II OSK 1432/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewcz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1/14 w sprawie ze skargi C. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...]. Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę C.B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Po raz kolejny rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1023 ze zm.) i oraz art. 104 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nakazał M. i C.B. rozbiórkę, na własny koszt, samowolnie wybudowanego na działce ewid. nr [...], położonej w miejscowości P., tymczasowego obiektu budowlanego, wykorzystywanego na cele gospodarcze o wymiarach rzutu poziomego 4,80 x 3,30 m (powierzchnia zabudowy ok. 15,84 m²), od strony zachodniej istniejącego budynku gospodarczego. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. zobowiązał inwestorów do przedłożenia w terminie do 15 listopada 2012 r. dokumentów i opracowań umożliwiających legalizację wyżej opisanego obiektu budowlanego. W związku z tym, że termin ten upłynął bezskutecznie i do 15 listopada 2012 r. żądane dokumenty nie zostały przedłożone, to na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu. Na skutek odwołania wniesionego przez C.B. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania wyjaśniając, że w dniu 19 lipca 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. przeprowadził oględziny na działce nr [...]. W toku tych czynności ustalił, że na ww. działce M. i C.B. samowolnie wykonali rozbudowę budynku gospodarczego poprzez wykonanie dobudówki z przeznaczeniem na kurnik. Kurnik ten posiada konstrukcję drewnianą szkieletową. Pokryty jest dachem jednospadowym i blachą ocynkowaną. Posadowiony jest bezpośrednio na gruncie za pomocą dwóch filarów z kamienia, a częściowo na płozach drewnianych. Wymiary tego kurnika w rzucie poziomym wynoszą 4,80 x 3,30 m. Ustalono, że obiekt ten wykonany został w czerwcu 2001 r. i w obiekcie tym przetrzymywane jest ptactwo domowe. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że za pismem z dnia 19 sierpnia 2011r. Urząd Gminy L. przesłał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzony dla działki nr ewid. [...]. Z treści powołanego aktu prawa miejscowego wynika, iż ww. nieruchomość jest położona w konturach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami: F315 RD (tereny rolne przeznaczone do zalesienia), F143 RP (tereny użytków rolnych) i 5-OW2 (strefa obserwacji archeologicznej). Rozpoznając przedmiotową sprawę, organ odwoławczy wskazał na przepisy art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28 tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy ustalił, iż na realizację przedmiotowego obiektu wymagane jest uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem M. i C.B. posadowili kurnik bez uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Powyższe potwierdzili oświadczeniem złożonym w dniu 19 lipca 2007 r. w trakcie wizji - oględzin w terenie, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Inwestorzy oświadczyli, że na wykonanie tego kurnika nie posiadali pozwolenia, ani też nie dokonywali zgłoszenia budowy tego obiektu. Dalej organ przypomniał, że inwestorzy nie wykonali obowiązku nałożonego na nich postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. W ocenie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zakreślony przez organ pierwszej instancji termin przedłożenia dokumentacji określonej w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zapewniał inwestorom realną możliwość spełnienia obowiązków nałożonych ww. postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych. Na marginesie organ zaznaczył, że inwestorzy nie złożyli wniosku w przedmiocie przedłużenia powyższego terminu. W tej sytuacji organ zobowiązany był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę spornego obiektu. Skargę na powyższą decyzję wniósł C.B. wskazując że budowa kurnika nastąpiła w trybie pilnym z konieczności życiowej. Zaznaczył, iż budując kurnik, nie naruszył prawa własności i uprawnień osób trzecich, ani nie naraził Skarbu Państwa na koszty, ponieważ nie wystąpił o zapomogę. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że jego zdaniem obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki nie spełnia kryteriów pozwalających na zaliczenie go do którejś z kategorii wskazanej w art. 29-30 ustawy Prawo budowlane. Zatem do jego wybudowania konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Dalej Sąd wskazał, że sporny obiekt został prawidłowo zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Następnie Sąd przywołał art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wyjaśniając, że przedmiotowy obiekt budowlany niewątpliwie spełniałby kryteria tymczasowego obiektu budowlanego – na wybudowanie którego nie jest wymagane pozwolenie na budowę, tylko zgłoszenie – gdyby jego funkcjonowanie zostało przewidziane na okres krótszy niż 120 dni. Z uwagi jedynak na to, iż obiekt ten powstał w 2001 r., a zatem istnieje dłużej niż 120 dni, to jako obiekt tymczasowy (nietrwale związany z gruntem) wymagał również uzyskania pozwolenia na budowę. Następnie Sąd zacytował przepisy art. 48 ust. 1, ust. 3, 4 i 5 ustawy Prawo budowlane i przypomniał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 48 ust. 2 ww. ustawy, nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie do 15 listopada 2012 r. dokumentów i opracowań szczegółowo wymienionych w treści tego postanowienia. Zakreślony termin, w ocenie Sądu, był terminem na tyle długim, iż umożliwiał skarżącemu realne zgromadzenie żądanej dokumentacji. Mimo to upłynął bezskutecznie. Z oświadczenia jakie skarżący złożył na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. wynika, że powodem dla którego nie przedłożył żądanej dokumentacji była uzyskana przez niego informacja, iż opłata legalizacyjna za wybudowany kurnik wyniosłaby 25.000 zł. Odpowiadając na powyższe Sąd wskazał, że wydając decyzję o nakazie rozbiórki organ nie może kierować się uznaniem administracyjnym. Zarówno organ, jak i Sąd, nie są uprawnieni do oceny celowości i racjonalności funkcjonowania budynku, który powstał bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Sąd dostrzegł, że prowadzona przez skarżącego hodowla kur i innych zwierząt w wybudowanym kurniku, wpływa na poprawę jego trudnej, jak podaje skarżący, sytuacji materialnej i pozwala na uniknięcie korzystania z pomocy społecznej, jednakże jak wskazano powyżej, o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, niezależnie od subiektywnego przekonania strony, organu czy też Sądu o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 48 ustawy Prawo budowlane przesądzone zostało w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 551/08. