II SA/Lu 451/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. L. o sprostowanie postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 451/10 przez zastąpienie w jego sentencji i uzasadnieniu kwoty 219,60 złotych zasądzonej tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej kwotą 221,40 złotych w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odmówić sprostowania postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 451/10 przez zastąpienie w jego sentencji i uzasadnieniu kwoty 219,60 złotych zasądzonej tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej kwotą 221,40 złotych. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 451/10 przyznał adwokatowi A. L. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) złotych. Adwokat A. L. pismem z dnia 10 lutego 2011 r. wniósł o sprostowanie powyższego postanowienia przez zastąpienie w jego sentencji i uzasadnieniu kwoty 219,60 złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług 39,40 złotych, zasądzonej tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej kwotą 221,40 złotych, w tym 41,40 złotych należnego podatku od towarów i usług. Wnioskodawca żądanie swoje uzasadnił tym, że, w jego ocenie, przy obliczaniu wynagrodzenia brutto błędnie zastosowano stawkę 22% należnego podatku od towarów i usług zamiast 23%. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na mocy art. 166 p.p.s.a. przepis ten ma zastosowanie do postanowień. Natomiast z mocy art. 258 § 3 p.p.s.a. zasady sprostowania błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek stosuje się do postanowień wydawanych przez referendarza sądowego. Niezależnie jednaka od tego czy tryb rektyfikacji dotyczy orzeczenia sądu czy referendarza sądowego jego stosowanie nie może służyć realizacji ewentualnych zarzutów strony i w tym sensie wyprzedzać środków zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 697/08 – Lex nr 446109). W niniejszej sprawie wysokość przyznanego wynagrodzenia wnioskodawca może kwestionować wnosząc sprzeciw (art. 259 § 1 p.p.s.a.). Z tego powodu jego wniosek, którego celem jest w istocie uzyskanie wyższego od przyznanego postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. wynagrodzenia nie może być uwzględniony w ramach trybu rektyfikacyjnego. Tym bardziej, że analiza uzasadnianie postanowienia z dnia 21 stycznia 2011 r. nie wskazuje na zaistnienie błędu pisarskiego czy rachunkowego ani oczywistej omyłki pisarskiej związanej z zastosowaniem 22% - owej stawki podatku, którego następstwem byłoby zamieszczenie w sentencji czy uzasadnieniu kwoty 219,60 złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwoty 39,40 złotych zamiast kwoty 221,40 złotych, w tym kwoty 41,40 złotych należnego podatku od towarów i usług. W uzasadnienie postanowienia, którego rektyfikacji sentencji i uzasadnienia żąda wnioskodawca, powołano podstawę prawną zastosowanej stawki podatku od towarów i usług, która wyjaśnia zastosowanie stawki 22% - owej. Jak stanowi powołany w uzasadnieniu § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Artykuł 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), który również został powołany w uzasadnieniu, stanowi zaś, że w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku (od towarów i usług), o której stanowi art. 41 ust 1 (...) wynosi 23%. Przy czym zgodnie z art. 41 ust. 14a ustawy o podatku od towarów i usług, który także została powołany w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 stycznia 2011 r., w przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, która została wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta podlega opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności w momencie jej wykonania. W niniejszej sprawie zastosowanie 22% - owej stawki podatku od towarów i usług w świetle unormowania przytoczonych powyżej przepisów a w szczególności art. 41 ust. 14a ustawy o podatku od towarów i usług uzasadnia to, że wnioskodawca sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i przesłał ją skarżącemu przed dniem 1 stycznia 2011 r. a więc gdy dla czynności świadczonej przez wnioskodawcę obowiązywała 22% - owa stawka, zaś obowiązek podatkowy z tym związany powstanie dla wnioskodawcy po dniu 1 stycznia 2011 r. Obowiązek ten powstanie bowiem dla wnioskodawcy wraz z wystawieniem faktury VAT. Wobec powyższego należało orzec jak na wstępie.