II SA/Lu 515/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności środka odwoławczego w sprawie odstąpienia od wymierzenia kary za wycięcie drzew p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Strona skarżąca wezwana do nadesłania oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania oraz dokumentów źródłowych dotyczących tych kosztów i dokumentów źródłowych wskazujących wysokość w kwotach brutto i netto jej emerytury i renty męża nie wykonała wezwania. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym na stronie ciąży obowiązek wykazania, że nie ma środków finansowych umożliwiających jej poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, iż poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny. W ocenie referendarza sądowego nie można przyjąć, że strona skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bądź, aby poniesienie pełnych kosztów postępowania spowodowało uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niej i jej męża. Już tylko na podstawie oświadczenia strony skarżącej znajdującego się na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomoc stwierdzić można, że posiada ona jak i jej mąż stałe źródła dochodu oraz są oni właścicielami nieruchomości rolnej. Wyklucza to możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie można bowiem przyjąć aby strona skarżąca nie posiadała żadnych środków finansowych umożliwiających jej choć częściowe partycypowanie w kosztach postępowania. Nie można także przyjąć aby strona skarżąca wykazała, że zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Strona skarżąca wezwana bowiem do nadesłania oświadczenia wskazującego wysokość stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego oraz dokumentów źródłowych poświadczających wysokość tych wydatków i terminy ich ponoszenia nie nadesłała żądanego od niej oświadczenia i dokumentów źródłowych. Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym jest powstanie uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego w związku z ponoszeniem pełnych kosztów postępowania. Aby jednak móc ocenić możliwość powstania uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego niezbędne są informacje o wysokości stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. Brak tych informacji uniemożliwia ocenę tego czy poniesienie kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego a tym samym ustalenie czy zasadnym jest przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym. Prócz powyższego strona skarżąca nie wykazała również wysokości dochodów swoich i męża w kwotach netto co uniemożliwia ocenę jej realnych możliwości finansowych (por. tezę 1 postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GZ 151/09 – Lex nr 552786). Z tych powodów referendarz sądowy przyjął, że strona skarżąca nie wykazała zasadności swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.