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r., którą organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. orzekającą o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Podsumowując Sąd stwierdził, że stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy został przez organy nadzoru budowlanego prawidłowo wyjaśniony, a ustalenia organów zostały dokonane zgodnie z treścią art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł inwestor C.B., kwestionując go w całości i zarzucają mu naruszenie: 1. prawa materialnego, a to art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przedmiot rzekomej samowoli budowlanej stanowi tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w tym przepisie, 2. prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie stanowi budynku gospodarczego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, 3. prawa materialnego, a to art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przedmiotowy obiekt budowlany wykorzystywany na cele gospodarcze związane z produkcją rolną, posadowiony na działce siedliskowej skarżącego, stanowiący w terenie parterowy budynek gospodarczy o powierzchni 15,84 m2, którego wymiary wynoszą 4,80 x 3,30 m, wymagał pozwolenia na budowę, 4. przepisów postępowania poprzez wszczęcie postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane wobec obiektu budowlanego strony niewymagającego, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a wyżej wymienionej ustawy, pozwolenia na budowę, 5. przepisów postępowania poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie procedury legalizacyjnej przewidzianej wobec obiektów budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, lecz wobec których wymagane jest zgłoszenie, o czym stanowi art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, 6. przepisów postępowania przez właściwy w sprawie organ administracyjny, które miało wpływ na zaskarżone orzeczenie, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania, a także niesolidne zebrane materiału dowodowego, o których traktują art. 7, 8 i 77 K.p.a., mające postać niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pominięcia słusznego interesu strony, z czego wynikło błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący zawarł argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania sądowoadminstracyjnego wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego stosownie do normy § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma skarżący, że Sąd pierwszej instancji oceniając legalność zaskarżonej decyzji naruszył przepis art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne zaaprobowanie stanowiska organów co do tego, że przedmiotowy obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany o którym mowa w tym przepisie. Definicja zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane wskazuje na dwa zespoły cech, które przesądzają o uznaniu obiektów budowlanych za "tymczasowe". Do pierwszej kategorii należą obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a do drugiej – obiekty niepołączone trwale z gruntem. Przy czym, w odniesieniu do pierwszej kategorii, na czasowe użytkowanie obiektu winien wskazywać zamiar inwestora, który musi być sprawdzalny obiektywnie. Zatem zamiar taki winien wynikać z projektu budynku, jego konstrukcji, zastosowanych materiałów i technologii. Odnosząc się zaś do drugiej ze wskazanych kategorii wyjaśnić należy, że przepis art. 3 pkt 5 ww. ustawy zawiera przykładowe wyliczenie obiektów zaliczonych przez ustawodawcę do tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem. Katalog ten ma charakter otwarty, co powoduje, że do tego typu obiektów będą zaliczały się także i inne, w jego treści niewymienione, posiadające podobne właściwości. W niniejszej sprawie, jak ustalono, w 2001 r. inwestorzy dobudowali do istniejącego budynku gospodarczego obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej szkieletowej, posadowiony na gruncie za pomocą dwóch filarów z kamienia, a częściowo na płozach drewnianych, z dachem jednospadowym pokrytym blachą ocynkowaną, o wymiarach 4,80 x 3,30 m. Obiekt ten pełni funkcję gospodarczą (kurnik). Z argumentacji Sądu pierwszej instancji zdaje się wynikać, że powyższy obiekt z uwagi na posiadaną cechę nietrwałego związania z gruntem należy do tymczasowych obiektów budowlanych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest jednolity pogląd co do tego, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Obiekt "trwale związany z gruntem" nie musi być zatem związany z gruntem trwałym fundamentem na całej powierzchni zabudowy. O tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem decyduje to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (tak NSA m.in. w wyrokach: z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1686/09; z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 25/10; z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 514/10; z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 770/10; z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 920/10, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie orzeczenia te odnoszą się do sposobu kwalifikacji urządzeń reklamowych jako obiektów trwale związanych z gruntem, jednakże wskazana w nich argumentacja znajduje w pełni zastosowanie również w niniejszej sprawie, a Sąd w tym składzie stanowisko to podziela. