II SA/Lu 448/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprzwozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi J. G. i J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 4 maja 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpoznaniu odwołań T. I. i P. G. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 20 marca 2009 r. nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji drogi pożarowej z placem manewrowym wraz z odwodnieniem na działce nr ewid. 22/8, przy ul. S. w L., uchyliło tę decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że po rozpatrzeniu wniosku "T." s.c. J. U., J. G. z siedzibą w L. z dnia 29 października 2008 r., organ pierwszej instancji wymienioną na wstępie decyzją ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji drogi pożarowej z placem manewrowym wraz z odwodnieniem na działce nr ewid. 22/8, przy ul. S. w L. Organ ten wskazał, iż realizacja drogi pożarowej, której dotyczy wniosek Spółki, wynika z decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia 27 grudnia 2007 r., nr [...], nakazującej Spółce wykonanie określonych obowiązków, w szczególności zaś obowiązku zapewnienia określonego przepisami prawa poziomu bezpieczeństwa drogi pożarowej w terminie do dnia 31 marca 2011 r. Wykonanie przedmiotowej inwestycji, zdaniem organu, doprowadzi do poprawy bezpieczeństwa pożarowego nie tylko budynku przy al. J. P. [...], ale także budynku mieszkalnego przy ul. A. S. 4, zespołu garaży na działkach nr ewid. 22/4 i 22/5 oraz budynku M. na sąsiedniej działce nr ewid. 20/2 w L. Odwołania od tej decyzji złożyli T. I. i P. G., którzy brali udział w postępowaniu jako współużytkownicy wieczyści działki nr ewid. 22/4, sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji. T. I. zarzucił, iż organ pierwszej instancji pominął fakt wieloletniego użytkowania budynku przy al. J. P. [...] w L. na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę. P. G. wskazał natomiast na wydanie przez Prezydenta Miasta L. decyzji z dnia 5 czerwca 2007 r., nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji parkingu na około 50 samochodów osobowych na tej samej działce, której dotyczy wniosek w rozpoznawanej sprawie oraz podniósł, że z projektu stanowiącego załącznik do wniosku w tej sprawie wynika w sposób oczywisty zamiar realizacji parkingu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję organu pierwszej instancji podkreśliło, iż z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że zabudowana nieruchomość oznaczona jako działka nr ewid. 21/1 posiada, wbrew zapisom analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu, dostęp zarówno do al. J. P., jak i do ul. A. S. Posiada więc zapewnione dojście ewakuacyjne od obu wymienionych dróg publicznych. Wskazana wyżej decyzja organu do spraw ochrony przeciw pożarowej nie zawiera jakichkolwiek wyliczeń matematycznych potwierdzających poprawność ustaleń ani nie zawiera wskazania, w odniesieniu do której z ulic zostało stwierdzone przekroczenie wymaganej długości dojścia ewakuacyjnego. Decyzja ta nie zawiera również rozważań co do tego, czy w niniejszej sprawie doszło do nadbudowy, przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku na działce nr ewid. 21/1 albo innej inwestycyjnej ingerencji w substancję tego budynku, które to działania skutkowałyby koniecznością zmiany rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej omawianego obiektu. Kolegium zwróciło również uwagę, że organ do spraw ochrony przeciwpożarowej, pomimo stwierdzenia, iż przedmiotowy budynek jest w nieodpowiednim stanie technicznym nie wydał – stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – zakazu użytkowania całości lub części tego budynku, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zdaniem Kolegium niezrozumiałe jest także, jaki był faktyczny cel ustalania warunków zabudowy dla obsługi komunikacyjnej działki nr 21/1, to jest realizacji drogi pożarowej z placem manewrowym, prowadzącej do ul. A. S., do której działka ta posiada już bezpośredni dostęp, lecz w innym miejscu. W tych okolicznościach powołanie się przez organ pierwszej instancji na wskazaną wyżej decyzję organu do spraw ochrony przeciwpożarowej nie było wystarczającą przesłanką do ustalenia warunków zabudowy w rozpoznawanej sprawie. Organ pierwszej instancji powinien był dokonać również analizy dokumentacji techniczno-budowlanej związanej z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę XII-kondygnacyjnego