II SA/Lu 449/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń oddala skargę. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta L. decyzją z dnia [...]., nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie art. 6 pkt 16, art. 98, art. 104 ust.1, 3 i 4 , art. 106 ust. 1 w związku z art. 14 ustawy o pomocy społecznej w pkt 1 ustalił wysokość świadczenia nienależnie pobranego w postaci zasiłku stałego w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 28 lutego 2013 r. w wysokości 9.749 zł; w pkt 2 zażądał zwrotu świadczenia nienależnie pobranego w ww. kwocie, w ten sposób, że rozłożył świadczenie nienależne pobrane na 10 równych rat każda po 974,90 zł i w pkt 3 wyznaczył spłatę ustalonych rat, poczynając spłatę rat od pierwszego miesiąca po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji. Zdaniem organu strona nie ujawniła prawdy odnośnie sytuacji dochodowej oraz zawodowej, tym samym świadomie wprowadziła w błąd organ pomocy społecznej. Przede wszystkim organ nie dał wiary wyjaśnieniom strony złożonym w sprawie pobrania nienależnego świadczenia ze względu na składane różnej treści wyjaśnienia dotyczące mieszkania przy ul. S. Pracownik socjalny nie znalazł również szczególnej przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o umorzenie kwoty świadczenia nienależnie pobranego. Organ podniósł, że sytuacja majątkowa strony tj. dwa mieszkania własnościowe spółdzielcze, posiadanie samochodu ciężarowego marki F. M., prowadzenie działalności gospodarczej znacznie odbiega od sytuacji osób ubiegających się o pomoc. Poza tym stwierdził że sytuacja zdrowotna strony uległa poprawie. R. K. bowiem podjął pracę, dysponuje dochodem i środkami finansowymi, których nigdy nie ujawnił i dalej nie ujawnia, które w jego ocenie przy wsparciu rodziny pozwalają na zwrot świadczeń nienależnie pobranych. Ze względu na rozmiar należności podlegającej zwrotowi organ rozłożył należność na raty. W odwołaniu od powyższej decyzji R. K. zarzucił ww. decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego i sytuacji majątkowej i zdrowotnej strony, a zwłaszcza przyjęcie rażąco błędnego ustalenia, że strona posiada znaczne zasoby majątkowe, a kwota 619,73 zł stanowiąca ratę kredytu na mieszkanie stanowi jego dochód, a w konsekwencji, że sytuacja majątkowa i dochodowa strony nie uzasadnia przyznania mu pomocy w formie zasiłku stałego w sytuacji, gdy w okresie otrzymywania zasiłku strona nie uzyskiwała żadnych dochodów, nie mogła pracować z powodu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, nie posiadała również wsparcia ze strony rodziny, ani żadnych oszczędności, zaś w żadnym wypadku nie podejmowała żadnych działań świadomie i celowo, czy też poświadczała nieprawdę, aby uzyskać pomoc ze środków społecznych. Ponadto zarzucił decyzji nie wzięcie pod uwagę okoliczności dotyczących aktualnej sytuacji życiowej strony, w szczególności tego, że strona nie posiada dochodów wystarczających do jego utrzymania, co w rezultacie spowodowało zadłużenie z tytułu alimentów na rzecz małoletniej córki w kwocie 1250 zł, a także czynszu za mieszkanie przy ul. S., obecnie w wysokości 700,00 zł, jak i podniósł, że organ niezasadne przyjął, że uczestniczył w działalności gospodarczej prowadzonej przez jego ojca, w sytuacji, gdy brak jest ku temu najmniejszych przesłanek i dowodów, poza subiektywną oceną Kierownika MOPR, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie sytuacji majątkowej strony. Zdaniem odwołującego organ pominął także istotne okoliczności dotyczące jego sytuacji, przedstawionych przez przesłuchanych w sprawie świadków m.in. sąsiada strony zamieszkałego przy ul. Sz. Zarzucił zaskarżonej decyzji również naruszenie art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, poprzez nienależne przyjęcie, że w sytuacji strony brak jest podstaw do