II SA/Lu 499/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 07 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. F. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca E. F. wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła podpisany i wypełniony urzędowy formularz PPF w zakreślonym terminie (data na prezentacie) żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Strona skarżąca wezwana do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń wskazujących wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania oraz wysokość dochodu żony nadesłała oświadczenie, w którym stwierdza, że w żadnym gospodarstwie domowym nie ma stałych opłat a na pewno nie zalicza się do nich przykładowo wymienionych w wezwaniu i dlatego nie może ich wymienić a następnie stwierdza, iż nie wie o co chodzi w żądania określenia wysokości swoich stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. Odnośnie określenia wysokości dochodu żony strona skarżąca oświadczyła, że faktycznie w przypadku jej i jej żony wspólne gospodarstwo domowe nie istnieje. Strona skarżąca oświadczyła także, że żona utrzymuje się z emerytury, której wysokości jednak nie wykazała. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oparte są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej realne, istniejące w chwili składania wniosku możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Koszty sądowe w rozpoznawanej sprawie każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych (§ 2 ust. 3 pkt 10, § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 w związku z § 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192). Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną, z którą zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2. Strona skarżąca utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto (k. 16 akt sądowych). Na wizyty u lekarza strona skarżąca przeznacza kwotę od [...] do [...] złotych. Strona skarżąca podniosłą także, że jest osobą starszą ([...] lata), inwalidą [...] grupy i cierpi na szereg dolegliwości. Strona skarżąca uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy podniosła także, że ma pięcioro dorosłych, studiujących wnuków, którym należy pomagać. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania a tym samym, że zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Strona skarżąca posiada bowiem stałe dochody, których wysokość po porównaniu do wysokości każdego jednego z kosztów niniejszego postępowania wskazuje, że wszystkie koszty niniejszego postępowania mogą być poniesione z bieżących dochodów strony skarżącej. Brak podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym nie uniemożliwia rozważenia zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwość powstania uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego w związku z obowiązkiem ponoszenia pełnych kosztów postępowania. W sprawnie niniejszej ze względu na to, że strona skarżąca wezwana do określenia wysokości swoich stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego nie wykazała ich, nie można dokonać oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy pod kątem możliwości przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym. Możliwości takiej nie daje wskazanie przez stronę skarżącą jedynie wysokości kosztów wizyt u lekarza. Dokonanie bowiem oceny zasadności przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym jedynie w oparciu o jej wydatki za wizyty u lekarza nie będzie odzwierciedlać jej realnych możliwości finansowych. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.