II SA/Lu 437/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 02 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. S. o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 2.440,00 złotych oraz zasądzenie niezbędnych, udokumentowanych wydatków w kwocie 3,55 złotych w sprawie ze skargi Z. W. w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy N. grzywny za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie II SAB/Lu 51/02 dotyczącej świadczeń z pomocy społecznej p o s t a n a w i a I. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata A. S. prowadzącego Indywidualną Kancelarię Adwokacką w L. przy ul. [...] tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 149,95 (sto czterdzieści dziewięć 95/100) złotych na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwota 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych oraz kwota 3,55 (trzy 55/100) złotych uiszczonej opłaty pocztowej podlegającej zwrotowi tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków; II. odmówić przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie. Adwokat A. S. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu Z. W. w skardze kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2008 r. wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 2.440,00 złotych (w tym podatku od towarów i usług w kwocie 440 złotych). Wnioskodawca wysokość żądanego wynagrodzenia uzasadnił wartością przedmiotu zaskarżenia, która według niego w niniejszej sprawie wynosiła 12.000,00 złotych. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty udzielonej pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącego. W dniu 25 września 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynął ponowny wniosek adwokata A. S. o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 2.440,00 złotych (w tym podatku od towarów i usług w kwocie 440 złotych) oraz kwoty 3,55 złotych uiszczonej opłaty pocztowej. Do wniosku tego wnioskodawca dołączył potwierdzenie nadania skargi kasacyjnej. Referendarz sądowy stwierdził, że: Jak wynika z akt sądowych wnioskodawca ustanowiony został pełnomocnikiem skarżącego w toku postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (k. 19 i 25). W toku postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wnioskodawca reprezentował skarżącego (k. 26), za co przyznano mu wynagrodzenie w kwocie 292,80 złotych w tym kwotę 52,80 złotych należnego podatku od towarów i usług (k. 27 i 34). Wnioskodawca sporządził również i wniósł skargę kasacyjną od wydanego w niniejszej sprawie w dniu 12 lutego 2008 r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (k. 40). Poddając ocenie zasadność żądania wnioskodawcy przyznania mu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjne w kwocie 2.440,00 złotych w tym 440 złotych należnego podatku od towarów i usług podnieść należy, że stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Paragraf 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przewiduje trzy stawki minimalne obowiązujące w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Pierwsza ze stawek, o której stanowi litera a) paragrafu 18 ustępu 1 punktu 1 rozporządzenia dotyczy spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Stawka ta obliczana jest na podstawie § 6 rozporządzenia. Druga ze stawek unormowana pod literą b) paragrafu 18 ustępu 1 punktu 1 rozporządzenia obowiązuje w sprawach, w których adwokat sporządził skargę i brał udział w rozprawie w sprawie dotyczącej decyzji lub postanowienia Urzędu Patentowego. Ta stawka wynosi 600 złotych. Trzecia ze stawek, o których stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynosi 240 złotych i obowiązuje w innych sprawach niż te, o których stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) rozporządzenia. Wnioskodawca uzależniając wysokość kwoty żądanego wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej od wartości grzywny wymierzenia, której żądał skarżący przyjął, że stawka należnego mu minimalnego wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej obliczana ma być na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. Innymi słowy wnioskodawca przyjął, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie orzeka o należnościach pieniężnych, lecz kontroluje zgodność z prawem (legalność) zaskarżonych aktów, którymi taka należność została określona lub ustalona. Należność pieniężna nie stanowi zatem w ścisłym tego słowa znaczeniu przedmiotu zaskarżenia przed sądem administracyjnym. Właściwie to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonym świadczeniem pieniężnym, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić czy też, w jaki sposób obliczana powinna być minimalna stawka wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika procesowego (por. S. Babiarz, P. Zabornia Wpis stały i wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym., Przegląd Sądowy 2005/5 str. 161 – 162; uzasadnienie Uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/2007, LexPolonica nr 1810006). Skarga unormowania w art. 154 § 1 p.p.s.a. czyli skarga o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku sądu nie jest skargą na akt określający lub ustalający należność pieniężną. Skarga wszczynająca postępowanie sądowe o zastosowanie środków określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma na celu ukaranie organu administracji za niewykonanie wyroku sądu oraz jego dyscyplinowanie (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., ZAKAMYCZE 2005, s. 348). Przedmiotem skargi nie jest więc świadczenie pieniężne. Przedmiotem skargi unormowanej w art. 154 § 1 p.p.s.a. jest wymierzenie kary i dyscyplinowanie organu administracji, który nie wykonał wyroku sądu. Grzywna, która może więc być wymierzona w wyniku wniesienia skargi w trybie art. 154 p.p.s.a. jest więc karą pieniężną a nie świadczeniem związanym ze zobowiązaniem powstającym w wyniku stosowania przepisów materialnego prawa administracyjnego. Z tych powodów nie można uznać, aby przedmiotem zaskarżenia w przypadku skargi wniesionej w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. była należność pieniężna i tym samym, że minimalna stawka wynagrodzenia adwokata występującego przed sądem administracyjnym w sprawie zainicjowanej skargą z art. 154 § 1 p.p.s.a. obliczana miała być w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia. W niniejszej sprawie skarga nie byłą związana także z brakiem działania Urzędu Patentowego w związku, z czym do obliczenia wysokości należnego adwokatowi wynagrodzenia nie będzie miał zastosowanie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia. Tak więc zastosowanie przy obliczaniu minimalnej stawki wynagrodzenia adwokata w niniejszej sprawie będzie miał § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania oraz treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli skargę kasacyjną sporządził i wniósł ten sam adwokat, który występował przed sądem pierwszej instancji wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jak i to, że wnioskodawca reprezentował skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego gdzie podejmował czynności na jego rzecz, za co Sąd przyznał mu stosowne wynagrodzenie oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządziła i wniósł skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W świetle poczynionych powyżej ustaleń i wywodów dotyczących wysokości wynagrodzenia należnego w niniejszej sprawie wnioskodawcy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej nie można uznać, że zasadne jest jego żądanie przyznania mu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenia w kwocie 2.440,00 złotych. Te same ustalenia i wywody wskazują natomiast, że tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wnioskodawcy przysługuje wynagrodzenie za sporządzanie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych. Ponadto stosownie do unormowania § 19 pkt. 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki. W sprawie niniejszej wnioskodawca udokumentował, że wniosek jego o zwrot tytułem niezbędnych wydatków opłaty pocztowej w kwocie 3,55 złotych jest zasadny, gdyż opłatę tę musiał on uiścić przesyłając skargę kasacyjną. Z tych powodów kwota 3,55 złotych podlega zwrotowi. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 2 ust. 3 i § 19 pkt 2 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.