budynki nr [...] i nr [...], gdyż poszycie dachu tego obiektu zostało zerwane podczas burzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie zatwierdzenia przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego i udzielenia mu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynków gospodarczych, położonych na działce nr [...] w miejscowości D., oznaczonych w projekcie budowlanym nr [...] i nr [...] oraz rozbudowę o pomieszczenie zadaszenia – budynku gospodarczego, oznaczonego w projekcie nr [...]. Uzasadniając to rozstrzygnięciu organy administracji obu instancji stwierdziły, że projektowane przez skarżącego zamierzenie budowlane jest niezgodne z wydaną w niniejszej sprawie decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], o warunkach zabudowy, gdyż po pierwsze, w decyzji tej "nie ustalono rozbudowy i nadbudowy budynków bezpośrednio przy granicy działki nr [...], czy też przy granicy działki nr [...]", a po drugie, "warunki zabudowy dotyczą rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków", zaś "jak wynika z projektu budowlanego [...] w miejscu istniejących budynków nr [...] i nr [...] zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy działki nr [...] został zaprojektowany nowy budynek" (zob. s. 3 i 4 zaskarżonej decyzji). W ocenie Sądu powyższe stanowisko organów obu instancji jest prawnie wadliwe, albowiem organy błędnie oceniły treść wskazanej decyzji decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2016 r. o warunkach zabudowy oraz treść przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "rozbudowa i nadbudowa budynków gospodarczych oraz budowa dwóch silosów zbożowych" na stanowiącej własność skarżącego działce nr ewid.[...], położonej w miejscowości D.. W sentencji tej decyzji Wójt [...] określając "cechy zabudowy i zagospodarowania terenu" dotyczące planowanej inwestycji, wskazał m.in., że "rozbudowy i nadbudowy budynków gospodarczych [...] należy dokonać [...] zgodnie z częścią graficzną decyzji" (zob. pkt 3 ppkt 1) lit. b) tiret 1 sentencji decyzji, k. 7 projektu budowlanego). Stanowiąca załącznik nr [...] do powyższej decyzji kopia mapy zasadniczej wskazuje jednoznacznie, że budynki gospodarcze, które – zgodnie z tą decyzją – mają zostać rozbudowane i nadbudowane, usytuowane są bezpośrednio w granicy działki skarżącego, to jest budynki oznaczone numerami 1 i 2 – w granicy z działką nr ewid.[...], zaś budynek oznaczony numerem 3 – w granicy z działką nr ewid.[...] Powyższe potwierdza także treść części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, że "wszystkie budynki znajdujące się na działce [nr ewid. 492] zlokalizowane są bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich, ze względu na parametry nieruchomości, której szerokość wynosi około 11 m" (zob. pkt 2 ppt 1) lit a) tiret 1 wspomnianej analizy urbanistycznej, s. 14 projektu budowlanego). Podkreślenia wymaga zatem, że wbrew stanowisku Wojewody oraz Starosty [...], nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż omawiana decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], o warunkach zabudowy, wyraźnie zezwala na nadbudowę i rozbudowę opisanych wyżej budynków gospodarczych, oznaczonych w projekcie budowalnym numerami 1, 2 i 3 (analogicznie do zapisów części graficznej tejże decyzji o warunkach zabudowy), które usytuowane są bezpośrednio w granicy działki skarżącego. Niewątpliwie więc projekt budowalny – w opisanym wyżej zakresie – jest zgodny z § 12 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy. To oznacza, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do tego, by wezwać skarżącego – w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – do doprowadzenie złożonego przez niego projektu budowlanego do zgodności ze wskazaną decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], w zakresie "lokalizacji zadaszenia przy budynku gospodarczym nr [...] ze ścianą murowaną przy granicy z działką nr [...], oraz nadbudowy budynków gospodarczych nr [...] ze ścianą zlokalizowaną przy granicy z działką nr [...]". Tym samym niewykonanie przez skarżącego tego wezwania, nie dawało podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazać również trzeba, że niezasadnie stwierdziły organy administracji architektoniczno-budowlanej, iż projektowane przez skarżącego roboty budowlane przy budynkach gospodarczych nr [...], nie stanowią rozbudowy i nadbudowy tych budynków, lecz budowę nowych obiektów budowlanych, z wykorzystaniem elementu istniejących budynków. