II SA/Lu 445/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę, II. przyznaje [...] E. O.-M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu odwołania J. S. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza B. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia 24 marca 2011 r., nr [...], przyznającej zasiłek celowy w kwocie 300 zł w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", płatny w 3 równych częściach po 100 zł w okresie od stycznia do marca 2011 r., utrzymało tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż powołaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji przyznał J. S. zasiłek celowy w kwocie 300 zł na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" płatny w 3 równych częściach po 100 zł w okresie od stycznia do marca 2011 r. Organ pierwszej instancji podkreślił, iż przyznając pomoc w tej wysokości miał na względzie sytuację dochodową skarżącej i jej matki, pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, wysokość wydatków tych osób na utrzymanie mieszkania i zakup leków oraz średnią wysokość udzielanej w tym okresie pomocy na zakup żywności podopiecznym Ośrodka Pomocy Społecznej w B. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Kolegium stwierdziło, iż J. S. wraz z matką tworzą rodzinę, mieszkają razem w mieszkaniu, składającym się z 1 pokoju, kuchni i łazienki. J. S. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, ponosi opłaty za mieszkanie zgodnie z postanowieniem umowy użyczenia mieszkania, robi wspólne zakupy dla siebie i dla matki, dba o czystość w mieszkaniu oraz przygotowuje posiłki odrębne dla siebie i dla matki. Matka odwołującej się – H. P. jest osobą w podeszłym wieku, wymaga opieki, ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności oraz otrzymuje emeryturę wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w łącznej kwocie 797,82 zł netto. Organ drugiej instancji również nie dał wiary oświadczeniom odwołującej się o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego. O wspólnym gospodarowaniu odwołującej się i jej matki przesądzają, zdaniem Kolegium, wspólne mieszkanie, mały metraż mieszkania, posiadanie stałego dochodu tylko przez matkę odwołującej się, stan zdrowia matki strony niepozwalający na samodzielne dokonywanie przez nią wielu czynności życia codziennego, utrzymywanie mieszkanie w czystości przez odwołującą się, dokonywanie przez nią wspólnych zakupów dla siebie i dla matki, przygotowywanie przez nią posiłków (choć odrębnych dla siebie i dla matki), wykonywanie prania przez odwołującą się, kupowanie przez nią leków dla matki, opieka nad matką, pomaganie jej w sprawach urzędowych, umawianie wizyt lekarskich, podejmowanie decyzji w sprawach związanych z utrzymaniem mieszkania w imieniu matki – na podstawie umowy użyczenia. Organ odwoławczy wskazał również, że odwołująca zadbała, by matka świadczyła na jej rzecz alimenty w wysokości 100,00 zł miesięcznie w okresie od grudnia 2010 r. do lutego 2011 r. Po stwierdzeniu przez Kolegium, że z kwoty tej trudno będzie utrzymać mieszkanie i zaspokoić niezbędne potrzeby odwołującej się, strona w marcu 2011 r. poinformowała organy, że w dniu 28 czerwca 2010 r. zawarła z matką umowę pożyczki. Zgodnie z tą umową, matka miała pożyczyć odwołującej się kwotę 1000 zł, wypłacaną w ratach po 200 zł miesięcznie okresie od lipca do listopada 2010 r. Umowa ta – w ocenie Kolegium – rodzi wątpliwości co do jej prawdziwości, skoro została ujawniona tak późno przez stronę. Ponadto w oświadczeniu majątkowym z dnia 2 grudnia 2010 r. odwołująca się stwierdziła, iż nie otrzymuje ani nie otrzymywała żadnych innych dochodów poza środkami z pomocy społecznej oraz dodatkiem mieszkaniowym. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom odwołującej się ponoszenie kosztów utrzymania jej i matki odbywa się choćby częściowo z emerytury matki. Nawet podniesiona nowa okoliczność, że matką opiekuje się osoba pobierająca z tego tytułu świadczenie pielęgnacyjne nie przesądza o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego przez J. S. Prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego oznacza tylko, że wykonywane są wspólnie, w uzgodnieniu, czynności życia domowego takie jak: korzystanie z pomieszczeń domowych i sprzętu znajdującego się w domu, utrzymywanie czystości, robienie zakupów, przyrządzanie i spożywanie