II SA/Lu 475/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie Handlowo-Usługowej "B." M. S. pozwolenia na budowę stacji paliw LPG na działkach nr [...] i [...] w miejscowości C. gm. K. i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku z dnia [...] 2007 r., po rozpatrzeniu którego Starosta Powiatowy decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdził projekt i udzielił pozwolenia na budowę opisanej powyżej inwestycji. Od decyzji organu I instancji odwołała się spółka A. podnosząc, że planowana inwestycja będzie sąsiadowała z rozlewnią wody mineralnej, co stanowi potencjalne zagrożenie ekologiczne dla środowiska naturalnego. Wojewoda działając na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, dalej Pr. bud.) decyzją z dnia [...] października 2007 r. (znak: [...]) uchylił decyzję Starosty i umorzył postępowanie przeprowadzone przed tym organem z uwagi na poczynione w toku tego postępowania ustalenia, że przedmiotowa stacja LPG została wykonana w całości. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła M. S., wnosząc o jej uchylenie. Sąd wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 941/07 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody, stwierdzając naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 7, 77 § 1, 80, 105 § 1, 136 i 138 § 1 pkt § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200r Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) na skutek rozpatrzenia odwołania podmiotu, co do którego brak było dostatecznych podstaw do przyjęcia, że jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. (znak: [...]), ponownie uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazał, że spółka A. jest właścicielem działek o nr [...], [...] i [...], które stanowią drogę dojazdową z drogi wojewódzkiej do działek o nr [...] i [...], na których planowana jest sporna inwestycja. Ponadto zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona spółce w dniu 13 sierpnia 2007 r. Uzasadnia to zdaniem organu odwoławczego rozpoznanie odwołania pochodzącego od spółki A. jako strony postępowania. Z uwagi jednak na wynik oględzin przeprowadzonych w dniu 5 października 2007 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podczas których ustalono, że stacja paliw LPG jest wykonana w 100 %, Wojewoda odwołując się do art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie. Podniósł, że w wypadku rozpoczęcia robót budowlanych nie jest możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej te roboty, a postępowanie polegające na rozpatrzeniu wniosku dotyczącego wykonanych robót należy uznać za bezprzedmiotowe. Ponownie inwestor – M. S., niezgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 532/08 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody stwierdzając, że organ odwoławczy nie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 941/07 naruszając tym samym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ odwoławczy rozpatrując po raz kolejny sprawę, po analizie akt, wydał w dniu [...] czerwca 2009 r. decyzję (znak: [...]) uchylającą w całości decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie Handlowo-Usługowej "B." M. S. pozwolenia na budowę stacji LPG na działkach nr [...] i [...] w miejscowości C. i umarzającą postępowanie organu w I instancji. W jej uzasadnieniu podniósł, że stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych w obszarze oddziaływania obiektu wyznaczonym w oparciu o przesłankę potencjalnego spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, na podstawie indywidualnych cechy projektowanego obiektu i sposobu zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora. Przez przepisy odrębne w znaczeniu wynikającym z art. 3 pkt 20 Pr. bud. należy rozumieć przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Organ odwoławczy ustalając status spółki A. w przedmiotowym postępowaniu odwołał się do § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w którym wskazano obowiązek zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej dla działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych. Podniósł, że działki będące własnością spółki (o nr [...], [...] i [...]), ale niebędące drogą publiczną, mają zapewniać działkom objętym inwestycją dostęp do drogi publicznej co spowoduje, że nowopowstała stacja zwiększy ruch pojazdów na działkach nr [...], [...] i [...]. Dalej organ wskazał, że dokumentacja stanowiąca załącznik do decyzji pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] września 2005 r. znak: [...] zawiera informacje na temat studni nr 4 zlokalizowanej na działce nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką objętą inwestycją. Wyliczony lej depresyjny dla tej studni charakteryzuje się promieniem R=378,0 m. Z zawartych w aktach sprawy map wynika, że działka objęta inwestycją, jak i samo miejsce lokalizacji stacji LPG, znajdują się w obszarze leja depresyjnego ujęcia, a tym samym w strefie jego ochrony pośredniej. Wszystkie powyższe ustalenia zdaniem Wojewody przemawiają za tym, że należy zaliczyć stanowiące własność spółki A. działki do obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a co za tym idzie o uznaniu ich właściciela za stronę postępowania. W końcowej części uzasadnienia organ przytoczył te same okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania przed organem I instancji co w poprzednich decyzjach z dnia [...] października 2007 r. i [...] czerwca 2008 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła