II SA/Lu 431/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Ibrom, WSA Ewa Kowalczyk, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 marca 2017 r., znak: [...], po rozpoznaniu odwołania J. S. (dalej także: skarżąca), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej także: k.p.a.), art. 37 ust. 1, art. 8 ust. 3 i 4 oraz art. 106 ust. 3a i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza B. z dnia 31 stycznia 2017 r., znak: [...], o odmowie podwyższenia skarżącej zasiłku stałego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że prawidłowo organ pierwszej instancji wspomnianą wyżej decyzją odmówił podwyższenia stronie zasiłku stałego. Kolegium podniosło, że sytuacja dochodowa strony nie zmieniła się w grudniu 2016 r., gdyż pobierała ona dodatek mieszkaniowy od 1 lipca 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w kwocie 147,46 zł i nadal pobiera dodatek mieszkaniowy od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. w kwocie 142,14 zł miesięcznie. Natomiast dochód strony we wrześniu 2015 r. wynosił 147,46 zł, obecnie wynosi 142,14 zł. Zmiana wysokości dochodu o 5,32 zł nie przekracza 10% kryterium dochodowego, a zatem nie ma wpływu na wysokość pobieranego zasiłku stałego. W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła, że przyznany jej dodatek mieszkaniowy nie jest dochodem w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej i z tego względu nie podlegał on doliczeniu do dochodu strony, ustalanego w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej, nawet gdyby dodatek ten stanowił dochód w świetle przepisów ustawy o pomocy społecznej, to został on utracony 31 grudnia 2016 r. więc również z tego powodu nie powinien zostać uwzględniony przez organy jako składnik jej dochodu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. skarżąca złożyła kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2011 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej zasiłku stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z przepisem art. art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz.1058), kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 634,00 zł. Wysokość zasiłku stałego dla omawianej osoby ustala się jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby (art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy). Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 ustawy). W myśl art. 8 ust. 4 ustawy, do dochodu ustalonego w oparciu o powyższy przepis art. 8 ust. 3 ustawy, nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; 5a) świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220); 6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego; 7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 575); 8) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 2014 r. poz. 1187 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, jak wynika z przeprowadzonej w dniu 19 stycznia 2017 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego oraz zgromadzonej w aktach dokumentacji, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe oraz posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, okresowo do 30 listopada 2017 r., wydane przez Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z dnia 8 listopada 2013 r. (k. 4 akt adm. I inst.). Bezsporne jest też, że skarżąca, na mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia 28 listopada 2013 r., znak: [...], zmienionej decyzją z dnia 16 października 2015 r., znak: [...], pobiera zasiłek stały, którego wysokość – od 1 października 2015 r. – wynosi 486,54 zł (k. 12 akt adm. I inst.). Niekwestionowane jest również, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia 23 czerwca 2016 r., znak: [...], przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w wysokości 142,14 zł miesięcznie, na okres od 1 lipca 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. Następnie decyzją z dnia 27 grudnia 2016 r., znak: [...], organ ten przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w takiej samej wysokości – 142,14 zł miesięcznie, na okres od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. (k. 9, 13 akt adm. I inst.). Nie budzi zatem wątpliwości, że zachowana została ciągłość pobieranego świadczenia. Mając powyższe na uwadze prawidłowo stwierdziły organy obu instancji, że dodatek mieszkaniowy otrzymywany przez skarżącą stanowił jej dochód, który należało uwzględnić dla potrzeb ustalenia wysokości zasiłku stałego. Niewątpliwie zatem dochodem strony był dodatek mieszkaniowy, który pobierała do 31 grudnia 2016 r. w wysokości 142,14 zł miesięcznie, a następnie od 1 stycznia 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. w tej samej wysokości. