II SA/Lu 470/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] odmówił R. D. umorzenia należności z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych na rzecz córki K. D. w okresie od 1 października 2005r. do 31 sierpnia 2006r. w wysokości 3300 zł i ustalił kwotę spłaty w wysokości 3465 zł. Organ I instancji wskazał, że R. D. wystąpił do organu I instancji o umorzenie ww. należności na podstawie art. 30 ust. 1-3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz wykreślenie informacji przekazanej do Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. We wniosku wyjaśnił, że jest żonaty, ma studiującą córkę, zarejestrowany jest w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, dotychczas nie otrzymał żadnej propozycji pracy ponieważ ma tylko podstawowe wykształcenie, nie ma żadnych dodatkowych kwalifikacji. Poza zadłużeniem z tytułu wypłaconej na rzecz córki zaliczki alimentacyjnej ma jeszcze zadłużenie w zlikwidowanym Funduszu Alimentacyjnym w wysokości 25.325,43zł. Poza tym podniósł, że sytuacja finansowa rodziny jest trudna i nie jest w stanie spłacić swoich należności wobec córki Kamili. Jego zdaniem córka w ogóle nie była uprawniona do zaliczki alimentacyjnej. Prezydent Miasta, jako organ właściwy wierzyciela i dłużnika alimentacyjnego, po rozpatrzeniu wniosku R. D. odmówił mu umorzenia powyższych należności wskazując w podstawie prawnej art. 30 ust. 1 oraz art. 41 obowiązującej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w związku z art. 12 ust. 1 i art. 16 nieobowiązującej ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.). Organ I instancji stwierdził, że rozpatrując sprawę na podstawie art. 16 tej ostatniej ustawy, do której odsyła przepis przejściowy zawarty w art. 41 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uznał, że sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika nie uzasadnia umorzenia mu należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych w okresie świadczeniowym 2005/2006. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało bowiem, że R. D. nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego nie tylko w okresie świadczeniowym 2005/2006, ale już dużo wcześniej, o czym świadczy zadłużenie w nieistniejącym już Funduszu Alimentacyjnym na kwotę 25.325,43zł. R. D. nie odwoływał się od wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...], sygn. akt [...] podwyższającego alimenty na rzecz K. D. z kwoty 250zł do 300zł miesięcznie, a zatem zaakceptował tę kwotę. R. D. nie płacił alimentów w związku z czym córka stała się uprawniona do zaliczki alimentacyjnej w okresie świadczeniowym 2005/2006. Organ I instancji stwierdził, że nie może umorzyć R. D. należności z tytułu zaliczki alimentacyjnej również na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, gdyż nie spełnia on żadnej z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Poza tym organ wyjaśnił, że usunięcie danych z Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. jest możliwe tylko po całkowitej spłacie kwoty zadłużenia, co wynika z art. 31 pkt 6 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o udostępnianiu informacji gospodarczej i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. nr 81, poz. 530). Odnośnie zaś wątpliwości dotyczących uprawnień K. D. do zaliczki alimentacyjnej odpowiedzi udzielono R. D. w piśmie z dnia 29 kwietnia 2008r.Nr Sc.JMAR.II-8127-8-300/08. W odwołaniu od powyższej decyzji R. D. wskazał, że dopiero w listopadzie 2009r. wystąpił o uchylenie obowiązku alimentacyjnego i sąd wyrokiem z dnia 29 grudnia 2009r. uchylił obowiązek alimentacyjny z datą wsteczną, a komornik umorzył prowadzoną egzekucję. W 2010r. nie był więc dłużnikiem alimentacyjnym, a zatem informacja Komornika udzielona organowi I instancji w niniejszym postępowaniu o bezskuteczności egzekucji jest nieprawdziwa. Ponadto wskazał, że posiada tylko zobowiązania wobec "Urzędu Miasta i ZUS". Dodał, że organ I instancji nie uwzględnił, że ma on na utrzymaniu jeszcze jedną córkę z obecnego związku, a fakt zarejestrowania w urzędzie pracy nie daje gwarancji na zatrudnienie. Konsekwentnie także kwestionował przyznane K. D.uprawnienia do zaliczki alimentacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], ponieważ nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaliczka alimentacyjna przyznana była K. D. decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. nr 86, poz. 732 ze zm.). Ustawa ta obowiązywała