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w przepisach tej ustawy jest mowa o budowie, należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Budowę – w sensie ścisłym – stanowi zatem wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, natomiast pozostałe rodzaje robót budowlanych wymienione wyżej, mające zbliżony charakter do budowy w sensie ścisłym zostały – na potrzeby przepisów ustawy – potraktowane zbiorczo jako budowa. Mając na uwadze okoliczności rozstrzyganej sprawy, istotne jest jednak, że zarówno rozbudowa, jak i nadbudowa stanowią roboty budowlane dotyczące istniejącego już obiektu budowlanego, w przeciwieństwie do budowy w sensie ścisłym, która obejmuje roboty budowlane polegające na zrealizowaniu, a więc "wybudowaniu" zupełnie nowego, nieistniejącego dotychczas obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie podkreśla się, że wobec tego, iż pojęcia rozbudowy i nadbudowy nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, należy je odnieść do znaczenia, jakie nadają mu definicje słownikowe, to jest z odwołaniem do reguł znaczeniowych języka polskiego. Poprzez rozbudowę należy więc rozumieć wykonywanie robót budowlanych, na skutek których powiększeniu ulegnie obiekt budowlany, a zatem ulegnie zmianie (powiększeniu) jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Istotą rozbudowy obiektu budowlanego jest zmiana jego kubatury poprzez jego powiększenie. Natomiast nadbudowę uznaje się za rodzaj rozbudowy, polegającej na zwiększeniu wysokości obiektu budowlanego, bez zmiany powierzchni jego zabudowy (zob. T. Asman, Z. Niewiadomski (w:) Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2013, s. 57; P. Saternus, Leksykon urbanistyki i planowania przestrzennego, Warszawa 2013, s. 284; wyroki NSA z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1180/06, z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 586/10, z dnia 2 grudnia 2016 r ., sygn. akt II OSK 1209/16). Zdaniem Sądu, zarówno część opisowa, jak i część rysunkowa projektu budowlanego przedłożonego przez skarżącego wskazuje, że planowane przez stronę roboty budowlane obejmują rozbudowę i nadbudowę budynków gospodarczych, oznaczonych w projekcie budowlanym nr [...] i nr [...]. Zauważyć należy, że jak wynika z projektu architektoniczno-budowlanego, znajdującego się w aktach sprawy, rozbudowa i nadbudowa budynków nr [...] będzie wykonywana w oparciu o ścianę szczytową budynków, która znajduje się w granicy działki, której długość wynosi 30,00 mb. W ocenie Sądu, argumentacja organów obu instancji, opierająca się na założeniu, że wobec tego, iż niektóre elementy istniejących budynków nr [...] i nr [...] zostaną rozebrane, nie można kwalifikować planowanych przez inwestora robót budowlanych jako rozbudowy i nadbudowy tych budynków, lecz budowy nowego obiektu budowlanego. Niewątpliwie bowiem skoro skarżący zamierza powiększyć powierzchnię zabudowy istniejących budynków nr [...] i nr [...] oraz zwiększyć ich wysokość, to jest chce rozbudować oraz nadbudować, to oczywiste jest, że roboty te mogą – ze swej istoty – obejmować również rozbiórkę ścian, w celu prawidłowego wykonania planowanej rozbudowy i nadbudowy obiektu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że skarżący nie zamierza rozebrać ściany szczytowej, fundamentów pod nią, fundamentów pod ścianą wewnętrzną oraz warstw podłogowych o powierzchni 150,10 m2. Wbrew twierdzeniom organu nie można zatem stwierdzić, iż w świetle zapisów projektu architektoniczno-budowlanego należy przyjąć, że w miejscu istniejących budynków nr [...] i nr [...] zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy działki nr [...], został zaprojektowany nowy budynek. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości, co uszło uwadze organu pierwszej instancji, iż w tomie "B" projektu budowlanego, stanowiącym "projekt architektoniczno-konstrukcyjny" dotyczący rozbudowy i nadbudowy budynków gospodarczych oznaczonych nr [...], znajduje się "Opis konstrukcyjny inwentaryzacji budynków gospodarczych oznaczonych nr [...] wraz z orzeczeniem technicznym o możliwości rozbudowy i nadbudowy" (s. 22-23 tom "B" projektu). Z omawianego orzeczenia technicznego wynika, że projektowana przez skarżącego rozbudowa i nadbudowa wspomnianych budynków gospodarczych "nie wpłynie negatywnie na istniejący obiekt". Autor projektu budowlanego, posiadający wymagane uprawnienia budowlane, między innymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, stwierdził, że "obciążenia zostaną przekazane na ławy i stopy fundamentowe nowo projektowane, a w przypadku starych fundamentów sprawdzone". Uzasadniając to stanowisko projektant wyjaśnił, że przeprowadził samodzielnie analizę sprawdzającą istniejącego obiektu, w zakresie nośności podłoża gruntowego oraz nośności elementów konstrukcyjnych, w wyniku której "nie stwierdzono przekroczenia stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych użytkowania". W konkluzji opisanego orzeczenia technicznego, autor projektu ocenił, iż "po wykonaniu rozbudowy i nadbudowy zgodnie z załączoną dokumentacją obiekt może być wykorzystywany zgodnie ze swoim przeznaczeniem" (s. 22 tom "B" projektu). Niewątpliwie zatem, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, inwestor przedłożył wymaganą, zgodnie z § 206 ust. 2 rozporządzenia, ekspertyzę techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, uwzględniającą stan podłoża gruntowego. Niezależnie od tego wskazać trzeba, że czynienie zarzutu inwestorowi przez Wojewodę w opisanej wyżej kwestii jest całkowicie nieuzasadnione, albowiem poza sporem jest, że organ pierwszej instancji nie wezwał skarżącego do usunięcia braków projektu budowlanego w tym zakresie, w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Oczywiste jest więc, że nawet, gdyby istotnie projekt budowalny byłby obarczony takim brakiem, to co najmniej przedwczesne byłoby stanowisko organu, iż również z tego powodu zachodziły w niniejszej sprawie podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Po drugie, zauważyć należy, że organ drugiej instancji nie wyjaśnił należycie, z jakich względów doszedł do przekonania, że "jak wynika z projektu budowlanego (z opisu architektoniczno-konstrukcyjnego i z rysunków nr: 1, 2, 3, 6, 8, 13, 16, 17, 18 i 19, a także planu zagospodarowania działki), w miejscu istniejących budynków nr [...] i nr [...] zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy działki nr [...] został zaprojektowany nowy budynek". Organ odwoławczy nie dokonał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy wskazanych wyżej rysunków ani nie odniósł się wyczerpująco do części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego dotyczącego inwentaryzacji istniejących budynków oznaczonych nr [...] ani projektowanych rozwiązań w tym zakresie. Wskazać należy, że w myśl zapisów tego projektu, do czego nie odniosły się organy obu instancji, istniejące budynki gospodarcze oznaczone nr 1 i [...] zlokalizowane na działce nr [...] w D. , bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], stanowią "budynki parterowe, połączone ze sobą, w którym znajdują się dwa pomieszczenia o przeznaczeniu gospodarczym" (s. 22, tom "B" projektu). Budynki te, co nie było w sprawie kwestionowane, zostały wybudowane legalnie w latach 90-tych ubiegłego stulecia oraz co również nie budzi wątpliwości, przylegają one bezpośrednio do budynku gospodarczego o zbliżonym kształcie i kubaturze, usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...]