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołana argumentacja wskazuje i pozwala jednoznacznie uznać, że przedmiotowy obiekt (budynek gospodarczy) spełnia powyższe cechy, a zatem jest trwale związany z gruntem. Za powyższym przemawia bowiem jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, które same w sobie wskazują, że połączenie to musi być na tyle trwałe, aby było stabilne i przeciwdziałało czynnikom atmosferycznym. Tym samym przedmiotowy obiekt nie może zostać uznany za obiekt o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sporny obiekt posiada wszystkie cechy budynku. Przez "budynek" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Niewątpliwie sporny obiekt jest trwale związany z gruntem, co wykazano powyżej, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród oraz posiada dach i fundamenty, co wynika z dokumentacji zebranej w toku postępowania wyjaśniającego, w tym zdjęć przedmiotowego obiektu. Rolę fundamentów pełnią bowiem w szczególności dwa filary z kamienia na których obiekt jest posadowiony. Mając zatem na uwadze dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że przedmiotowy obiekt objęty decyzją o nakazie rozbiórki należało prawidłowo zakwalifikować jako budynek. A w związku z tym, że budynek ten o powierzchni 15,84 m², pełni funkcję gospodarczą, stanowiąc uzupełnienie zabudowy zagrodowej, zasadnie skarga kasacyjna wskazuje, że jest to budynek gospodarczy o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, a więc budynek zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji wdrożony przez organy, a zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji, tryb z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane był niewątpliwie w okolicznościach tej sprawy wadliwy. W konsekwencji wadliwe są także wydane w oparciu o przepisy art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane decyzje nakazujące rozbiórkę. W tym miejscu wyjaśnić należy, że tryb z art. 48 ustawy Prawo budowlane może być zastosowany tylko w stosunku do obiektów powstałych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast w niniejszej sprawie w stosunku do przedmiotowego obiektu wymagane było zgłoszenie, o czym stanowi art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy. A zatem w przypadku stwierdzenia, że obiekt wymagający zgłoszenia powstał w warunkach samowoli budowlanej winno być wszczęte postępowanie w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane. W tej sytuacji zasadne są także zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przedmiotowy obiekt wymagał pozwolenia na budowę oraz art. 48 ust. 2 i 3 powyższej ustawy w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy poprzez wszczęcie postępowania legalizacyjnego w oparciu o ww. przepisy art. 48 oraz art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie procedury legalizacyjnej przewidzianej w stosunku do obiektów wymagających zgłoszenia. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawy nie można w żadnym wypadku mówić o związaniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 551/08, który przesądził, że przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. Przede wszystkim wyrok powyższy odnosił się do ocenianej wówczas zaskarżonej decyzji (z dnia [...] sierpnia 2003 r. - przypomnienie Sądu) wydanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. a ponadto zobowiązywał organy nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznawaniu sprawy do zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) – do czego obligował przepis art. 7 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Tym samym takie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 listopada 2008 r. zobowiązywało także do rozważenia zastosowania normy art. 49b cytowanej ustawy dodanej tą nowelą, czego w tej sprawie, co już wyżej zaznaczono, nie uczyniono. Powyższe uchybienia stały się przyczyną wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Na ocenę w tym zakresie nie ma wpływu nieusprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez organy, a w konsekwencji i Sąd pierwszej instancji, przepisów art. 7, 8 i 77 K.p.a. W niniejszej sprawie nie mamy bowiem do czynienia, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, z niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, a jedynie z wadliwym zakwalifikowaniem wybudowanego przez inwestorów obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego, w sytuacji gdy obiekt ten należy do kategorii budynków. Stan faktyczny sprawy jest niesporny, skarżący nie kwestionuje bowiem ustalonych przez organy okoliczności faktycznych dotyczących przedmiotowego obiektu budowlanego, a jedynie to, że organy wadliwie zakwalifikowały ten obiekt jako tymczasowy obiekt budowlany, w sytuacji gdy jest to budynek. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż wniesiona skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku. A w związku z tym, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to z tych samych przyczyn, które doprowadziły do uchylenia zaskarżonego wyroku, należało wyeliminować z obrotu prawnego także i decyzję zaskarżoną oraz i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Stąd też na mocy art. 188 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz ww. decyzje administracyjne obu organów nadzoru budowlanego. Ponadto w przywołanym stanie faktycznym i prawnym tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o przepis art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., uchylił także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r. wstrzymujące roboty budowlane i nakładające na inwestorów wskazane w jego treści obowiązki. Postanowienie to, wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, jest niezaskarżalne, a zatem może być ono kwestionowane tylko w odwołaniu od decyzji. Tym samym uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny miał możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego także i to wadliwe postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r., co też w tej sprawie uczynił. Z tych powodów w świetle dotychczasowych rozważań należało orzec jak w sentencji.