do dnia 30 września 2008r., jako że została uchylona przez ustawę z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009r., nr 1, poz. 7 ze zm.), która to weszła w życie dnia 1 października 2008r. Kolegium podniosło, że z przepisów przejściowych nowej ustawy wynika, że dotychczasowe przepisy, tj. przepisy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej mają zastosowanie jedynie do spraw o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy (art. 41), spraw o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2) i egzekucji należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1). Zdaniem Kolegium, powołującego się na w orzecznictwo sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawa o należności wypłacone na podstawie nieobowiązującej ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych w przepisach przejściowych nowej ustawy. Z tego też względu organ I instancji nie mógł rozpatrywać wniosku R. D. o umorzenie należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych w okresie świadczeniowym 2005/2006 na podstawie nieobowiązującego już art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego w tej części zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta jest dotknięta wadą, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydania jej bez podstawy prawnej. Jednak Kolegium wskazało, że wyżej opisana wada zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, gdyż jest ona zgodna z prawem w pozostałej części, ponieważ wniosek skarżącego został rozpatrzony prawidłowo przez organ właściwy dłużnika, który działając w ramach uznania administracyjnego i na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów odmówił żądanego umorzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. art. 30 ust. 1 ustawy wskazuje jednoznacznie, że niezbędną przesłanką umorzenia należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej jest skuteczna egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasadzonych alimentów, prowadzona przez minimum 3 lata. Jak wynika z materiału dowodowego, w szczególności z treści pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia [...], sygn. akt [,,,], egzekucja świadczeń alimentacyjnych od dłużnika nie była skuteczna w żadnym z punktów wymienionych w art. 30 ust. 1 ustawy. W tych okolicznościach organ I instancji słusznie stwierdził, że skoro egzekucja wobec R. D. nie była skuteczna, tym samym brak jest podstaw do umorzenia należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych na rzecz córki Kamili w wysokości 3.300zł. Poza tym art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów nie pozostawia wątpliwości, iż nawet jeżeli skarżący faktycznie jest w trudnej sytuacji życiowej, w tym zawodowej, finansowej, to nie ma podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Odnosząc się do zarzutu skarżącego podniesionego w odwołaniu Kolegium wyjaśnia, że zaświadczenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia [...], sygn. akt [...] nie dotyczyło egzekucji świadczeń alimentacyjnych w 2010r., tylko egzekucji w okresie, kiedy była ona prowadzona. W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że w okresie kiedy organ wypłacał zaliczkę alimentacyjną tj. od 1 października 2005r. do 31 sierpnia 2006r. R. D. był zobowiązany do płacenia alimentów, gdyż obowiązek ten ustał dopiero z dniem 1 kwietnia 2007r. Na skutek niewywiązywania się z obowiązku płacenia alimentów, K. D. stała się uprawniona do zaliczki alimentacyjnej. Decyzja przyznająca zaliczkę alimentacyjną na okres od 1 października 2005r. do 31 sierpnia 2006r. z dnia [...] Nr [...] jest decyzją ostateczną. Kolegium zaprzecza, że o przyznaniu zaliczki skarżący dowiedział się po dwóch latach. Jak wskazał organ, z akt sprawy wynika, że w kwietniu 2006r. skarżący składał do organu I instancji pismo w sprawie przyznanej córce zaliczki alimentacyjnej. Kolegium zwróciło uwagę, że art. 30 ust. 2 ustawy dopuszcza możliwość zastosowania przez organ właściwy wierzyciela ulgi wobec dłużnika alimentacyjnego z powodu trudnej sytuacji dochodowej i rodzinnej, ale tylko co do należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Nie dotyczy on natomiast należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych, wypłaconych na podstawie nieobowiązującej już ustawy. Umarzanie tych ostatnich należności określa wyłącznie art. 30 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. R. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj.: art. 15 kpa poprzez bezzasadną odmowę merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w drugiej instancji, art. 10 § 1 kpa poprzez nie umożliwienie stronom przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, art. 7 § 1 i 77 kpa poprzez nie zebranie wyczerpującego materiału dowodowego mającego wpływ na rozstrzygnięcia sprawy, art. 104 § 1 kpa poprzez załatwienie sprawy administracyjnej w drodze informacji, a nie w formie decyzji administracyjnej oraz naruszenie art. 107 kpa poprzez brak wskazania podstawy prawnej, brak pouczenia o trybie odwoławczym, brak podania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie prawa materialnego – art. 43 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w związku z art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. W uzasadnieniu skargi R. D. podnosi, że jego zdaniem w pierwszej kolejności organ powinien był rozważyć, czy rzeczywiście jest on zobowiązany do zwrotu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych, co podnosił na każdym etapie niniejszego postępowania – wskazując, że zaliczka alimentacyjna K. D. w ogóle nie przysługiwała. W dalszej części podnosi, że organ przedwcześnie zastosował przepisy o umorzeniu, bowiem orzekł w przedmiocie długu, który – jego zdaniem nie został jeszcze ostatecznie określony. Natomiast organ odwoławczy winien był ponownie rozpatrzyć sprawę i orzec merytorycznie zgodnie z żądaniem strony, a nie ograniczać się do kontroli decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.), zwana dalej jako "ustawa", organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy (w tym należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy, należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, oraz należności likwidatora funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym), w łącznej wysokości: 1) 30 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 2) 50 %, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów; 3) 100 % jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną (ust. 2). Z akt administracyjnych wynika, że K. D. pobierała świadczenie w formie zaliczki alimentacyjnej w okresie od 1 września 2005r. do 31 sierpnia 2006r. W dniu 26 listopada 2010r. R. D. złożył wniosek o umorzenie należności wynikających z tytułu wypłacenia wyżej wymienionych świadczeń. W rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie – jak słusznie wskazało Kolegium - art. 30 ust. 1 ustawy, gdyż opisany wyżej wniosek dotyczył umorzenia należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.). Prawidłowe jest stanowisko organów administracji, iż nie ma możliwości umorzenia należności skarżącego z tytułu zaliczek alimentacyjnych, gdyż jak wynika z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia [...], sygn. akt [...] oraz z dnia [...] egzekucja alimentów wobec dłużnika alimentacyjnego była bezskuteczna. Z powołanego art. 30 ust. 1 ustawy wynika natomiast, iż jedynie skuteczna egzekucja, w okresie 3, 5, lub 7 lat i to w kwocie nie niższej niż wysokość alimentów pozwalałaby organowi administracji na rozważenie przez ten organ możliwości umorzenia wskazanych należności w wysokości 30%, 50% lub 100% ich łącznej wysokości. Nawet jednak wówczas organ działałby w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że w zależności od oceny stanu faktycznego sprawy organ ten mógłby, lecz nie musiał udzielić skarżącemu ulgi w postaci umorzenia należności (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 maja 2010r., sygn. akt II SA/Lu 90/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do umorzenia należności skarżącego z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych na rzecz K. D. w okresie od dnia 1 października 2005r. do 31 sierpnia 2006r. w trybie art. 30 ust. 1 ustawy. Ubocznie należy wskazać, że nie można byłoby również umorzyć przedmiotowych należności na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, ponieważ dotyczy ona - jak już wskazał organ odwoławczy – jedynie wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a nie zaliczek alimentacyjnych wypłacanych na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Odnosząc się do zarzutu skargi w kwestii nie pouczenia strony skarżącej o możliwości wniesienia środków zaskarżenia – jest on niezasadny, ponieważ zarówno w decyzji organu I instancji, jak w decyzji Kolegium strona została pouczona o możliwości i terminie wniesienia odpowiednio odwołania