posiłków, gospodarowanie pieniędzmi. Subiektywne przekonanie J. S. o prowadzeniu odrębnego gospodarstwa domowego nie jest wystarczające dla stwierdzenia, iż taka sytuacja zachodzi w rzeczywistości. Organ drugiej instancji wskazał, że dochód rodziny odwołującej się z miesiąca listopada 2010 r., to jest z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku, wyniósł 797,82 zł (emerytura matki). Dochód ten nie przekracza 150% kwoty kryterium dochodowego dla osoby w rodzinie, ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, a więc pozwala na przyznanie odwołującej się pomocy w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Oceniając decyzję organu pierwszej instancji w zakresie wysokości przyznanej pomocy Kolegium podkreśliło, że celem tej pomocy nie jest pokrycie całości wydatków odwołującej się na zakup żywności. Przepisy prawa nie wskazują żadnej wysokości przyznawanej pomocy na dożywianie, a zatem kwestia ta została pozostawiona do oceny organom administracji. Organ pierwszej instancji przyznając pomoc w niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium, zasadnie odwołał się do swoich możliwości finansowych. Organy administracji winny bowiem tak gospodarować powierzonymi im środkami, by zabezpieczyć – w miarę możliwości – nie tylko potrzeby wnioskodawcy, ale również potrzeby innych osób wymagających udzielenia pomocy społecznej. Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła J. S., nie precyzując zarzutów skargi, a wyrażając niezadowolenie z wydania zaskarżonej decyzji. W skardze oraz w pismach procesowych z dnia 21 lipca 2011 r., 6 sierpnia 2011 r. i 21 sierpnia 2011 r. skarżąca zarzuciła, iż wbrew stanowisku organów administracji od kwietnia 2010 r. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżąca podniosła, że umowę użyczenia mieszkania z 2006 r. ujawniła w Ośrodku Pomocy Społecznej w 2010 r., umowę alimentacji ujawniła w grudniu 2010 r., a udzielona przez matkę pożyczka nie jest dochodem, lecz długiem, jaki ma do oddania. Skarżąca stwierdziła, że nie robi matce zakupów ani nie przyrządza jej posiłków, nie umawia wizyt lekarskich, gdyż te czynności zobowiązał się wykonać opiekun, który ma ustalone świadczenie pielęgnacyjne. Matka nie uzgadnia z nią zakupów ani nie rozmawia na temat przygotowywania posiłków. Opiekun przynosi matce obiady, a zatem stanowisko Kolegium w tej kwestii jest wadliwe. Skarżąca wyjaśniła, iż mieszkanie, w którym mieszka wraz z matką, nie jest przystosowane do potrzeb osoby niepełnosprawnej, gdyż nie posiada brodzika ani pralki automatycznej. Wskazała, że czynsz za mieszkanie opłaca z dodatku mieszkaniowego przyznanego jej od stycznia 2011 r. w kwocie 158,19 zł, do którego dopłaca 5,07 zł, zaś matka płaci oddzielnie za zużytą przez siebie wodę. J. S. zarzuciła, że organy pomocy społecznej odmawiają przyznania jej jakiejkolwiek pomocy, mimo iż prowadzi samodzielne gospodarstwo, żyjąc w warunkach urągających godności niepełnosprawnego człowieka. Wskazała, że w innych rozstrzygnięciach organów administracji nie został zakwestionowany fakt prowadzenia przez nią odrębnego gospodarstwa domowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że skarżąca korzystała z pomocy na zakup żywności w okresie od października do grudnia 2010 r. (decyzja z dnia [...] r.), a także z innych form pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżąca domagała się przyznania zasiłku celowego na zakup żywności, zatem w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.). Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 powołanej ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Świadczenie to może stanowić formę pomocy, o jakiej mowa w przepisach ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". W świetle art. 5 ust. 1 tejże ustawy, pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1 (to jest takim, które znajdują się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej), jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, to jest 477 zł – w przypadku osoby samotnie gospodarującej lub 351 zł – w przypadku osoby w rodzinie. W myśl art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 7 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza B. