II OSK 1209/16

Dnia 2 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 915/15 w sprawie ze skargi J. K. i B. B. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2015r. Nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2015r., sygn. akt II SA/Po 915/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. K. i B. B. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2015r., Nr ... w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia 17 czerwca 2015r., Nr ..., znak ..., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej PINB), nakazał właścicielom, tj. B. B. i J. K. rozbiórkę części budynku altany, zlokalizowanego na terenie działki nr ... ROD "B." przy ul. D. D. ... w P. Rozbiórką objęta została część rozbudowy ww. budynku, która to rozbudowa posiada formę ogrodu zimowego oraz została wykonana na działce nr ... i ... i przekracza powierzchnię zabudowy budynku altany wynoszącą 35m2, tj. część o powierzchni 22,4m2. Decyzja została wydana na podstawie przepisów art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 j.t. z poźn. zm.) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), zw. dalej k.p.a. W dniu 17 listopada 2014r. inspektorzy PINB, przeprowadzili czynności kontrolne na działkach nr ... i ..., stwierdzając, że nie istnieje ogrodzenie pomiędzy nimi, tworzą one jedną całość, użytkowaną jako jeden ogródek działkowych ROD. Na działce nr ... znajduje się murowany budynek altany (oznaczony na załączniku nr 1 do protokołu kontroli literą A), wzniesiony w technologii tradycyjnej, który jest dwukondygnacyjny, ma dach płaski, dwie połacie dachowe wykazują jednak niewielki spadek, wysokość budynku (do kalenicy) wynosi 4,87m. Na parterze budynku znajduje się pokój z aneksem kuchennym oraz wydzielone pomieszczenie łazienki i wc, na piętrze znajduje się jedno pomieszczenie. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną, wodną i kanalizacyjną z ujściem do szamba. Do opisanego wyżej budynku altany dolega (dobudowano) ogród zimowy o konstrukcji stalowej (szkielet) wypełnionej szkłem. Ogród zimowy posadowiony jest częściowo na działce nr ..., a w znacznej części na działce nr .... Wysokość ogrodu zimowego w najwyższym punkcie wynosi 3,4m, a w najniższym 2,14m. W ścianie budynku altany od strony ogrodu zimowego wykonany jest otwór łączący budynek altany z ogrodem zimowym - wejście do ogrodu zimowego prowadzi z wnętrza budynku altany. Budynek altany posiada powierzchnię zabudowy wynoszącą 34,01m2, a ogród zimowy 23,39 m2. Ogród zimowy został wybudowany w 2013r., inwestorem budowy był użytkownik działki nr ... - J. K., który zamiar budowy tego obiektu zgłosił jedynie we władzach ROD. PINB przyjął, że wykonanie w 2013r. ogrodu zimowego stanowiło rozbudowę budynku altany. Oba obiekty, posadowione wprawdzie na dwóch ogródkach ROD, stanowią użytkową całość, o czym świadczy chociażby fakt, że do ogrodu zimowego prowadzi wejście z wnętrza budynku altany. Odnosząc się do posadowienia ogrodu zimowego - rozbudowy budynku altany w znacznej części na innej, tj. sąsiedniej działce nr ... – organ wskazał, iż okoliczność ta nie powoduje zwolnienia z obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu I instancji, skoro inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, rozbudowa budynku altany ponad 35 m2 stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Dnia 2 lutego 2015r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, organ PINB wydał postanowienie, mocą którego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku altany (o ogród zimowy) i zobowiązał ich do przedłożenia w terminie 90 dni dokumentów niezbędnych do rozważenia możliwości zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. W wyznaczonym terminie nie zostały przedstawione żądane dokumenty. W takiej sytuacji przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Adresatem obowiązku rozbiórki, zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, są B. B. oraz J. K. jako użytkownicy działek, na których zlokalizowano objętą nakazem rozbiórki rozbudowę oraz właściciele rozbudowanej części budynku altany. J. K. i B. B., w imieniu których działał profesjonalny pełnomocnik, odwołali się od decyzji PINB. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej zw. WWINB decyzją z dnia 5 sierpnia 2015r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przyjąć należy iż altana działkowa zlokalizowana na działce nr ... (przed rozbudowaniem jej o oranżerię zlokalizowaną na działce ...), pomimo zrealizowania jej niezgodnie z obowiązującymi w dacie jej powstania przepisami (obiekt powstały na terenie ROD położonych w granicach miasta powinien mieć powierzchnię nie większą niż 25 m2) nie jest na gruncie obecnie obowiązujących przepisów nielegalna, ponieważ spełnia wymagania wyrażone w art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Nie jest jednak dopuszczalne, by na terenie ROD mogły być realizowane z pominięciem procedur wynikających z Prawa budowlanego innego rodzaju obiekty, które zgodnie ze wskazaną ustawą podlegają jej reglamentacji. W ocenie organu odwoławczego, dokonane przez inwestora roboty budowlane miały niewątpliwie charakter rozbudowy, gdyż w wyniku wykonanych prac nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów budynku. Powstało nowe pomieszczenie użytkowe, które oprócz osobnego wejścia do rozbudowanej bryły budynku nie posiada żadnych innych cech odrębności. Bezpośrednio przylega ono do budynku altany, nie pozostawiając między tymi obiektami jakiejkolwiek dylatacji, a także posiada otwory umożliwiające swobodne przemieszczanie się pomiędzy nimi. Zmieniła się zatem kubatura, powierzchnia zabudowy oraz długość altany. Zasadne było nałożenie obowiązku rozbiórki jedynie części obiektu altany, ponieważ jej stan przed rozbudową powstałą w 2013r. odpowiada prawu, a część stanowiąca ogród zimowy (ponad powierzchnię 35 m2) może zostać rozebrana nie zaburzając pierwotnej konstrukcji altany. WWINB mając na uwadze zarzuty odwołania stwierdził również, że prawidłowo zarówno postanowienie nakładające określone obowiązki, jak i decyzja o nakazie rozbiórki skierowane został do współwłaścicieli obiektu. J. K. oraz B. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję WWINB, żądając uchylenia wydanych w sprawie decyzji. WWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem, wydanym na rozprawie w dniu 25 listopada 2015r. Sąd uwzględnił wniosek skarżących i dopuścił dowód z załączonych do pisma procesowego z dnia 24 listopada 2015r. dokumentów, w tym orzeczenia technicznego z dnia 2 września 2015r. oraz pisma B. B. z dnia 24 czerwca 2015r. skierowanego do Zarządu ROD "B." z siedzibą w P. o przemierzenie użytkowanej przez nią działki o numerze ... oraz o przesunięcie granicy tej działki o około 80 cm i tym samym zwiększenie powierzchni sąsiedniej działki o numerze .... W motywach rozstrzygnięcia wyroku z dnia 10 grudnia 2015r. Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanym przypadku organ przystąpił do zalegalizowania obiektu budowlanego w części obejmującej rozbudowaną część budynku altany, zlokalizowanej na terenie działek nr ... i ... ROD "B." z siedzibą w P. przy ulicy D. D. ... w P. Rozbiórką objęta została część stanowiąca ogród zimowy, dobudowana do budynku altany w 2013r., przekraczająca o 22,4 m2. dopuszczalną powierzchnię zabudowy budynku altany, wynoszącą 35m2. Rozbudowa altany nastąpiła bez wymaganego pozwolenia na budowę. Art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego stanowi, że uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014r., poz. 40). Sąd wskazał, że w sytuacji samowolnego wykonania robót budowlanych, polegających na budowie (rozbudowie) obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia podstawą przyjęcia przez organ nadzoru budowlanego, postępowanie prawidłowo prowadzone było w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Z akt sprawy, zawierających protokół z kontroli przeprowadzonej przez inspektorów PINB w dniu 17 listopada 2014r. oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że na działce nr ... znajduje się murowany budynek altany, wzniesiony w technologii tradycyjnej, do którego dobudowano ogród zimowy o konstrukcji stalowej (szkielet) wypełnionej szkłem. Ogród zimowy posadowiony jest częściowo na działce nr ..., a w znacznej części na działce nr .... Wysokość ogrodu zimowego w najwyższym punkcie wynosi 3,4m, a w najniższym 2,14m. W ścianie budynku altany od strony ogrodu zimowego wykonany jest otwór łączący budynek altany z ogrodem zimowym - wejście do ogrodu