II SA/Lu 48/12

II SA/Lu 48/12 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 18 stycznia 2012 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga E. P. i K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż wszczęcie egzekucji w stosunku do prowadzących działalność gospodarczą skarżących może ich narazić na wyrządzenie znacznej szkody, poprzez wyłączenie z obrotu dochodzonej z decyzji kwoty, która to jest przez skarżących kwestionowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktów może dotyczyć jedynie takich, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Bezspornie decyzja ustalająca wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości do takiej kategorii aktów należy. Ponadto konstrukcja powyższego przepisu wskazuje, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 12/04 oraz z dnia 6 maja 2008 r., II OZ 404/08 – niepublikowane). W niniejszej sprawie Sąd, analizując zarówno wniosek skarżących, jak również biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania decyzji stwierdził, że przesłanki warunkujące orzeczenie wstrzymania zaskarżonego aktu nie zachodzą. Ponadto z akt sprawy wynika, iż skarżący z tytułu sprzedaży działki uzyskali kwotę znacznie przewyższającą wysokość opłaty planistycznej ustalonej zaskarżoną decyzją. Skarżący nie wykazali przy tym i z akt sprawy również nie wynika, by nie dysponowali już środkami uzyskanymi ze zbycia tej nieruchomości. Wobec powyższego należało uznać, iż skarżący nie wykazali, że uiszczenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, należało - na podstawie art. 61 § 3 cyt. ustawy - orzec jak w postanowieniu