odstąpienia bądź umorzenia świadczenia podczas, gdy uzyskiwane przez stronę dochody nie pozwalają wbrew jednostronnym ocenom MOPR na jego własne utrzymanie, nie mówiąc o zgromadzeniu środków finansowych w wysokości 9749 zł. Uznał także za niezasadne twierdzenie, że był informowany o możliwości złożenia wniosku o umorzenie lub rozłożenie na raty świadczenia, jak i, że jego sytuacja odbiega od sytuacji osób ubiegających się o pomoc społeczną, podczas gdy jego sytuacja finansowa, która się stała podstawą do wydania decyzji o przyznaniu pomocy w formie zasiłku stałego nie zmieniła się, pomimo tego, że od dnia 1 czerwca 2011 r. zarejestrowany był na jego osobę samochód oraz posiadał mieszkanie przy ul. S., które nabył w 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał art. 98 i 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej i przedstawił stan faktyczny sprawy. Wyjaśnił, że wnioskodawca ma 37 lat i wykształcenie średnie handlowe. Jest rozwiedziony. Dotychczas regularnie płacił alimenty córce w kwocie 250 zł miesięcznie. Od 18 września 2013r. został zatrudniony w firmie swojego ojca J. K. P.H.U. K. w L., na 1/5 etatu z wynagrodzeniem 350 zł. Z akt sprawy wynika, że strona przed wypadkiem komunikacyjnym jakiemu uległa w listopadzie 2008r. była aktywna zawodowo. Aktualnie ze względu na problemy zdrowotne jest niepełnosprawny i legitymuje się lekkim stopniem niepełnosprawności ustalonym do 31 lipca 2016r. z możliwością odpowiedniego zatrudnienia. Od 11 kwietnia 2011 r. do 30 czerwca 2013r. odwołujący miał orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, z możliwością pracy w warunkach pracy chronionej. Ze względu na niepełnosprawność i brak dochodów odwołujący pobierał zasiłek stały od 1 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2013r. w wysokości 444 zł, zaś od 1 października 2012r. w wysokości 529,00 zł. Świadczenie zostało przyznane odwołującemu na jego ustny wniosek złożony do protokołu w dniu 28 czerwca 2011 r., na podstawie ustaleń wywiadu środowiskowego z dnia 29 czerwca 2011 r. i oświadczeń o stanie majątkowym z dnia 29 czerwca 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przyznając zasiłek stały bezkrytycznie przyjął ustalenia pracownika socjalnego, że odwołujący utrzymuje się z pożyczonych pieniędzy oraz otrzymywanej żywności ze Społecznego Komitetu Mieszkańców L. W sytuacji braku dochodów, konieczności stałego leczenia i rehabilitacji organ przyjął, że odwołujący prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe mieszkając wspólnie z rodzicami w lokalu mieszkalnym przy ul. Br. W., stanowiącym jego własność. Kolejne aktualizacje wywiadu były potwierdzeniem powyższego stanu, a jedyną nową okolicznością było to, że odwołujący partycypował w kosztach utrzymania mieszkania przez rodziców, płacąc rodzicom początkowo 200 później 300 zł. Ten stan trwał do lutego 2013r., tj. do otrzymania przez organ anonimowego telefonu, że R. K. posiada majątek w postaci dwóch mieszkań i handluje na targu. Postępowanie wyjaśniające wszczęte w tej sprawie potwierdza, że odwołujący jest właścicielem dwóch mieszkań spółdzielczych, mieszkania przy ul. B. W. 6/58 o pow. 48,11 m kw nabytego w wyniku darowizny oraz przy ul. S. 2/86 o pow. 35,6 m kw kupionego w dniu 18 lutego 2010r. ze środków własnych w kwocie 85.000 zł i zaciągniętego kredytu wraz z rodzicami na zakup tego mieszkania w kwocie 60.000 zł. Ponadto należy stwierdzić, że odwołujący był właścicielem dwóch samochodów marki F. M., samochód o nr rejestracyjnych Lu [...] został nabyty 1 maja 2011 r. za kwotę 12500 zł, z kolei samochód o nr rejestracyjnych LU [...] został wyrejestrowany z dniem 22 października 2012r. Pomimo pouczenia zawartego w decyzji przyznającej odwołującemu zasiłek stały o konieczności poinformowania organu o każdej zmianie osobistej i majątkowej, która