II SA/Lu 512/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Anny K. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 27 lutego 2002 r. (...) w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego - oddala skargę. Po wyłożeniu projektu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. Anna K. w dniu 26 maja 2001 r. wniosła do Zarządu Miasta B. zastrzeżenia do tego projektu dotyczące: 1. zmiany planu w projekcie realizacji budowy ulicy P., tj. przeniesienie jej usytuowania jako ulicy zbiorczej poza obszar zabudowy jednorodzinnej dzielnicy zwanej O.; 2. dopuszczenie w miejsce projektowanej ulicy P. ciągu rowerowo-pieszego na odcinku od ul. N. do ulicy K.; 3. zmiany planów projektu budowy ulic na granicy działek położonych przy ulicach: K.-N., N.-P., P.-C.; 4. wyłączenie z projektu planu budownictwa wielorodzinnego. Rada Miejska w B. uchwałą (...) z dnia 27 lutego 2002 r. podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591/, art. 18 ust. 2 pkt 7 i 8, art. 24 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ odrzuciła zarzut powyższy Anny K. właścicielki działki położonej w B. oznaczonej nr ewid. 37/3, arkusz mapy 43 do projektu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B. Według uzasadnienia tej uchwały projektowany odcinek ulicy P. stanowi fragment układu komunikacyjnego miasta na odcinku od ul. Z. do ul. K., przeznaczony do obsługi osiedli mieszkaniowych położonych po stronie wschodniej miasta. Ulica P. ujęta jest w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B. w klasie drogi zbiorczej i jest częściowo zrealizowana. W przyjętym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B., projektowany odcinek ul. P. ujęty w granicy opracowania zakwalifikowany został do ulic o ważnym znaczeniu w układzie komunikacyjnym miasta. Po zrealizowaniu ulica ta stanowić będzie główny układ komunikacyjny łączący tereny mieszkaniowe z częścią administracyjno-gospodarczą miasta. Wprowadzona została korekta w projekcie planu polegająca za zwężeniu szerokości pasa drogowego projektowanego odcinka ul. P. z 25,0 m na 20,0 m. Wprowadzenie w projekcie planu nowoprojektowanych ulic biegnących równolegle do istniejącego układu ulic K., N., P. i C. jest konieczne dla zapewnienia dostępności komunikacyjnej dla nowoprojektowanych działek oraz poprowadzenia infrastruktury technicznej. Budownictwo wielorodzinne jest funkcją istniejącą na tym obszarze terenu i zostaje utrzymane w projekcie planu. Odrzucenie zarzutów jest zatem uzasadnione /art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 oraz art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. W skardze na tę uchwałę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Anna K. wnosiła o jej uchylenie bowiem dla niej jako mieszkańca miasta B. i właścicielki nieruchomości jest ona zdecydowanie niekorzystna, bo uniemożliwia zagospodarowanie nieruchomości np. ogrodu, sadu, domem jednorodzinnym. Motywy skargi wykazują jakie ujemne następstwa i szkody spowoduje realizacja projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. w dzielnicy będącej dotychczas oazą ciszy i spokoju, w której istnieje zabudowa od lat domków jednorodzinnych. Rada Miejska w B. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaskarżonej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w art. 24 ust. 1 stanowi, że zarzut do projektu planu lub zmiany zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie. Pojęcie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wynika z przepisów prawa materialnego. Interesem takim może być np. własność która zostaje naruszona na skutek zmiany jej przeznaczenia w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego m.in. tę nieruchomość. Nie stanowi natomiast o interesie prawnym, a tym bardziej o jego naruszeniu samo sąsiedztwo w stosunku do nieruchomości objętej projektowaną zmianą planu. Z zaskarżonej uchwały oraz zmiany planu wynika, że skarżąca jest właścicielką działki nr 37/3 położonej w B., natomiast projekt zmiany planu nie obejmuje nieruchomości skarżącej, lecz usytuowaną przy niej ulicą P. Przewidywana rozbudowa ulicy dokonana ma być poza nieruchomością skarżącej, na co wskazuje projekt zmiany planu. W tej sytuacji skarżąca nie była uprawniona do złożenia zarzutu do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego i pismo wniesione przez nich błędnie zostało uznane przez zaskarżoną uchwałę jako zarzut o jakim mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro jednak zaskarżoną uchwałą rozpatrzono zarzut odrzucając go i pouczono skarżącą o możliwości złożenia skargi na tę uchwałę, to skarżąca była uprawniona do wniesienia skargi sądowej. Z uwagi na fakt, iż zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, która nadto nie posiada legitymacji procesowej w sprawie - wniesiona skarga podlega oddaleniu na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.