do SKO i skargi do WSA. Ponadto skarżący we wszystkich pismach, na każdym etapie postępowania kwestionując rozstrzygnięcie w sprawie odmowy umorzenia żądanych należności, wskazuje na – jego zdaniem - nieprawidłową decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia prawa do zaliczki alimentacyjnej na rzecz jego córki K. D., która jest decyzją ostateczną, i która może zostać wzruszona tylko w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia umorzenia R. D. należności z tytułu wypłacanych zaliczek alimentacyjnych na rzecz K. D. w okresie od 1 października 2005r. do 31 sierpnia 2006r., związku z tym na obecnym etapie postępowania badane są wyłącznie przesłanki określone w art. 30 ust. 1 ustawy, natomiast okoliczności dotyczące ostatecznej decyzji przyznającej zaliczkę alimentacyjną nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. Natomiast co do sposobu prowadzenia egzekucji w trybie art. 1081 § 1 i 2 kpc, na który wskazuje skarżący, należy wskazać, że jak wynika z materiału dowodowego w sprawie zajęcia nieruchomości wpisanej do Księgi Wieczystej [...] nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie. W aktach znajduje się jedynie wniosek Prezydenta Miasta z dnia [...] o "wszczęcie egzekucji z nieruchomości". (k. 36 akt administracyjnych). Wobec tego okoliczność ta nie może być przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej i nie ma wpływu na jego wynik. Odnośnie kwestii nie załatwienia merytorycznie sprawy w przedmiocie rozstrzygnięcia zasadności przyznania K. D. spornej zaliczki alimentacyjnej przez organ administracji w drodze decyzji administracyjnej, tylko w drodze informacji, należy wskazać, że nie jest to – o czym była mowa wyżej -przedmiotem niniejszej sprawy. Niezasadnie skarżący wskazuje również, że organ nie ustalił ostatecznie wysokości jego długu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w szczególności zaświadczenia Urzędu Miasta, kwota zaliczki alimentacyjnej wypłacona na rzecz K. D. na dzień 31 grudnia 2007r. wynosiła 3300zł, powiększona o 5% - wynosiła 3465zł (k. 7 akt administracyjnych). Poza tym z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia [...] wynika, że egzekucja była bezskuteczna (k. 21 akt administracyjnych), co czyni niemożliwym umorzenie należności w trybie art. 30 ust. 1 ustawy. Wbrew stanowisku R. D. na gruncie przepisów ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników administracyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) brak było podstaw prawnych do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania skarżącego bądź zobowiązującej go do zwrotu określonej kwoty. Jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, po stronie skarżącego powstał obowiązek zwrotu wypłacanych uprawnionej zaliczek alimentacyjnych wynikający z przepisu prawa. Wydana w tym przedmiocie decyzja administracyjna dotknięta byłaby zatem wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z tego też względu Sąd nie podziela odmiennego, odosobnionego poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt II SA/Łd 116/09). Nie została w przedmiotowej sprawie naruszona zasada dwuinstancyjności, na którą wskazuje skarżący. Organ odwoławczy działał zgodnie z prawem i wydał rozstrzygnięcie na podstawie przepisów prawa tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Z uwagi na fakt, że w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości, Kolegium nie musiało przekazywać sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak i nie musiało przeprowadzać dodatkowego postępowania w trybie art. 136 kpa. Sąd nie podzielił także podniesionych zarzutów wskazujących na podjęcie decyzji bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego i tym samym uniemożliwienie stronie czynnego udziału w tym postępowaniu. W sprawie niniejszej strona nie wykazała w jakim zakresie zarzucane uchybienie tj. nie powiadomienie jej o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przez Kolegium, uniemożliwiło dokonanie jej konkretnych czynności procesowych. Zdaniem Sądu sam zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa bez wykazania związku tego naruszenia z treścią przyjętej rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Wskazane uchybienie w kontekście okoliczności rozpatrywanej sprawy oraz braku jakichkolwiek dowodów podważających zasadność podjętego rozstrzygnięcia przez skarżącego – nie miało żadnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.