II SA/Lu 427/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ogrodzenia działki oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor N. B. w [...], po rozpatrzeniu zażalenia R. T. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego na żądanie R. T. w sprawie istniejącego ogrodzenia działki nr [...], stanowiącej własność A. W., wybudowanego od strony ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy to postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wniosek R. T. o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego opisanego wyżej ogrodzenia działki nr [...] w [...]. Rozpatrując ten wniosek organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie spornego ogrodzenia organ ten prowadził już postępowanie, które zakończyło się decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], umarzającą postępowanie administracyjnego. Stronami postępowania była A. W. oraz Gmina [...]. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., organ ten odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko i argumentację podniesioną w uzasadnieniu tego postanowienia. Organ drugiej instancji podkreślił, że wydanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie dotknięte byłoby wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Skargę do Sądu na powyższe postanowienie organu odwoławczego złożył R. T., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie narusza: - art. art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3, 145 § 1 pkt 5 i 149 § 1 K.p.a., wskutek niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dotyczących m.in. nielegitymowania się przez inwestora pozwoleniem na budowę bądź zgłoszeniem przedmiotowego ogrodzenia, a także wskutek niewznowienia z urzędu postępowania w tej sprawie, co skutkowało uchyleniem się od merytorycznej oceny sprawy; - art. 8, 11 K.p.a., poprzez naruszenie zasad postępowania wynikających z tych przepisów; - art. 28 K.p.a., poprzez błędne uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania w sprawie; - art. 61 a § 1 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie; - art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane"), poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz istotnych interesów skarżącego jako właściciela sąsiedniej nieruchomości, co z kolei naruszało uprawnienia skarżącego oparte o § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422; dalej: "rozporządzenie"); - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 41 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez wydanie orzeczenia prowadzącego do utrzymania stanu sprawy, w jakim skarżący utracił nieograniczony dostęp do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), powołane są do kontroli legalności decyzji i innych aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Postanowieniem tym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego w sprawie dotyczącej ogrodzenia działki nr [...], wybudowanego od strony ul. [...] w [...]. Jako podstawę prawną tych rozstrzygnięć organy administracji wskazały przepis art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "K.p.a."), który stanowi, że w przypadku gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że sprawa dotycząca opisanego wyżej ogrodzenia, a tym samym i bramy ogrodzeniowej będącej częścią tego ogrodzenia rozpatrywana już była przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], a postępowanie w tej sprawie zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania administracyjnego. Niekwestionowanym jest również, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie istniejącego ogrodzenia działki nr [...], stanowiącej własność A. W., wybudowanego od strony ul. [...] w [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na to postanowienie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...]. Nadto poza sporem jest, że R. T. złożył skargę do Sądu na powyższe postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. Sąd wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 540/13, oddalił tę skargę. Skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wskazanego wyroku. Skarga ta nie została rozpoznana do dnia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślenia wymaga, że w tych okolicznościach za prawidłowe należy uznać stanowisko organów obu instancji, które uznały, że skoro w obiegu prawnym funkcjonuje decyzja ostateczna rozstrzygająca sprawę, to nie jest możliwe podejmowanie kolejnych rozstrzygnięć w tej sprawie. Oczywistym jest, iż wydanie kolejnego rozstrzygnięcia w sprawie dotknięte byłoby wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W tej sytuacji całkowicie niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. Organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, a uzasadnienia podjętych przez nie postanowień odpowiadają wymogom prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie mogły naruszyć art. 28 K.p.a., albowiem nie odmówiły mu przymiotu strony postępowania w niniejszej sprawie. O ile skarżący domaga się wznowienia postępowania, to winien złożyć w tym zakresie stosowny wniosek do organu właściwego. Natomiast kwestia ewentualnej bezczynności organów w zakresie wznowienia postępowania z urzędu nie może być oceniana przez Sąd w niniejszej sprawie dotyczącej legalności wydanego przez organ aktu administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się nadto w sprawie naruszenia innych przepisów postępowania, w tym zasad postępowania unormowanych w art. 6 (zasada praworządności), art. 8 (zasada budzenia zaufania) i art. 11 (zasada przekonywania) K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić także należy, iż nie można mówić o naruszeniu przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego powołanych w skardze. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).