zimowego prowadzi z wnętrza budynku altany. Pierwotny budynek altany posiadał powierzchnię zabudowy 34,01m2, wysokość do kalenicy 4,87m, ogród zimowy posiada powierzchnię zabudowy wynoszącą 23,39 m2. Oznacza to, że rozbudowa altany spowodowała zwiększenie jej zabudowy ponad 35 m2 (o 22,4 m2) i powinna zostać poprzedzona uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oba obiekty, posadowione wprawdzie na dwóch ogródkach ROD, stanowią jednak użytkową całość, o czym świadczą nie tylko przyjęte rozwiązania konstrukcyjne, w tym fakt, że do ogrodu zimowego prowadzi wejście z wnętrza budynku altany, ale i wynikający z dokumentacji fotograficznej faktyczny sposób użytkowania przedmiotowego obiektu przez jego właścicieli. Sąd przychylił się do oceny organu, że posadowienie przedmiotowego ogrodu zimowego – rozbudowy budynku altany - w znacznej części na sąsiedniej działce nr ..., nie powoduje zwolnienia z obowiązku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania nie odpowiada swoimi parametrami i przeznaczeniem obiektom określonym w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowanego, a tylko takie mogą powstać na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych bez wymaganego pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Regulacja prawna zawarta w tym przepisie stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Przekroczenie wielkości zabudowy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego powoduje, że budowa taka przestaje podlegać regulacji w/w przepisów i staje się w świetle prawa samowolą budowlaną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił również, że postanowieniem z dnia 2 lutego 2015r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, PINB wstrzymał adresatom decyzji prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową przedmiotowego budynku altany (o ogród zimowy) i zobowiązał ich do przedłożenia w terminie 90 dni wskazanych dokumentów niezbędnych do rozważenia możliwości zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej, lecz w tym terminie nie zostały przedstawione żadne z wymaganych dokumentów. W takiej sytuacji przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązywał organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Obiekt objęty decyzją o nakazie rozbiórki to budynek trwale związany z gruntem, stanowiący jedną całość, nawet jeżeli jego układ wewnętrzny stanowią dwa połączone obiekty – altany i ogrodu zimowego. W świetle przepisów Prawa budowlanego jest to więc jeden obiekt budowlany o zwartej bryle, uzasadnione więc było wydanie jednej decyzji o nakazie rozbiórki. W ocenie Sądu, adresatem obowiązku rozbiórki, zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, prawidłowo uczyniono B. B. oraz J. K. jako użytkowników działek, na których zlokalizowano objętą nakazem rozbiórki rozbudowę oraz właścicieli rozbudowy budynku altany. Sąd I instancji uznał, że nie miało znaczenia wystąpienie przez skarżących z wnioskami o przemierzenie działki nr ... oraz o przesunięcie granicy tej działki o około 80 cm i tym samym zwiększenie powierzchni działki nr ..., tak aby dobudowana część altany, w postaci ogrodu zimowego, zlokalizowana była na jednej działce – nr .... Sąd nie podzielił również stanowiska skarżących, iż do przedmiotowej zabudowy ma zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, gdyż obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania nie odpowiada swoimi parametrami i przeznaczeniem obiektom określonym w tym przepisie. Nadto w ocenie Sądu, nie mają racji skarżący wywodząc, iż organy nadzoru budowlanego wydały nakaz rozbiórki bez umożliwienia przeprowadzenia robót budowlanych, dzięki którym przedmiotowy obiekt spełniałby warunki określone w art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogródkach działkowych. Temu celowi służyło postanowienie z dnia 2 lutego 2015r., w którym organ wskazał jakie wymogi muszą zostać spełnione, aby sporny obiekt mógł być zalegalizowany. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi w całości przez uchylenie decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2015r. i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia 17 czerwca 2015r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) art. 3 pkt 6, 7 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994r. Nr 89, poz. 414 ze, zm.), poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się uznaniem, że dokonana przez J. K. budowa na użytkowanej przez niego działce (nr ...) obiektu budowlanego w postaci ogrodu zimowego, którego konstrukcja przylega do budynku altany zlokalizowanego na sąsiedniej działce (nr ...), użytkowanej przez B. B., stanowiło w rzeczywistości rozbudowę wspomnianego wyżej budynku altany, podczas gdy całokształt okoliczności niniejszej sprawy i zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że wspomniany ogród zimowy jest całkowicie odrębnym obiektem budowlanym o przeznaczeniu rekreacyjno-wypoczynkowym, który ze względu na swoją powierzchnię (23,39 m2) nie wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budową ani zgłoszenia budowy, 2) art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz.U. z 2014r., poz. 40 ze. zm.), poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się uznaniem, iż wybudowany przez J. K. ogród zimowy nie spełnia kryteriów obiektu budowlanego spełniającego funkcję rekreacyjno-wypoczynkową, położonego na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, a w konsekwencji powyższego naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994r., Nr 89, poz. 414 ze zm.), poprzez jego błędne niezastosowanie i uznanie, iż budowa wspomnianego wyżej ogrodu zimowego wymagała uzyskania przez J. K. decyzji o pozwoleniu na budowę, 3) art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994r., Nr 89, poz. 414 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się uznaniem, że w przypadku ewentualnego braku możliwości zakwalifikowania wybudowanego przez J. K. ogrodu zimowego, jako obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych w sprawie niniejszej brak podstaw do uznania, iż sporny ogród zimowy spełnia kryteria obiektu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, a tym samym, jego wzniesienie nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, 4) art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994r., Nr 89, poz. 414 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie w sytuacji, w której przewidziana w nich procedura dotyczy wyłącznie obiektów wzniesionych bez uzyskania wymaganej przepisami decyzji o pozwoleniu na budowę, względnie, bez dokonania obowiązkowego zgłoszenia ich budowy, podczas gdy całokształt okoliczności mniejszej sprawy oraz zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż budowa przez J. K. ogrodu zimowego nie wymaga ani uzyskania wskazanej wyżej decyzji ani też dokonania jej zgłoszenia, w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, określonej w art 174 pkt 2 p.p.s.a., wskazano na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez dokonanie przez sąd I instancji błędnej, sprzecznej z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, oceny dowodów w postaci dokumentów załączonych do pisma procesowego skarżącego z dnia 24 listopada 2015r., a przede wszystkim błędnej oceny dowodu w postaci opinii technicznej z dnia 2 września 2015r. sporządzonej przez mgr inż. Z. A. oraz inż. M. S., z treści której wynika jednoznacznie, że konstrukcja wybudowanego przez J. K. obiektu budowlanego w postaci ogrodu zimowego powoduje, iż może on stanowić samodzielną całość (po podparciu tylnej krawędzi dachu słupem), a tym samym mógłby funkcjonować również w całości samodzielnie, tj. także w przypadku braku przylegającego do niego budynku altany, co w konsekwencji powoduje, iż obiektów tych nie sposób traktować jako jedną (niejako nierozerwalną i powiązaną ze sobą) całość budowlaną, a sama budowa ogrodu zimowego nie może być traktowana jako "rozbudowa" budynku altany, co miałoby skutkować koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę, 2) art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c w zw. z art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art.75 § 1 k.p.a., art.78 k.p.a., art.80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie przez Sąd I instancji obowiązku sprawowania kontroli nad legalnością decyzji administracyjnych oraz zaaprobowanie rozstrzygnięcia organu administracji i zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji, w której organy obu instancji dopuściły się licznych