II SA/Lu 468/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), Powiatowy Inwestor Nadzoru Budowlanego nakazał L. S. rozbiórkę budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr ewid. 243 w miejscowości N. przy ul. H. 10, nakazując jednocześnie doprowadzić teren po wykonanej rozbiórce do należytego stanu, a o wykonaniu obowiązku powiadomić Inspektorat w formie pisemnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, co następuje: W związku z informacją przekazaną przez Burmistrza Miasta N.. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (PINB) w P. o samowolnej budowie budynku mieszkalnego na działce nr 243/1 przy ul. H. 10 w N., inspektorzy PINB dokonali w dniu 7 października 2004 r. oględzin tej nieruchomości przy udziale inwestorki L. S., przedstawiciela Urzędu Miasta N.. i przedstawiciela Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie, w trakcie których stwierdzili protokolarnie, że L. S. dokonała obudowy starego budynku mieszkalnego o konstrukcji drewnianej, dokonując jednocześnie rozbiórki tegoż budynku do poziomu stropu nad parterem (rozebrano dach i ściany poddasza), w wyniku czego powstała nowa, niezależna konstrukcja budynku mieszkalnego parterowego z poddaszem mieszkalnym. Stan zaawansowania budowy inspektorzy ocenili jako surowy zamknięty i wskazali, iż budynek użytkowany jest częściowo na wysokości parteru w starej wewnętrznej, drewnianej części. W dniu oględzin L. S. oświadczyła, że roboty budowlane przy przedmiotowym budynku mieszkalnym prowadzone są od 1980 r. na podstawie pozwolenia wydanego przez Urząd Miasta w Nałęczowie na remont kapitalny tego budynku, jednak nie przedłożyła tego pozwolenia, zaś Burmistrz Miasta Nałęczowa pismem z dnia 2.11.2004 r. znak: OA - 0157 -44/2 1 2004 stwierdził jednoznacznie, że w rejestrze wydanych pozwoleń na budowę nie figuruje informacja o wydanym dla L. S. pozwoleniu na remont kapitalny budynku mieszkalnego na działce nr 243 w N. przy ul. H. 10. L. S. w piśmie z dnia 25.8.2005 r. adresowanym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w P., sama jednoznacznie stwierdziła, że prowadzone przez nią roboty budowlane nie polegają na remoncie kapitalnym budynku, tylko na obudowie starego budynku drewnianego, który miał ulec rozbiórce oraz że nowo wybudowany budynek powstał w kolizji z normatywami technicznymi ze względu na jego usytuowanie 7 m od drogi, 1,0m – 1,2m od gazociągu. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 5 listopada 2004 r., znak: [...] organ nadzoru budowlanego wstrzymał roboty budowlane przy przedmiotowym budynku i nakazał inwestorce przedstawienie odpowiednich, enumeratywnie wskazanych dokumentów w terminie do dnia 31 maja 2005 r., informując jednocześnie, że w przypadku nieprzedstawienia tych dokumentów w wyznaczonym terminie zostanie wydana decyzja nakazująca rozbiórkę tego obiektu budowlanego. Następnie wobec niewypełnienia obowiązków nałożonych na inwestorkę powyższym postanowieniem i biorąc pod uwagę obowiązujące prawo w tym zakresie (budowa obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę), decyzją z dnia [...] września 2005 r., znak: [...] orzeczono rozbiórkę przedmiotowego budynku na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Powyższa decyzja została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w celu precyzyjnego wskazania, które elementy istniejącego budynku mieszkalnego podlegają rozbiórce. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego ponownie nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku mieszkalnego, określając szczegółowo, które elementy mają ulec rozbiórce. Wnioskiem z dnia 20 czerwca 2007 r. L. S. wniosła o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., wskazując, że zawiera ona wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, jednak Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007 r. znak: [...] uchylił tę decyzję i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując ponownie sprawę, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...] stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] z powodu jej niewykonalności w dniu jej wydania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, w tym ekspertyzę techniczną sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego inżyniera A. Z., w której autor opracowania stwierdził, że "(...) nie jest możliwa rozbiórka obudowy starego budynku drewnianego, dodatkowego stropu nadwieszonego i poddasza użytkowego bez uszkodzenia a wręcz zawalenia się najsłabszego elementu konstrukcyjnego w budynku (naroża ścian posiadają skrócone węgły)", stwierdził jednoznacznie, że inwestorka L. S. nie dokonałą obudowy starego budynku o konstrukcji drewnianej, tylko budowy nowego budynku mieszkalnego z wykorzystaniem w części ścian starego budynku mieszkalnego, już nie jako konstrukcji, a tylko wewnętrznego wykończenia mieszkania, np. jako ścianek działowych, boazerii itp., na skutek skrócenia węgłów w narożach ścian drewnianych. Organ wskazał, iż w wyniku wykonanych przez L. S. robót budowlanych i rozbiórkowych przy budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr 243 w N. przy ul. H. 10, nowowybudowany murowany budynek mieszkalny powstał jako samowola budowlana. Podniósł ponadto, iż próbę legalizacji samowolnie wzniesionego budynku objętego niniejszym postępowaniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w podjął, wydając w dniu 5.11.2004 r. odpowiednie postanowienie nakładające na inwestorkę obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 maja 2005 