II SA/Lu 447/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia w części i rozłożenia na raty należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...]., nr [...], Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej , działając z upoważnienia Burmistrza Miasta , odmówił M. S. umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej – D. S. w kwocie 6 000 zł, ustalonych decyzją z dnia [...] r., nr [...] oraz odsetek od powyższych należności w kwocie 753,50 zł, ustalonych na dzień wydania decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania M. S., decyzją z dnia [...] r., nr [...]: 1. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji, 2. umorzyło M. S. 50% należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz D. S. w okresie od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. w kwocie 3 000 zł oraz kwotę odsetek ustawowych w wysokości 753,50 zł, 3. rozłożyło M. S. pozostałą do spłaty należność z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz D. S. w okresie od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. w kwocie 3 000 zł na 72 miesięczne raty w wysokości 41,67 zł, płatne do 10 dnia każdego miesiąca, poczynając od czerwca 2011 r. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożył Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej , działając z upoważnienia Burmistrza Miasta , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi lub o jej oddalenie, podnosząc, iż skarga została złożona przez organ pierwszej instancji, niemający uprawnień do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Interes prawny, o którym mowa w powołanym przepisie, przejawia się w tym, że określony podmiot ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Interes ten ma charakter obiektywny, albowiem istnieje on wówczas, gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Skarżący będzie posiadał legitymację skargową, gdy będzie w stanie wykazać się interesem prawnym w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, opartym na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego (por. zachowujący aktualność wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, nr 2, poz. 89; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2006, s. 134). Należy również podkreślić, że w przypadku gdy przepisy prawa wyznaczają organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., będzie on reprezentował interes tej jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę – jako stronę postępowania – jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej (por. przykładowo: uchwały NSA: z dnia 9 października 2001 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17 i z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/2003, OSP 2004, nr 4, poz. 48, a także wyroki NSA z dnia 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04, niepubl. i z dnia 7 grudnia 2005 r., I OSK 521/05, niepubl.) Skarga złożona przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej , działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta , który wydawał w niniejszej sprawie decyzję w pierwszej instancji, podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w § 1 pkt 1-5. Nie jest dopuszczalne, aby Burmistrz Miasta albo działający z jego upoważnienia Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej występował raz w roli organu wydającego decyzję, a innym razem jako strona postępowania – w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Ustawodawca nie przyznał legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję bądź postanowienie organowi administracji publicznej, który rozstrzygał sprawę administracyjną w pierwszej instancji, uchyloną następnie orzeczeniem kasacyjnym organu odwoławczego. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.