II SA/Lu 439/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 13 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A" na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [..]., nr [..] w przedmiocie sprzedaży nieruchomości w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [..]., nr [..] p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Firma "A" wniósł o wstrzymanie wykonania zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia [..]., nr [..] w przedmiocie odmowy przeznaczenia do sprzedaży lokali użytkowych usytuowanych w budynkach stanowiących własność Gminy . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw. Przedmiotem tej ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., może być jednak tylko akt, który kwalifikuje się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Warszawa 2005, s. 295). Dlatego też sąd administracyjny obowiązany jest każdorazowo zbadać, czy dany akt nadaje się do wykonania i takiego wykonania wymaga. W ocenie Sądu zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia [..], nr [..] ze swej istoty nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania, ponieważ akt ten dotyczy odmowy przeznaczenia do sprzedaży lokali użytkowych. Tego rodzaju akt, jako akt odmowny, nie kwalifikuje się do przymusowego lub dobrowolnego wykonania, gdyż nie posiada przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. Nie ma zatem podstaw, w świetle powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., do wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. Ubocznie wskazać należy, iż wnioskodawca nie wykazał – do czego był zobowiązany na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – że wykonanie zaskarżonego zarządzenia może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Brak uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu powoduje, że Sąd nie może dokonać merytorycznej oceny wniosku (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 4 kwietnia 2006 r., II OZ 362/06, niepubl.). Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.