budynku, który z uwagi na swoją wysokość i związaną z nią kategorię zagrożenia ludzi powinien zawierać rozwiązania gwarantujące jego bezpieczeństwo pożarowe, w tym drogę ewakuacji. Dopiero te ustalenia pozwoliłyby na ocenę, czy obiekt ten został zrealizowany zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego realizacji, a w konsekwencji, czy i w jakim zakresie uległy zmianie przepisy ochrony przeciwpożarowej dotyczące budynków, co umożliwiłoby na pozytywne załatwienie wniosku inwestora. Kolegium stwierdziło również, że organ pierwszej instancji nie przeanalizował należycie wniosku inwestora, gdyż nie ocenił, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., pozwalające na odmienne rozstrzygnięcie kwestii warunków technicznych dojść ewakuacyjnych niż w sposób określony w § 256 ust. 3 tego rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał także, iż niezasadne jest stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że projektowane urządzenia umożliwią poprawę warunków bezpieczeństwa nie tylko omawianego budynku, ale również innych obiektów i terenów, w tym budynku M. na przyległej działce nr ewid. 20/2. Wykazana zabudowa i zagospodarowanie terenu przedstawione w załączniku graficznym do decyzji z dnia 20 marca 2009 r. wskazuje, że wymienione wyżej obiekty i tereny przylegają bezpośrednio do dróg publicznych i w żadnym razie nie można uznać, że dotychczas były pozbawione ochrony przeciwpożarowej lub też poziom tej ochrony nie był wystarczający. Wątpliwości w tej sprawie budzi zdaniem Kolegium również fakt, że załączona do wniosku inwestora koncepcja przebiegu drogi pożarowej w obu wariantach prowadzi do likwidacji dotychczasowego zagospodarowania terenu działki nr ewid. 22/8, co w istocie umożliwiłoby Spółce uzyskanie zbliżonego stanu zainwestowania wskazanej działki, jak określonego w projekcie realizacji na tej działce parkingu dla samochodów, wnioskowanego przez nią w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia 20 lipca 2007 r., nr [...], utrzymującą w mocy powołaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 5 czerwca 2007 r., nr [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli J. U. i J. G., wspólnicy "T." s.c. z siedzibą w L., wnosząc o uchylenie tej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, iż Kolegium, jako organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy, nie mogło oceniać ustaleń i warunków planowanej inwestycji, gdyż taka ocena jest zastrzeżona do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Na obecnym etapie postępowania zarzuty odwołujących się co do możliwości użytkowania drogi pożarowej lub placu manewrowego w charakterze parkingu są nieuzasadnione w świetle pkt 3.3 decyzji organu pierwszej instancji, wykluczającego lokalizację miejsc parkingowych w tym miejscu. Ewentualne późniejsze użytkowanie drogi pożarowej lub placu manewrowego w taki sposób stanowiłoby natomiast podstawę do wszczęcia przez właściwy organ postępowania określonego w art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżących, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w L. miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wydać w rozpoznawanej sprawie decyzję nakładającą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości na podstawie art. 26 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Wobec zastrzeżeń sformułowanych przez ten organ w decyzji z dnia 27 grudnia 2007 r., nr [...], niezasadne są rozważania Kolegium dotyczące dopuszczalności do oddania do eksploatacji budynku na działce nr ewid. 21/1, w sytuacji, gdy obecnie nie spełnia on wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W ocenie skarżących, nie ulega wątpliwości, że standardy prawne w tym zakresie na przestrzeni lat ulegały zmianom, jednakże w niniejszej sprawie należało stosować przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Strona skarżąca zarzuciła również, iż wbrew stanowisku Kolegium zawartemu w zaskarżonej decyzji brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołujących się co do naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie im możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi sprawy przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skargi na tę decyzję nie można uznać za zasadną. Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Omawiany przepis ma zastosowanie, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego bądź też gdy organ ten wprawdzie prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz w trakcie tego postępowania dopuścił się istotnych uchybień przepisów procesowych. Oznacza to, iż w sytuacji, gdy sprawa nie została wyjaśniona przez organ pierwszej instancji w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia (w całości lub w znacznej części), organ odwoławczy zobligowany jest do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., nie może zaś podjąć rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż naraziłby się wówczas na zarzut rażącego naruszenia tego przepisu (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 816). Sytuacja taka zachodziła w rozpoznawanej sprawie. Prawidłowo stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że rozstrzygnięcie tej sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, gdyż organ pierwszej instancji nie wyjaśnił sprawy w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej przez skarżących inwestycji, naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W świetle zaś art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku "T." s.c. J. U., J. G. z dnia 29 października 2008 r., o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji drogi pożarowej do budynku przy al. J. P. [...] w L., zlokalizowanej na działce nr ewid. 22/8, z dojazdem od ul. A. S. oraz z przyłączem kanalizacji deszczowej. Wniosek ten, jak wynika z jego pkt IV, obejmował nie tylko budowę drogi pożarowej o szerokości conajmniej 3,5 m, ale również budowę placu manewrowego o wymiarach 20 m x 20 m (k.1 akt I instancji). Prezydent Miasta L. wskazaną wyżej decyzją z dnia 20 marca 2009 r. ustalił warunki zabudowy dla planowanej przez skarżących inwestycji. Ponownie należy podkreślić, iż organ ten nie wyjaśnił rozpoznawanej sprawy w stopniu dostatecznym dla wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z zapisów analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu pierwszej instancji, wynika, że działka nr ewid. 22/8 w L., stanowiąca własność Gminy L., pełni funkcję obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego na działce nr ewid. 22/1 i zespołu garażowego usytuowanego na działkach nr ewid. 22/4 i 22/5, pasa technicznego prowadzącego sieci infrastruktury technicznej oraz zaplecza rekreacyjnego pobliskiej zabudowy mieszkalnej (skwer, plac zabaw dla dzieci). Działka ta graniczy bezpośrednio z należącą do skarżących działką nr ewid. 21/1, na której znajduje się XII-kondygnacyjny budynek (również stanowiący ich własność), zaliczony do budynków użyteczności publicznej (k. 11 akt I instancji). Wbrew jednak ustaleniom zawartym we wspomnianej analizie, z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie (w tym z załącznika nr 1 i nr 3 do decyzji organu pierwszej instancji) wynika, że zabudowana nieruchomość oznaczona jako działka nr ewid. 21/1 posiada bezpośredni dostęp do al. J. P. oraz do ul. A. S. Nie ulega więc wątpliwości, że wskazana nieruchomość posiada zapewnione dojście ewakuacyjne od obu wymienionych dróg publicznych. Prawidłowo podniosło zatem Kolegium, iż niezrozumiałe jest z jakich przyczyn skarżący wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla realizacji drogi pożarowej z placem manewrowym, łączącej tę działkę z ul. A. S., mimo, że działka ta posiada już bezpośredni dostęp do tej drogi publicznej, lecz w innym miejscu. Wydając decyzję z dnia 20 marca 2009 r. organ pierwszej instancji nie przeanalizował tych okoliczności, a oparł się na stanowisku wyrażonym w decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. z dnia 27 grudnia 2007 r., nr [...], której prawidłowość, choć decyzja ta pozostaje poza zasięgiem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, budzi pewne wątpliwości. Omawianą decyzją Komendant Miejski PSP, działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.), nakazał Spółce "T." s.c. J. U., J. G. zapewnić określony przepisami prawa wymagany poziom bezpieczeństwa dotyczący długości dojść ewakuacyjnych występujących w budynku w terminie do 31 marca 2011 r. Organ ten stwierdził, iż budynek położony przy al. J. P. [...] w L. (działka nr 21/1) zagraża życiu ludzkiemu, gdyż dopuszczalna długość dojścia ewakuacyjnego (przy jednym dojściu) w strefie pożarowej zaliczanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, wynosząca 30 m, została przekroczona o ponad 100%. Wskazana wyżej decyzja nie zawiera jednak jakichkolwiek wyliczeń matematycznych potwierdzających poprawność ustaleń ani nie zawiera wskazania w odniesieniu