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie nastąpiła więc utrata dochodu w grudniu 2016 r., która mogłaby mieć wpływ na zmianę decyzji przyznającej zasiłek stały w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia. Trzeba przy tym podkreślić, że dodatek mieszkaniowy nie jest dochodem nie podlegającym wliczeniu do dochodu skarżącej z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, albowiem dochód z tego tytułu nie został wymieniony w art. 8 ust. 4 ustawy. Brak było zatem podstaw do nieuwzględniania wysokości tego świadczenia przy ustalaniu dochodu skarżącej dla potrzeb rozstrzygnięcia jej wniosku o zmianę wysokości zasiłku stałego. Oczywiste jest zarazem dla Sądu, że przyjęcie argumentacji skarżącej i uznanie za dochód utracony dodatku mieszkaniowego wypłaconego jej w grudniu 2016 r., podczas gdy od stycznia 2017 r. przysługiwało stronie to samo świadczenie w identycznej wysokości, prowadziłoby do obejścia przepisów ustawy o pomocy społecznej określających sposób obliczania dochodu. Zdaniem Sądu, niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącej. Stosownie do art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej zmiana dochodu strony w okresie pobierania świadczenia pieniężnego nie ma wpływu na wysokość świadczenia wówczas gdy, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, kwota zmiany nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie. W takiej sytuacji przepisu art. 106 ust.5 ustawy, nie stosuje się. W ocenie Sądu, zasadnie ustalając wysokość dochodu skarżącej, organy wzięły pod uwagę dochód z tytułu dodatku mieszkaniowego, jaki skarżąca osiągnęła w grudniu 2016 r., a więc w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, który wyniósł 142,14 zł. Natomiast dochód osiągnięty przez stronę we wrześniu 2015 r. wynosił 147,46 zł i posłużył do wyliczenia kwoty zasiłku stałego pobieranego od dnia 1 października 2015 r. w wysokości 486,54 zł, na podstawie opisanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 16 października 2015 r., znak: [...] Zestawiając zatem dochód skarżącej z września 2015 r. oraz grudnia 2016 r. wynika, że kwota zmiany jej dochodu wynosiła 5,32 zł (147,46 zł - 142,14 zł = 5,32 zł). To oznacza, że dochód strony z grudnia 2016 r. jest niższy o 5,32 zł od dochodu z września 2015 r., lecz zmiana dochodu nie przekracza 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarujące, czyli kwoty 63,40 zł. Zasadnie więc organy orzekły o odmowie zmiany decyzji organu pierwszej instancji z dnia 16 października 2015 r., w części dotyczącej wysokości przyznanego od 1 października 2015 r. zasiłku stałego w wysokości 486,54 zł. Wskazać przy tym należy, że choć skarżąca nie uzyskała świadczenia pieniężnego w satysfakcjonującej ją wysokości, objęta jest ona systematyczną pomocą udzielaną ze środków Ośrodka Pomocy Społecznej. W szczególności, jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji decyzjami z dnia 29 grudnia 2016 r., znak: [...], z dnia 31 stycznia 2017 r., znak: [...] oraz [...], uwzględniając zgłaszane przez skarżącą potrzeby, przyznał jej zasiłki celowe na zakup żywności oraz leków (k. 15, 16, 18 akt adm. I inst.). Podkreślić również trzeba, że na wynik sprawy nie ma wpływu treść złożonej do akt sprawy kopii decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy wydaną z upoważnienia Burmistrza B. decyzję z dnia 14 grudnia 2010 r., znak: [...], o odmowie przyznania skarżącej zasiłku stałego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że decyzja ta została wydana w odmiennym stanie faktycznym, albowiem wówczas skarżąca prowadziła wspólne gospodarstwo domowe z matką H. P.. Niezależnie od tego zauważyć trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 195/11, oddalił skargę J. S. na wskazaną decyzję Kolegium, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2155/11, oddalił skargę kasacyjną skarżącej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 862/16, oddalił skargę J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2016 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego opisaną decyzją Kolegium z dnia 8 lutego 2011 r. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.