r. wymaganych dokumentów i pouczając ją, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków zostanie wydana decyzja o rozbiórce powyższego budynku mieszkalnego, zaś w przypadku wykonania obowiązku zostanie ustalona opłata legalizacyjna w wysokości pięćdziesięciu tysięcy złotych. Ponadto, jak wskazał organ, pismem z dnia 22.2.2008 r. wystąpił do Burmistrza Miasta N. w sprawie aktualnych zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Nałęczów dla przedmiotowej nieruchomości. Z odpowiedzi na to pismo wynikało, że na tym terenie miejscowy plan nie obowiązuje, jednak według punktu 4 Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr XXXVT/296/2002 Rady Miejskiej w Nałęczowie z dnia 10 października 2002 r., ustalenia Studium dla strefy 28 - Dolina Bystrej 28 (w tym dla działki nr ewid. 243), są następujące: "bezwzględny zakaz jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej, należy dążyć do sukcesywnej eliminacji zabudowy istniejącej". Wobec powyższego oraz wobec nieprzedłożenia przez inwestorkę wymaganych dokumentów wymaganych dla legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, w tym decyzji o warunkach zabudowy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] nakazał w całości rozbiórkę przedmiotowego budynku (nowowykonanej części murowanej i części drewnianej pozostałej po starym budynku mieszkalnym). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] utrzymał tę decyzję w mocy, jednakże w wyniku skargi L. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wydał w dniu 21 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Lu 50/09) wyrok, w którym uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy orzekające nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości kwestii możliwości nakazania rozbiórki wyłącznie tej części budynku, która została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Kierując się wytycznymi Sądu, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] uchylił decyzję wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 26 lutego 2009 r. przeprowadzono ponownie oględziny przedmiotowej budowy, podczas których L. S. oświadczyła, że od czasu poprzednich oględzin z dnia 7 października 2004 r. i 16 lutego 2006 r. nie wykonywano żadnych nowych robót budowlanych. W trakcie oględzin ustalono ponadto, że inwestorka zamieszkuje w drewnianej części wschodniej budynku mieszkalnego (trzy pomieszczenia: przedpokój, pokój, pomieszczenie sanitarne z kuchnią). Po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji stanął na stanowisku, że nowowybudowany murowany budynek mieszkalny, który powstał, jak udokumentowano w prowadzonym postępowaniu, jako samowola budowlana, należy rozebrać, pozostawiając wewnątrz stary drewniany obiekt budowlany, o czym orzekł decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], od której strona wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż sporny obiekt, powstały w wyniku murowanej obudowy i nadbudowy, nie był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Podniósł, iż nowelizacja Prawa budowlanego, wprowadzona ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw oraz ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, obowiązująca od 31 maja 2004 r., dopuszcza odstąpienie od nakazu bezwzględnej rozbiórki i legalizację obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w przypadkach określonych wart. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, tzn. jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1) oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (pkt 2). Organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...] organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do 31 maja 2005 r. zaświadczenia Burmistrza Miasta Nałęczów o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego organ pierwszej instancji powinien był nałożyć obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, nie zaś, jak to uczynił w postanowieniu z dnia 5 listopada 2004 r. zaświadczenia Burmistrza Miasta Nałęczów o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to zostało zatem, w ocenie organu, wydane z naruszeniem art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, obowiązującego w dacie jego wydania. Organ wskazał również, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007 r. (P 37/06) i obecnym brzmieniem art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, organ nie może nakazać rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli inwestor przedstawi decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie jest ostateczna w dniu wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Termin uzyskania tej decyzji ma charakter wyłącznie informacyjny i nie może decydować o możliwości zalegalizowania samowoli. Zatem usunięcie braku takiej decyzji może nastąpić również w trybie postępowania legalizacyjnego i dopiero nieprzedłożenie przez inwestora w wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania uprawnia organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji, o której mowa wart. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W świetle powyższego, zdaniem organu drugiej instancji, należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania z uwzględnieniem wskazanych okoliczności. Skargę na powyższą decyzję wniosła L. S., kwestionując jej legalność i podnosząc, iż w jej ocenie nieprawidłowo zakwalifikowano wykonane przesz nią roboty budowlane przy przedmiotowym budynku jako budowę, gdy tymczasem, w jej ocenie, stanowiły one remont mający na celu podniesienie walorów użytkowych i estetycznych budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, iż, wbrew stanowisku skarżącej, wykonane przez nią roboty budowlane przy budynku mieszkalnym posadowionym na działce nr ewid. 243 w miejscowości N. przy ul. H. 10 nie polegały na remoncie tego budynku, daleko wykraczając pozo zakres robót objętych tym pojęciem. Remont, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, stanowi bowiem wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Tymczasem, jak wynika z dokumentacji przedstawionej w aktach sprawy, w tym przeprowadzonych dwukrotnie oględzin, roboty wykonane przy przedmiotowym budynku doprowadziły do powstania nowej substancji budowlanej, co kwalifikuje je do kategorii budowy, którą, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego objęto nie tylko wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, ale również odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Nie ulega również wątpliwości, iż wykonane przez L. S. roboty budowlane objęte były obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 w związku z art. 29 i 30 ust. 1 Prawa budowlanego), którego skarżąca nie uzyskała, co skutkowało wszczęciem postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. W myśl art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 2 powołanej ustawy, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Sformułowanie o konieczności legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na dzień wszczęcia postępowania zostało uznane wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2007 r. P 37/06 (OTK 202/08 poz. 53) za niezgodne z Konstytucją RP. Trybunał uznał, że art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U nr 156 z 2006 r. poz. 118 i nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. nr 88, poz. 587, nr 99, poz. 665 i 127, poz. 880) w częściach obejmujących wyrażenie w "dniu wszczęcia postępowania" – są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości oraz z art. 32 Konstytucji. W uzasadnieniu tegoż wyroku podniesiono, że skoro zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego warunkiem legalizacji samowoli jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym rozumiana jako zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z generalnym porządkiem planistycznym ukształtowanym wieloma ustawami szczególnymi, to termin uzyskania decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy nie może mieć w sprawie znaczenia, z uwagi na fakt, iż decyzja ma charakter informacyjny – i sama przez się nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora wynikających wprost z ustaw. Decydujące, w ocenie TK, znaczenie w procesie legalizacji samowoli winno mieć ustalenie, czy obiekt wybudowany bez pozwolenia nie narusza przepisów prawa, w tym regulujących kwestie planowania przestrzennego. Powinna zatem istnieć możliwość dokonania takiego ustalenia również po wszczęciu postępowania rozbiórkowego, bo nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi jest orzekanie o obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, mimo iż inwestorzy wykazali jego zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym, uzyskując decyzję o warunkach zabudowy już w trakcie postępowania rozbiórkowego. Innymi słowy w przypadku, gdy inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, nawet w toku postępowania wszczętego przez organ nadzoru budowlanego istnieje możliwość ubiegania się przez niego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy nieruchomość zabudowana samowolnie wzniesionym obiektem budowlanym, nie jest objęta obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3, zaś w myśl ust. 4 cytowanego przepisu, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Niesporne jest, że organ pierwszej instancji, rozpoznając ponownie sprawę już po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie wziął pod uwagę możliwości uzyskania przez inwestorkę decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy stanowisko Trybunału przy uwzględnieniu wymogów wynikających z art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa), art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji) nakłada na organ nadzoru budowlanego, który prowadzi sprawę samowoli budowlanej na terenie, gdzie nie obowiązuje plan zagospodarowanie przestrzennego, obowiązek dokładnego wyjaśnienia inwestorowi kwestii możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie samowoli i wezwania do jej przedstawienia. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, iż wobec braku na terenie, na którym posadowiony został przedmiotowy budynek, planu miejscowego, organ pierwszej instancji, powinien był wezwać inwestorkę do przedłożenia w określonym terminie decyzji o warunkach zabudowy, czego nie uczynił. Dopiero przedłożenie tej decyzji, ewentualnie bezskuteczny upływ terminu do jej przedłożenia, stanowić będzie podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Inną wadą decyzji pierwszoinstancyjnej, której nie zaakcentował organ odwoławczy, jest w zasadzie brak uzasadnienia tej decyzji. Wskazanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż "po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy stanął na stanowisku, że nowowybudowany murowany budynek mieszkalny, który powstał, jak udokumentowano w prowadzonym postępowaniu, jako samowola budowlana, należy rozebrać, pozostawiając wewnątrz stary drewniany obiekt budowlany" nie odpowiada z pewnością dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).