wiąże się z podstawą do przyznania świadczenia, odwołujący nie poinformował pracownika socjalnego przeprowadzającego aktualizację wywiadu środowiskowego w dniach 28 grudnia 2011r., 10 lipca 2012r., 8 stycznia 2013r. o posiadaniu samochodu ciężarowego F. M., czy też sprzedaży jednego z dwóch posiadanych samochodów, jak również nigdy nie ujawnił, że jest właścicielem dwóch mieszkań spółdzielczych. Odwołujący pobierał zasiłek stały oraz inną pomoc społeczną ze względu na ubóstwo i niepełnosprawność. Decyzja przyznająca zasiłek stały odwołującemu została od 1 marca 2013r. uchylona na podstawie art. 155 k.p.a. W tym stanie Kolegium nie ma wątpliwości, że odwołujący ubiegając się o zasiłek stały przedstawił pracownikowi socjalnemu nieprawdziwe informacje, jak również w trakcie jego pobierania nie poinformował o zmianie sytuacji materialnej, dlatego pobrał nienależny zasiłek stały, który zobowiązany jest zwrócić, niezależnie od dochodu. W tych okolicznościach sprawy Kolegium nie znajduje okoliczność, która wyłącza żądanie zwrotu należności, ponieważ żądanie zwrotu świadczenia nie jest dla odwołującego nadmiernym obciążeniem i nie niweczy skutków udzielonej pomocy, przede wszystkim dlatego, że odwołujący ma nieruchomości i ruchomości, może nadal mieszkać z rodzicami i wynajmować mieszkanie przy ul. S., może sprzedać mieszkanie lub samochód. Poza tym jak słusznie podniósł organ I instancji jego sytuacja zdrowotna uległa poprawie na tyle, że podjął zatrudnienie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 107 ust. 3 k.p.a. Kolegium uznało, że są one niezasadne. Sąsiad odwołującego z ul. S. nie był świadkiem w sprawie, nieznane jest nawet jego nazwisko, dlatego udzielona przez niego informacja, na którą powołuje się pracownik socjalny w ocenie sytuacji odwołującego zawartej przy wywiadzie środowiskowym z dnia 16 września 2013r. nie ma mocy dowodu i nie jest brana pod uwagę. Generalnie odwołujący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ I instancji, a to nie stanowi podstawy do uwzględnienia odwołania. Natomiast Kolegium za wadę decyzji uznaje, rozłożenie należności do spłaty w 10 ratach w sytuacji, braku wniosku pracownika socjalnego lub odwołującego o rozłożenie należności na raty. Jednak Kolegium utrzymało decyzję w mocy kierując się zasadą, że w postępowaniu odwoławczym nie orzeka się na niekorzyść strony odwołującej się ( art. 139 k.p.a.). R. K. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. w sprawie [...] wskazując przede wszystkim zarzuty już powołane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, to jest: - art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności obejmujących sytuację majątkową i zdrowotną skarżącego, w tym przede wszystkim poprzez: niezasadne przyjęcie, że R. K. dotychczas regularnie płacił alimenty, podczas gdy posiada on zadłużenie z tego tytułu na rzecz małoletniej córki w kwocie 1750 zł; nie wzięcie pod uwagę przez organ orzekający, że skarżący posiada zadłużenie z tytułu czynszu za mieszkanie przy ul. Sz. w L. w wysokości 700 zł; jak i niedokładne wyjaśnienie sytuacji zdrowotnej skarżącego i przyjęcie, że sytuacja zdrowotna skarżącego uległa poprawie, podczas gdy w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do przyjęcia takiego wniosku, a R. K. jest obecnie diagnozowany przez ZUS w celu ustalenia stopnia niepełnosprawności i ubiegania się prawa do renty; - art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnieniu dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. 