do której z ulic zostało stwierdzone przekroczenie wymaganej długości dojścia ewakuacyjnego. W tych okolicznościach powołanie się przez organ pierwszej instancji na wskazaną wyżej decyzję organu do spraw ochrony przeciwpożarowej nie było wystarczającą przesłanką do ustalenia warunków zabudowy w rozpoznawanej sprawie. Organ pierwszej instancji, jak prawidłowo stwierdziło Kolegium, powinien był dokonać również analizy dokumentacji techniczno-budowlanej związanej z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę XII-kondygnacyjnego budynku, który z uwagi na swoją wysokość i związaną z nią kategorię zagrożenia ludzi powinien zawierać rozwiązania gwarantujące jego bezpieczeństwo pożarowe, w tym drogę ewakuacji. Organ pierwszej instancji nie ocenił również, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zarzutów i wniosków składanych w toku postępowania w sprawie. W szczególności, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w piśmie z dnia 10 lutego 2009 r. T. I. zwracał uwagę organu, iż dokumentacja techniczna dołączona do wniosku inwestora jest niepełna, gdyż wynika z niej, że realizacja planowanej inwestycji, poza wycięciem jednego drzewa, nie będzie miała negatywnego wpływu na drzewostan znajdujący się na działce nr ewid. 22/8. W związku z tym wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, który oceni tę okoliczność oraz o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci inwentaryzacji zieleni na omawianej działce, znajdującego się w aktach sprawy, zakończonej decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 5 czerwca 2007 r., nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji parkingu na tej działce (k. 19 akt I instancji). W aktach tych znajduje się również pismo P. G. z dnia 18 lutego 2009 r., w którym wniósł on o dołączenie do akt sprawy dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nr [...], zawiadomienie L. [...] w L. o możliwości wzięcia udziału w postępowaniu w tej sprawie oraz o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej (k. 22 akt I instancji). Ponadto w piśmie z dnia 23 lutego 2009 r. Wspólnota Mieszkańców przy ul. A. S. [...] w L. wniosła o uznanie jej za stronę postępowania w niniejszej sprawie (k.21 akt I instancji). Ustosunkowując się do wniosków zawartych w tych pismach organ pierwszej instancji wskazał jedynie, że "argumenty powodujące odmowę wydania decyzji na budowę parkingu zostały uwzględnione w punkcie 3.3 niniejszej decyzji". Sąd podziela również stanowisko Kolegium, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach rozpoznawanej sprawy brak jest dokumentów świadczących o tym, iż organ umożliwił stronom postępowania zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym oraz – zgodnie z art. 81 k.p.a. – wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu. Należy jednak stwierdzić, iż zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko Kolegium co do naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), poprzez naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jest na obecnym etapie postępowania conajmniej przedwczesne. Warunkiem właściwego zastosowania normy prawa materialnego jest bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, czego, jak słusznie wskazało Kolegium, nie uczynił organ pierwszej instancji. Ubocznie jedynie zauważyć należy, iż określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2007 r., II OSK 1552/06, niepubl.). Do takich przepisów zalicza się natomiast w szczególności regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne czy Prawo geologiczne i górnicze (T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2004, s. 212-213). Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji uwzględni wszystkie podniesione wyżej uwagi. W szczególności organ ten winien szczegółowo i wyczerpująco odnieść się do zarzutów i wniosków podniesionych w toku postępowania oraz ocenić, czy Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. A.S. [...] w L., która zarządza budynkiem znajdującym się na działce nr ewid. 22/1, bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, nie powinna brać udziału w postępowaniu w charakterze strony. Ponadto należy wskazać, iż organy administracji orzekające w sprawie mogą rozważyć możliwość zwrócenia się do organu wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w L. o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 27 grudnia 2007 r., nr [...]. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).