II SA/Lu 436/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Bogusław Wiśniewski (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004 r. sprawy ze skargi K. i W. W. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz K. i W. W. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SA / Lu 436 / 03 U z a s a d n i e n i e Uchwałą nr. [...] z dnia [...] lutego 2003 r. Rada Miejska odrzuciła wniesiony przez K. i W. W. zarzut do projektu zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta K. Przedmiotem zarzutu był przebieg drogi ekspresowej S 19 przez działkę nr [...] położoną przy ulicy W. Składający zarzut podkreślali, iż posiadają decyzje Starosty Powiatu na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego na tej działce wydane jeszcze w 2000 r. Obecnie zaawansowanie budowy budynku mieszkaniowego wynosi 30 % , natomiast budynek gospodarczy został wykonany w całości. Uzasadniając swoje stanowisko Rada Miejska przypomniała, iż dotychczas obowiązujące plany zagospodarowania przestrzennego miasta K. zabezpieczają tereny dla obwodnicy miasta w ciągu dróg krajowych Nr 19 i 74 . Z uwagi jednak na istniejące zabudowania terenów przyległych do tych dróg nie jest możliwe ich przystosowanie do parametrów drogi ekspresowej. Powstała zatem konieczność wytyczenia nowych terenów, przez które droga ta zostanie poprowadzona, a które wcześniej nie były przewidywane pod tego rodzaju inwestycję. Wykorzystano w tym celu obszary miasta o najmniejszym stopniu zabudowy. Przy odrzuceniu zarzutu uwzględniono potrzebę realizacji celów publicznych , jakim jest zapewnienie niezbędnych powiązań komunikacyjnych w skali kraju oraz uwarunkowania i zasady kształtowania przestrzeni. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. i W.W. ponownie podnieśli kwestie otrzymanych pozwoleń na budowę. Podkreślili, iż budynki wzniesione na ich podstawie są ukończone i przygotowane do końcowego odbioru. W związku z budową ponieśli znaczne nakłady finansowe oraz wiele wysiłku i wyrzeczeń. Wyburzenie budynku mieszkalnego uniemożliwiłoby im możliwość poprawy sytuacji mieszkaniowej praktycznie do końca życia. Biorąc pod uwagę kilkunastoletni okres rozpoczęcia budowy drogi , są pozostawieni w rozterce co do sensu ukończenia inwestycji. Zdaniem skarżących uchwała Rady Miasta nie była przemyślana i kierowana zdrowym rozsądkiem. Istnieje możliwość zarezerwowania dla inwestycji terenów rolnych , wolnych od zabudowy i uzbrojenia. W skardze zaznaczono, iż złożony zarzut został w dniu 26 kwietnia 2002r pozytywnie zaopiniowany przez Zarząd Miasta . Odpowiadając na skargę Rada Miejska podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga jest uzasadniona. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U z 1999 r Nr.15, poz.139 ze zmianami ) w sposób rygorystyczny określają procedurę sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wskazują one odpowiednie czynności i terminy w jakich powinny one zostać dokonane zarówno przez Radę jak i Zarząd , a każde naruszenie wymagań w tym zakresie powoduje nieważność uchwały Rady Gminy w całości lub części z mocy art.27 ust.1 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi wyraz ochrony właścicieli przy wykonywaniu władztwa planistycznego przez gminę, a także gwarancję ich rzeczywistej ochrony ( wyrok NSA z dnia 4 października 2002 r. sygn. akt SA/Bk 472/02 , wyrok SN z dnia 7 maja 1997 r sygn. akt III RN 21/ 97 OSNAPiUS 1997/12/429 ). W rozpoznawanej sprawie oczywistym jest naruszenie rygorów wymaganych przy uchwalaniu planu. Zgodnie z art.23 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy, kto kwestionuje ustalenia projektu planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść protest , natomiast osobom ,których interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone wskutek ustaleń przyjętych w planie służy zarzut ( art. 24 ust.1 ). Organem właściwym do ich rozpoznania jest zarząd gminy ( art. 18 ust.2 pkt.8 ). W razie nieuwzględnienia wniesionych protestów i zarzutów zarząd gminy przedstawia je radzie gminy , która rozstrzyga je na sesji o terminie której powiadamia się ich autorów. Słusznie zatem przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2000 r ( sygn. akt II SA/Ka 2124/99 ONSA 2002/1 poz.33 ), iż rażącym naruszeniem prawa jest podjęcie przez radę gminy na podstawie art.24 ust.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uchwały o odrzuceniu zarzutu na ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , gdy uprzednio zarząd gminy, działając w trybie art.18 ust.2 pkt.8 tej ustawy , po rozpoznaniu wniesionego zarzutu uwzględnił go w projekcie planu ( por .Postanowienie SN z dnia 18 maja 2001 r. sygn. akt III RN 96/2000 OSNAPiUS 2001/17 poz. 527 ). W aktach sprawy znajduje się pismo z nieczytelnym podpisem sygnowane jednak pieczątką Zarządu Miasta i potwierdzone za zgodność z oryginałem przez inspektora wydziału planowania przestrzennego Urzędu Miejskiego opatrzone datą 29 kwietnia 2002 r. znak: IPP.III.7322-117-3632/02, w którym powiadamia się K. i W.W. o uwzględnieniu wniesionego przez nich zarzutu. Wprawdzie pismo zawiera klauzulę, iż ostateczną decyzję podejmie rada miasta , to w świetle powołanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie ma ona żadnego znaczenia. Przedstawienie w tej sytuacji już uwzględnionego zarzutu ponownie do rozstrzygania przez radę gminy nie znajduje żadnego oparcia w treści art.18 powołanej ustawy. Rozwiązanie przyjęte w art.27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, iż każde naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub części, jest rozwiązaniem w którym nie pozostawiono organom nadzoru, a także sądom żadnego uznania w zakresie dokonywania oceny wagi naruszenia . Wystarczające jest stwierdzenie, iż takie naruszenie miało miejsce, by uchwała stała się nieważna. Wobec powyższego na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr. 153 , poz. 1270) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości. O wstrzymaniu jej wykonalności orzeczono na podstawie art.152, a o kosztach w oparciu o art.200 cyt. ustawy. Rozpoznanie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nastąpiło w oparciu o art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz.1271 ze zmianami ) .