2. Ponadto wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2012 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 2013 r. Nr 26, poz. 182 ze zm.) poprzez nienależne przyjęcie, iż w sytuacji R. K. brak jest podstaw do wyłączenia żądania zwrotu należności, podczas gdy uzyskiwane przez skarżącego dochody nie pozwalają na jego własne utrzymanie; Skarżący wskazał, że organ źle ustalił stan faktycznych sprawy, bowiem przyjął za podstawę zaskarżonej decyzji, że żądanie zwrotu świadczenia nie jest dla odwołującego nadmiernym obciążeniem i nie niweczy skutków udzielonej pomocy, podczas, gdy jego sytuacja finansowa, która stała się podstawą do wydania decyzji o przyznaniu pomocy w formie zasiłku stałego i uzasadniała jego przyznanie, nie zmieniła się oraz , że skarżący otrzymał odszkodowanie powypadkowe w wysokości 24 000 zł. Ponadto zdaniem skarżącego organ odwoławczy pominął dowód z przesłuchania świadka - sąsiada skarżącego zamieszkałego przy ul. S. w L., mimo, że przesłuchanie tego świadka obejmowało okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Podkreślił również, że skarżący nie poświadczał nieprawdy, zaś niepełność wniosków wynikać mogła, co najwyżej z tej przyczyny, że nie dysponował składnikami majątku zapisanymi na jego nazwisko oraz że nie został pouczony o każdorazowej zmianie jego sytuacji majątkowej, która pozostaje bez wpływu na kryterium dochodowe. O posiadaniu tytułu własności do mieszkania przy ul. Br. W., nabytego aktem darowizny poinformował już w momencie ubiegania się o zasiłek. Natomiast mieszkanie przy ul. S. R. K. nabył w 2010 r. Przed pobieraniem świadczenia, ale nigdy nie osiągał dochodu z tytułu jego posiadania. Organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły także, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że żądanie zwrotu świadczenia od skarżącego nie jest dla niego nadmiernym obciążeniem i nie niweczy skutków udzielonej mu pomocy, jak również, iż jest on w stanie sam przezwyciężyć swoją trudną sytuację życiową, wykorzystując własne możliwości i zasoby majątkowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r., poz. 163 ze zm.). Zgodnie z art. 6 pkt 16 tej ustawy, świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie pieniężne uzyskane na podstawie przedstawionych nieprawdziwych informacji lub w okolicznościach niepowiadomienia o zmianie sytuacji materialnej lub osobistej. Niezależnie od intencji i świadomego działania osoby zainteresowanej, każda nieprawdziwa informacja może przesądzić o tym, że świadczenie zostało nienależnie przyznane i pobrane. Świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny, przy czym art. 104 ust. 4 ww. ustawy stosuje się odpowiednio (art. 98). Wysokość należności podlegającej zwrotowi oraz termin zwrotu ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Ustalenie wysokości i terminu zwrotu należności powinno poprzedzać postępowanie wyjaśniające aktualną sytuację osoby i rodziny, którym świadczenie zostało przyznane. Treść sentencji decyzji, określającej zasady zwrotu należności, pozostawiono uznaniu administracyjnemu. W tym miejscu wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranego świadczenia, w ocenie Sądu, jest postępowaniem odrębnym od postępowania w przedmiocie weryfikacji decyzji ostatecznej, toczącego się w trybie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, co oznacza, że w momencie wydania decyzji orzekającej zwrot takiego świadczenia nienależnie pobranego nie jest wymagane istnienie ostatecznej decyzji uchylającej lub zmieniającej uprzednią decyzję ostateczną przyznającą to świadczenie. Stosownie do treści art. 104 ust. 4 ww. ustawy w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia w całości lub w części winno być poprzedzone oceną sytuacji zobowiązanego dokonaną na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem nienależnie pobranym, stanowiącym łączną kwotę zasiłku stałego wypłacanego skarżącemu w okresie od dnia 1 czerwca 2011r. do dnia 28 lutego 2013 r. W sprawie bowiem bezsporne jest, że w okresie korzystania z pomocy społecznej skarżący nie przedstawił prawdziwej sytuacji majątkowej. Przede wszystkim nie