naruszeń zarówno prawa materialnego, jak również mających istotny wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów postępowania w zakresie przeprowadzania oraz oceny dowodów, a także obowiązku całościowego rozważania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżących kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył zarzuty skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do kwestionowania dokonanej oceny Sądu I instancji, który podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów, że skarżący kasacyjnie dokonał rozbudowy istniejącej altany poprzez dobudowanie do niej ogrodu zimowego, przez co została przekroczona dopuszczona przepisami powierzchnia zabudowy altany, co w konsekwencji wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego kasacyjnie ogród zimowy jest odrębnym obiektem budowlanym o przeznaczeniu rekreacyjno-wypoczynkowym, który ze względu na swoją powierzchnię (23,39 m2) nie wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia. Okolicznością niesporną w sprawie jest, że pierwotny budynek altany, posiadał powierzchnię zabudowy 34,01m2, zaś dobudowany ogród zimowy posiada powierzchnię zabudowy wynoszącą 23,39m2, zatem rozbudowa obiektu altany spowodowała zwiększenie powierzchni ponad 35 m2. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych oraz § 44 pkt 2 regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego uchwalonego przez Krajową Radę Polskiego Związku Działkowców w dniu 1 października 2015r. altana działkowa może mieć powierzchnię zabudowy mierzoną po obrysie ścian zewnętrznych do 35 m2 (od dnia 30 kwietnia 2015r.). Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Zmiana ta prowadzi do powiększenia istniejącego obiektu budowlanego np. o dodatkowe pomieszczenie, które stanowi część obiektu budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że powierzchnia zabudowy przedmiotowego ogrodu zimowego powinna być wliczona do powierzchni zabudowy budynku pierwotnego, tj. altany, gdyż ogród zimowy stanowi integralną część altany, a jego granicę tworzą zewnętrzne krawędzie budynku, w tym krawędzie ogrodu zimowego. Z powołanej w skardze kasacyjnej Opinii technicznej z dnia 2 września 2015r., która postanowieniem Sądu I instancji została zaliczona w poczet dowodów w sprawie wynika, że ogród zimowy na dzień wydania decyzji nie mógł funkcjonować samodzielnie, był połączony z obiektem altany. Stanowi to o słuszności stanowiska Sądu I instancji, że doszło do rozbudowy budynku altany poprzez dobudowanie ogrodu zimowego, posiadającego ściany zewnętrzne wykonane z profili stalowych pokrytych szkłem o wysokości w najwyższym punkcie 3,4m, a w najniższym 2,14m, trwale związanego z gruntem (trwałe związanie z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce – wyrok NSA z dnia 5 lipca 201 r., II OSK 593/12; z dnia 11 lutego 2016r., II OSK 1432/14). Ponieważ powstały w wyniku tego obiekt nie spełnia kryterium powierzchniowego dla altany działkowej (35 m2), prawidłowo zostało stwierdzone, że rozbudowana ponad tę powierzchnię część altany, wobec odmowy inwestorów jej zalegalizowania, podlegała na mocy art. 48 ust. 4 prawa budowlanego rozbiórce. Stwierdzić zatem należy, że z powyższego wynika, iż zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia art. 3 pkt 6, 7 i 7a, art. 48 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane są zatem całkowicie chybione. Zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego, jest o tyle nieusprawiedliwiony, że przepisu tego nie można stosować wobec ogrodu zimowego, nie będącego odrębnym obiektem, lecz rozbudowaną częścią altany. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 i art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art.78 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że rozstrzygające sprawę organy administracji dokonały ustalenia wszystkich istotnych dla jej rozpatrzenia okoliczności faktycznych, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe, jest kompletne, logiczne i zrozumiałe co do motywów, którymi się organ odwoławczy kierował, a prawidłowość zastosowania przepisów prawa nie budzi wątpliwości. Nadto Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego. Uznając zatem, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1