II SA/Lu 484/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S., W. N. i R. K. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na objęcie Specjalną Strefą Ekonomiczną [...] gruntów położonych na terenie miasta [...] - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. M. S., W. N. i R. K. – reprezentowani przez [...] M. J. – wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie wyrażenia zgody na objęcie Specjalną Strefą Ekonomiczną [...] gruntów położonych na terenie miasta [...]. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej uchwały, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wniosek ten pozbawiony był uzasadnienia, jednak w ramach argumentacji mającej na celu wykazanie legitymacji skarżących do zaskarżenia przedmiotowej uchwały podniesiono, iż skarżący, jako właściciele nieruchomości położonych w strefie bezpośredniego oddziaływania planowanej inwestycji, będą narażeni na szereg ujemnych skutków, które uprzednio nie mogły być im znane i których wszystkich także aktualnie nie sposób jest przewidzieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie danego aktu lub czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej stronie skarżącej na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Tymczasem w sprawie niniejszej strona skarżąca rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały nie poparła żadnym uzasadnieniem, a tym samym nie powołała żadnych okoliczności świadczących o tym, że jej ewentualne wykonanie niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcom znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku nie mogły natomiast stanowić sformułowane w skardze zarzuty, wskazujące na wadliwość zaskarżonej uchwały, albowiem argumenty te będą mogły być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Z kolei lakoniczne argumenty podniesione w kontekście interesu prawnego skarżących, a wskazujące na różnego rodzaju uciążliwości, z jakimi mogą się oni spotkać (jako właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem objętym zaskarżoną uchwałą) w razie wykonania zaskarżonej uchwały, również w żaden sposób nie uprawdopodabniają wystąpienia przesłanek, o których w art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro obecnie uciążliwości te mają charakter wyłącznie potencjalny i – jak stwierdzili sami wnioskodawcy – nie sposób ich przewidzieć. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.