zgłosił faktu, że jest właścicielem dwóch mieszkań spółdzielczych, jak i, że otrzymał odszkodowanie powypadkowe w wysokości 24.000 zł, a deklarował, że utrzymuje się wyłącznie z zasiłku stałego i innej pomocy społecznej ze względu na ubóstwo i niepełnosprawność. R. K. nie wskazał, że w dniu 18 lutego 2010 r. ze środków własnych w kwocie 85.000,00 zł i z zaciągniętego kredytu wraz z rodzicami nabył mieszkanie przy ul. S. (k. 74 akt notarialny k.74-69 akt admin.). Ponadto skarżący nie poinformował organ, że był właścicielem dwóch samochodów, z czego jeden z nich został nabyty za kwotę 12500 zł. Innymi słowy, gdyby skarżący poinformował właściwy organ o powyższych okolicznościach i otrzymywanej pomocy finansowej od rodziców, którzy spłacają kredyt skarżącego na kupno mieszkania przy ul. S. nie zostałby wypłacony mu zasiłek stały. Poza tym pomimo pouczenia skarżącego zawarte w decyzji przyznającej zasiłek stały o konieczności informowania organu o każdej zmianie osobistej i majątkowej, która może mieć wpływ na przyznanie świadczenia, R. K. nie poinformował o ww. okolicznościach pracownika socjalnego przeprowadzającego aktualizację wywiadu środowiskowego w dniach 28 grudnia 2011r., 10 lipca 2012 r., czy 8 stycznia 2013 r. Z akt sprawy wynika, że w oświadczeniach z dnia 16 września 2013 r. o zapoznaniu się o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych informacji (k. 182 akt admin.) i o stanie majątkowym skarżący dopiero ujawnił, że jest właścicielem drugiego mieszkania. Ubocznie można wskazać, że z akt sprawy wynika, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w L. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w L. w sprawie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez R. K. jako świadczeniobiorcy, wskazując, że zataił swoją sytuację majątkową poprzez nie ujawnienie faktu posiadania na własność dwóch mieszkań oraz posiadania dwóch samochodów (k. 138, 164, 167 akt admin.). W tej sprawie toczy się postępowanie – k. 213 - 215 akt admin. Z tych względów należy zgodzić się również ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z uwagi na wyjaśnienia skarżącego zawarte w oświadczeniach składanych w toku postępowania administracyjnego, można – na ich podstawie – przyjąć, że odwołujący jest w stanie sam przezwyciężyć swoją trudną sytuację wykorzystując własne możliwości i majątek. Sam w oświadczeniu z dnia 18 marca 2013 r. wskazał, że podjął pracę i "prosi o niewypłacalnie mu zasiłku stałego". Biorąc pod uwagę powyższe Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w L. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 155 K.p.a. uchylił w całości od dnia 1 marca 2013 r. decyzję z dnia [...] r., nr [...] przyznającą zasiłek stały na okres od 1 czerwca 2011r. do 30 czerwca 2013 r. oraz opłacanie na ubezpieczenie zdrowotne w okresie pobierania zasiłku stałego. Jak już wyżej wskazano, wydanie decyzji o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia zostało poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, w trakcie którego pracownik socjalny dokonał analizy aktualnej sytuacji materialnej i życiowej osoby zobowiązanej do zwrotu świadczenia. Z akt sprawy wynika, że pracownik socjalny przeprowadzał ze skarżącym niejednokrotnie wywiad środowiskowy na okoliczność ustalenia jego aktualnej sytuacji rodzinnej i materialnej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji słusznie uznały, że oświadczenia skarżącego, złożone w trakcie wywiadu, są niewiarygodne i sprzeczne z ustaleniami poczynionymi przez organ. Poza tym w świetle powyższych ustaleń, organy rozkładając spłatę nienależnie pobranego zasiłku stałego na raty, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W tym stanie sprawy Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego skargę tę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).