M. S.. Zarzuciła organowi administracji sprzeczne z zasadami prawa budowlanego ustalenie obszaru oddziaływania, niewskazanie przepisów prawnych mających zastosowanie przy jego ustalaniu, a także brak wskazania konkretnego przepisu przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu przez spółkę A. z nieruchomości w związku z inwestycją polegającą na budowie stacji LPG. Podniosła również, że na działkach objętych pozwoleniem na budowę skarżąca prowadzi hurtownię budowlaną i na chwilę obecną korzysta z drogi dojazdowej, której w części właścicielem jest spółka. W odpowiedzi na skargę, organ administracji, odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez M. S. podniósł, że usytuowanie inwestycji w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podlega ograniczeniom przedstawionym w art. 54. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239 poz. 2019) i wymaga uwzględnienia przy wyznaczeniu obszaru oddziaływania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Na wstępie należy podnieść, że decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z wydanym w sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 532/08. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zagadnieniem mającym zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy, na co słusznie wskazał Wojewoda , jest kwestia związania Sądu wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 532/08. Powyższym wyrokiem, wydanym w sprawie ze skargi Magdaleny S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2008 r. (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Firmie Handlowo-Usługowej "B." M. S. pozwolenia na budowę stacji paliw LPG na działkach nr [...] i [...] w miejscowości C. gm. K.. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną, o której stanowi wyżej wskazany przepis, należy rozumieć wytyczne sądu odnoszące się do stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i oraz sposobu ich zastosowania jako podstawy do wydania decyzji w konkretnej sprawie. Określa ona prawidłowy sposób działania organu w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego oraz daje wskazania co do kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie w celu wyeliminowania popełnionych błędów czy uchybień procesowych dostrzeżonych przez sąd. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1803/06, publ. LEX nr 304101). Naruszenie zatem przez organy administracyjne powołanego wyżej art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje jej uchylenie przez sąd. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem sądu administracyjnego (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 153-158). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dwukrotnie już orzekał w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Firmie Handlowo-Usługowej "B." M. S. pozwolenia na budowę stacji paliw LPG na działkach nr [...] i [...] w miejscowości C. gm. K.. W obu wyrokach z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 941/07 jak i w wyroku z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 532/08 rozpatrzenie odwołania podmiotu, co do którego organ administracji nie ustalił czy przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, stanowiło podstawę uchylenia ostatecznych decyzji Wojewody . Ocena prawna zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2008 r. ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, gdyż nie została wyłączona ani z powodu istotnej zmiany stanu prawnego, ani z powodu uchylenia powyższego wyroku w drodze środków nadzwyczajnych. Stanowisko takie jest powszechnie przyjęte w orzecznictwie, zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/1999, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199). W niniejszej sprawie pomimo przesądzenia w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2008 r. w jaki sposób należy ustalić czy spółce A. przysługuje przymiot strony, organ odwoławczy w sposób naruszający wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. przyznał jej taki status. W dalszym ciągu zatem istotą sporu pomiędzy stronami w przedmiotowej sprawie jest kwestia prawidłowego ustalenia przez organy administracji publicznej, stron postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania Firmie Handlowo-Usługowej "B." M. S. pozwolenia na budowę stacji paliw LPG. W związku z powyższym, rozważania należy rozpocząć od przytoczenia treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej Pr. bud.) zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczystości lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jakkolwiek ustalenie osoby inwestora nie napotyka w praktyce trudności – jest to osoba która złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, to pozostałe strony wymienione w przepisie muszą spełniać dwa kryteria. Pierwszym z nich jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości na postawie prawa własności, użytkowania wieczystego lub trwałego zarządu, drugim jest wymóg by nieruchomość ta znajdowała się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Aby stwierdzić, że dany podmiot jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w rozumieniu wskazanego przepisu, wymagane jest jednoczesne spełnienie obu elementów tej konstrukcji. Obszar oddziaływania został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Pr. bud., jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Oznacza to, że jeśli projektowany obiekt budowlany jest jednym z typów obiektów, których