. Oczywiste jest przy tym, jak wskazano wyżej, że z uwagi na parametry nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie działki skarżącego, których szerokość wynosi około kilkunastu metrów, zaś długość kilka kilometrów, powszechnym standardem zabudowy jest sytuowanie budynków gospodarczych oraz mieszkalnych w granicy działek gruntowych, co potwierdza także treść decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], o warunkach zabudowy, a zwłaszcza treść stanowiącej jej integralną część analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że przedmiotowe budynki zostały wykonane sposobem tradycyjnym z cegły wapienno- piaskowej. Posiadają one więźbą dachową drewnianą jednospadową, pokrytą blachą, a także "fundamenty betonowe, ściany fundamentowe z betonu, ściany oraz słupy parteru z cegły wapienno – piaskowej, nadproża drzwiowe ceglane z wkładką z bednarki oraz żelbetowe, stolarka drzwiowa drewno, dach drewniany płatwiowo-krokwiowy pokryty blachą, podłogi - wylewka betonowa, obróbki blacharskie z blachy ocynkowanej" (s. 22 tom "B" projektu). Nie ulega też wątpliwości, że zarówno fundamenty i ściany fundamentowe, ściany parteru oraz nadproża opisanych budynków znajdują się w dobrym stanie technicznym, co pozwala na rozbudowę oraz nadbudowę tych budynków. Niewątpliwie, jak wynika z projektu, planowane roboty budowlane obejmują w szczególności: wzmocnienie ściany w granicy działki dodatkowo ścianką z gazobetonu i słupami żelbetowymi, demontaż istniejącej więźby dachowej oraz części ścian, a także wykonanie nowej więźby dachowej (s. 22 tom "B" projektu). Należy mieć przy tym na uwadze, że zrealizowanie robót budowlanych polegających na nadbudowie istniejącego obiektu budowlanego, każdorazowo wymaga rozbiórki konstrukcji dachowej, a niekiedy, w zależności od zakresu realizowanej nadbudowy obiektu budowlanego – tak jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – wymaga również wykonania nowej konstrukcji dachu, gdyż nadbudowa polega na wykorzystaniu przestrzeni powyżej połaci dachowej. Przeprowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie istniejącego obiektu budowlanego nie uniemożliwia częściowego rozebrania ścian tego obiektu, jeśli projektant uzna to za konieczne. Nie oznacza to jednak, że takich robót nie można już kwalifikować jako rozbudowy i nadbudowy istniejącego obiektu budowlanego, lecz stanowią one wykonywanie nowego obiektu budowlanego (budowę w sensie ścisłym). Zauważyć też trzeba, co zasadnie podniósł skarżący, że w wyniku wykonania projektowanych robót budowlanych w stosunkowo niewielkim stopniu ulegnie powiększeniu powierzchnia zabudowy. Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż dotychczasowa powierzchnia zabudowy i powierzchnia użytkowa budynku nr [...] i nr [...] wynosi 107,60 m2 i 95,30 m2 (budynek nr [...]) oraz 63,50 m2 i 54,80 m2 (budynek nr [...]), zaś po wykonaniu planowanych robót wskazane parametry zabudowy ulegną zwiększeniu odpowiednio do 127,13 m2 i 115,20 m2 (budynek nr [...]) oraz 69,98 m2 i 61,20 m2 (budynek nr [...]) - (zob. s. 3, 22 tom "B" projektu). Niewątpliwie natomiast dość znacznie zwiększy się kubatura tych budynków, co wynika jednak z projektowanej ich nadbudowy, spowodowanej – jak wyjaśnił skarżący na rozprawie – koniecznością ich dostosowania do wymagań użytkowanego obecnie sprzętu rolniczego. Okoliczność ta nie przesądza jednak, co oczywiste, o kwalifikacji spornych robót budowlanych. Po trzecie, podnieść trzeba, że organ pierwszej instancji ani organ odwoławczy nie zakwestionowały prawidłowości projektu budowlanego w części odnoszącej się do projektowanej przez inwestora rozbudowy budynku gospodarczego, oznaczonego w projekcie nr [...], o pomieszczenie zadaszenia. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że również w tym zakresie projekt jest zgodny z wydaną na rzecz inwestora decyzją o warunkach zabudowy oraz z przepisami technicznymi, a także spełnia pozostałe wymogi określone w przepisach prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, za prawnie wadliwe należało uznać zawarte w decyzjach organów obu instancji stanowisko co do braku podstaw do zatwierdzenia przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego i udzielenia mu pozwolenia na budowę. Sąd zobligowany był zatem do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględnią dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Organy administracji będą miały na względzie to, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.