II SA/Lu 500/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. P. na podstawie art. art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 106 ust. 3a i ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm., dalej u.p.s.), zmieniono decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] w ten sposób, że ustaliło wysokość przyznanego D. G. zasiłku stałego w maju 2012 r. w kwocie [...] zł, zaś od dnia 1 czerwca 2012 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. w kwocie po [...] zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 106 ust. 3a i ust. 5 u.p.s., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. w części dotyczącej wysokości przyznanego świadczenia i przyznało D. G. zasiłek stały w październiku 2012 r. w wysokości [...] zł, od 1 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. w wysokości po [...] zł miesięcznie, utrzymując w mocy decyzję w pozostałej części. Skargę na powyższą decyzję wniósł D. G., podnosząc, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał przyznanego ta decyzją zasiłku. Podniósł również, że decyzja nie została doręczona jego matce T. G., którą ustanowił pełnomocnikiem. W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie z uwagi na to, iż wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], zakończone wydaniem nieostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 500/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wydanym na podstawie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zawiesił postępowanie ze skargi D. G. na decyzję kolegium z dnia [...] marca 2013 r. z uwagi na wniesienie skargi na tę decyzję po wszczęciu przez kolegium postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. (k. 26 akt sądowych) kolegium poinformowało tutejszy sąd, że decyzja z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] stwierdzająca nieważność decyzji z dnia [...] marca 2013 r. stała się ostateczna, gdyż D. G. nie złożył do kolegium wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy zakończonej tą decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w punktach 1 i 2 tego przepisu. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia, to jest gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego, np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., II OSK 85/05, Lex nr 188791). Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji własnej z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...]. Decyzja z dnia [...] maja 2013 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] maja 2013 r. Skarżący nie złożył w ustawowym terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a., wskutek czego decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia jej nieważności sprawia, że sąd zostaje pozbawiony przedmiotu kontroli, mimo że sprawa w sensie materialnoprawnym nadal istnieje. Sprawa nie staje się więc bezprzedmiotowa, natomiast bezprzedmiotowe staje się postępowanie sądowe, co, w świetle art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., daje podstawę do jego umorzenia. Natomiast podniesiony w skardze fakt niedoręczenia zaskarżonej decyzji T. G., ustanowionej pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu przed kolegium, może być podstawą złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...]. Z tych wszystkich względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.