obszar oddziaływania wykracza poza teren nieruchomości, na której ma być realizowany, to właściciel nieruchomości sąsiedniej, znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, będzie stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Powyższy przepis nakłada na organ obowiązek zidentyfikowania wszystkich przepisów odrębnych wprowadzających powołane w decyzji ograniczenia, a następnie wyznaczenia terenu w otoczeniu budynku na bazie norm prawnych zrekonstruowanych ze zidentyfikowanych przepisów. W kontekście powyższego organ administracji powinien był przede wszystkim określić i ocenić, w jakim zakresie przedmiotowa inwestycja może wpłynąć na sposób zagospodarowania działek, będących własnością skarżącej spółki i znajdujących się w ustalonym w postępowaniu administracyjnym obszarze oddziaływania inwestycji. Dopiero wykazanie takiego wpływu, chociażby o charakterze potencjalnym, który ponadto polegałby na ograniczeniu sposobu zagospodarowania tych działek, wypełniałoby ten składnik definicji obszaru z art. 3 pkt 20 Pr. bud., który wyrażony jest przez słowa: "... związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Wykazanie więc ograniczenia (ograniczeń) w zagospodarowaniu działek jest niezbędne dla pełnego określenia cechy strony, wyznaczonej przez art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji, w warunkach uznania Spółki A. za stronę, rozpoznanie jej odwołania od decyzji organu I instancji i podjęcie odpowiedniej decyzji w postępowaniu odwoławczym. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tego aspektu normatywnej podstawy wydania decyzji, mimo, że zostało to zawarte we wskazówkach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2008 r., koncentrując się na analizie przepisów, których naruszenie mogłaby spowodować przedmiotowa inwestycja. W odniesieniu do przepisów odrębnych, co jest także istotne w określeniu obszaru oddziaływania inwestycji, wskazać należy, że będą tu miały zastosowanie wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, inne niż wynikające z ustawy Prawo budowlane, czyli przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych do nich zawierające normy prawne, których hipotezy dotyczą obiektów budowlanych, a dyspozycje wskazują na wiążące się z tymi obiektami budowlanymi ograniczenia w zagospodarowania terenu otaczającego obiekt (por. Z.Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007, s. 84-86). W przedmiotowej sprawie organ powinien w pierwszej kolejności wyznaczyć obszar oddziaływania w oparciu o przepisy techniczno-budowlane zawarte m. in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690), rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie z dnia 21 listopada 2005 r. (Dz. U. Nr 243, poz. 2063) czy ustawie z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, ze zmianami), wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wokół inwestycji. W tym zakresie, zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia, czym narusza art. 107 § 3 k.p.a. Nie można bowiem za wyczerpujące uzasadnienie uznać ocenę Wojewody , że wystarczającym argumentem przemawiającym za przyznaniem spółce A. statusu strony w postępowaniu administracyjnym jest fakt, że działka objęta inwestycją znajduje się w obszarze spływu wód podziemnych użytkowanego przez stronę odwołującą się ujęcia wody, usytuowanego na stanowiącej jej własność działce nr 167/5, bowiem w jej uzasadnieniu organ odwoławczy nie wskazał aktu prawnego oraz konkretnych przepisów prawa, które były podstawą przyjęcia takiego stanowiska. Dopiero w odpowiedzi na skargę M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie organ wskazał, że usytuowanie inwestycji w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody podlega ograniczeniom przedstawionym w art. 54 ustawy z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239 poz. 2019). Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda powołał się na § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z którego wynika obowiązek zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej dla działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nimi związany. W ocenie Sądu nie wypełnia to wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2008 r. Konkludując Sąd stwierdza, że organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę nie zastosował się do wytycznych oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Organ w szczególności nie dokonał wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku na podstawie analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także zastosował niewłaściwe przepisy dokonując oceny przymiotu strony spółki A.. Wskazać należy, że w toku ponownie prowadzanej analizy koniecznym będzie zwrócenie uwagi zarówno na lokalizację obiektu w odległościach dopuszczalnych przez przepisy techniczno-budowlane, w tym także te, które związane są z charakterem (rodzajem) inwestycji, jak i na ograniczenia wynikające z realizacji obiektu dla właścicieli działek sąsiednich. W szczególności, co wynika z wcześniejszej argumentacji Sądu, należy ustalić, określić oraz uzasadnić, czy w związku z koniecznością zachowania odpowiednich parametrów dotyczących m.in. bezpieczeństwa, inwestycja wpływa na ewentualną możliwość zagospodarowania działek należących do spółki A.. Dopiero te ustalenia, wyczerpująco uzasadnione, umożliwią podjęcie poprawnej decyzji na gruncie wskazanych wyżej przepisów prawnych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a