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] r., nr [...], przyznającą skarżącej zasiłek celowy w kwocie 300 zł płatny w 3 równych częściach po 100 zł w okresie od stycznia do marca 2011 r. Decyzja ta jest zatem korzystna dla skarżącej, gdyż uwzględnia jej wniosek o przyznanie pomocy na dożywianie. Skarżąca nie zgadza się z zawartym w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji stanowiskiem, iż nie jest ona osobą samotnie gospodarującą, lecz tworzy wraz z matką rodzinę w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej. Wbrew twierdzeniom skarżącej ocena organów w powyższym zakresie nie nosi znamion dowolności. Z przepisu art. 6 pkt 14 wskazanej ustawy wynika, iż osoby spokrewnione ze sobą w myśl przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowią "rodzinę" w rozumieniu ustawy, o ile wspólnie zamieszkują i gospodarują, a także pozostają w związku faktycznym. Faktyczny związek, o jakim mowa w powołanym przepisie, oznacza codzienne współdziałanie osób zmierzające do lepszego zaspokojenia ich potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, żywnościowych i polegających na zapewnieniu dochodu stanowiącego źródło utrzymania (zarobkowych). Wspólne zamieszkiwanie jest przesłanką uznania za rodzinę osób zamieszkujących ze sobą, jeżeli równocześnie z tym zamieszkiwaniem występuje element wspólnego gospodarowania. Polega ono na dzieleniu lokalu mieszkalnego w sposób pozwalający stwierdzić, że koncentruje się w nim aktywność życiowa osoby zamieszkującej. Wspólne gospodarowanie opiera się zaś na podziale zadań związanych z właściwym prowadzeniem gospodarstwa domowego (W. Maciejko (w:) W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 72-73). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, albowiem skarżąca, jak wynika z przeprowadzonej w niniejszej sprawie aktualizacji wywiadu środowiskowego, mieszka wraz z matką H. P. w mieszkaniu matki składającym się z 1 pokoju, kuchni oraz łazienki, na podstawie umowy użyczenia zawartej przez nią z matką. Matka skarżącej jest osobą w podeszłym wieku, która wymaga opieki, ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności, a jej dochód stanowi emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w kwocie netto 797,82 zł. Skarżąca jest natomiast osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, może pracować tylko w warunkach pracy chronionej. Z ustaleń organów wynika, że skarżąca ponosi opłaty za mieszkanie, robi zakupy dla siebie i matki, dba o czystość w mieszkaniu, przygotowuje odrębne posiłki dla siebie i dla matki (poza obiadem), pierze, załatwia sprawy urzędowe. Skarżąca i jej matka wspólnie korzystają ze sprzętu gospodarstwa domowego, jaki znajduje się w mieszkaniu. J. S. od dnia 1 stycznia 2011 r. otrzymuje dodatek mieszkaniowy przyznany dla dwuosobowego gospodarstwa domowego. W tych okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organów administracji, iż skarżąca i jej matka prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Skarżąca pozostaje na utrzymaniu matki, gdyż poza dodatkiem mieszkaniowym, przyznanym od 1 stycznia 2011 r., nie ma własnych dochodów. Dodatek ten wypłacany jest na rachunek bankowy zarządcy budynku, w którym mieszka skarżąca, nie zaś do jej rąk własnych. Kwotą tego dodatku skarżąca nie jest zatem w stanie dysponować. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca oraz jej matka zmuszone są do opłacenia nie tylko czynszu za mieszkanie, pokrywanego w większej części przez dodatek mieszkaniowy, lecz również pozostałych kosztów związanych z użytkowaniem wspólnego mieszkania, w szczególności za zużycie energii elektrycznej, wody czy gazu. Oczywistym jest, że osoby te ponosić muszą także koszty zakupu żywności, leków, odzieży i innych niezbędnych potrzeb bytowych. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że od kwietnia 2011 r. syn H.P. – T.z S. pobiera świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad matką. Okoliczność ta nie wyklucza prowadzenia przez skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego z matką. Przedmiotem decyzji organów obu instancji w tej sprawie jest pomoc na dożywianie przyznana skarżącej na okres od stycznia do marca 2011 r., a więc przed datą przyznania bratu świadczenia pielęgnacyjnego. Należy także mieć na względzie, iż organ właściwy przyznając skarżącej decyzją z dnia [...] r. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2011 r. przyjął, że gospodarstwo domowe skarżącej – wbrew jej twierdzeniom – liczy dwie osoby (k. 28 akt sąd.). W świetle art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, iż ta sama osoba nie może jednocześnie być uznana za osobę samotnie gospodarującą w rozumieniu przepisów ustawy i osobę prowadzącą gospodarstwo domowe z inną osobą w rozumieniu przepisów o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem Sądu, ocena Kolegium, co do braku wiarygodności umowy pożyczki zawartej przez skarżąca z matką w dniu 28 czerwca 2010 r., nie nosi cech dowolności. Skarżąca, która jest stałym podopiecznym Ośrodka Pomocy Społecznej w B., pomimo osobistych kontaktów z organem pomocy społecznej oraz licznych pism kierowanych do tego organu w sprawach dotyczących jej osoby, fakt zawarcia tejże umowy ujawniła dopiero w marcu 2011 r. Sąd podziela również stanowisko organu drugiej instancji, że okoliczność świadczenia przez matkę na rzecz skarżącej alimentów w wysokości 100,00 zł miesięcznie w okresie od grudnia 2010 r. do lutego 2011 r. nie świadczy – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – o prowadzeniu przez nią odrębnego gospodarstwa domowego. Wbrew zarzutom skarżącej nie można uznać, że skarżąca nie otrzymuje żadnej pomocy ze środków pomocy społecznej, mimo składanych w tym zakresie wniosków. Przede wszystkim zaskarżona decyzja nie jest decyzją odmowną, lecz przyznającą skarżącej wnioskowane przez nią świadczenie na dożywianie. Ponadto Sądowi wiadome jest z urzędu, iż skarżąca miała przyznane takie samo świadczenie w okresie od października do grudnia 2010 r., a wcześniej korzystała z innych form pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej w B. W szczególności, jak wynika z zaświadczenia Kierownika OPS w B. z dnia 27 stycznia 2011 r., nr [...], skarżąca pobierała zasiłek stały w okresie od 1 maja 2004 r. do 31 sierpnia 2010 r., którego wypłata została wstrzymana po ustaleniu przez organ pierwszej instancji, że skarżąca pobierała jednocześnie dodatek mieszkaniowy przyznany na dwuosobowe gospodarstwo domowe (k. 5, 51 akt sądowych sprawy II SA/Lu 81/11). Na wynik sprawy nie mogą mieć wpływu dokumenty dołączone do skargi oraz pism procesowych z dnia 21 lipca 2011 r., 6 sierpnia 2011 r. i 21 sierpnia 2011 r. w postaci: wniosków skarżącej z dnia 17 grudnia 2010 r. i 6 czerwca 2011 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r., i [...] r. o przyznaniu skarżącej dodatku mieszkaniowego, decyzji Kolegium z dnia [...] r. uchylającej decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...] r., którą odmówiono przyznania skarżącej zasiłku celowego na opłacenie energii elektrycznej, pisma Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2000 r., skierowanego do OPS w B., a także kopii fotografii przedstawiającej dom, w którym mieszkające dwie osoby we wspólnej izbie, według twierdzeń skarżącej, prowadziły dwa odrębne gospodarstwa domowe. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę kontroluje bowiem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a nie jest uprawniony do oceny decyzji administracyjnych i dokumentów dotyczących innych spraw. Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącą oświadczenia H. P. z dnia 22 sierpnia 2011 r. należy podkreślić, że zostało ono złożone po zakończeniu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, a więc nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Ponadto subiektywne przekonanie skarżącej i jej matki o prowadzeniu przez nie odrębnych gospodarstw domowych nie jest wystarczające dla stwierdzenia, iż taka sytuacja zachodzi w rzeczywistości. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie ustaliły, że dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na osobę w rodzinie w listopadzie wyniósł 398,91 zł i nie przekroczył kryterium dochodowego określonego w przepisach ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Z tego powodu sporna kwestia prowadzenia przez skarżącą wspólnego gospodarstwa wraz z matką, nie ma praktycznego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż wobec spełnienia powyższego warunku dochodowego świadczenie zostało skarżącej przyznane, zaś powyższa ustawa nie uzależnia jego wysokości od tego, czy faktyczny dochód wnioskodawcy zbliża się w mniejszym bądź większym stopniu do kryterium dochodowego, pozostawiając ustalenia wysokości świadczenia uznaniu organu. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.