II SA/Lu 52/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji nr [...] Wójta Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku gospodarczego na inwentarski oraz budowie nowego budynku inwentarskiego z silosem na paszę, zbiornikiem na gnojowicę i płytą gnojową, z łączną obsada zwierząt w gospodarstwie po realizacji inwestycji do 39 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), na nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonej w miejscowości Ł. S., gmina W. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 i ust. 4 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy: Po rozpatrzeniu wniosku J. W. z dnia [...] września 2013 r., ponowionego przez stronę w dniu [...] marca 2015 r., Wójt Gminy W. decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji budowlanej, przewidzianej na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości Ł. S., gmina W.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy obejmujący ten teren utracił bowiem moc obowiązującą z dniem [...] grudnia 2013 r. W odniesieniu do przedmiotowego terenu nie zachodzi przy tym obowiązek sporządzenia takiego planu. Oceniając charakter planowanej inwestycji organ pierwszej instancji stwierdził, że "dotyczy ona zabudowy zagrodowej w terenach produkcji rolniczej". Inwestycja ma być realizowana od strony pól z włączeniem do niej przebudowywanego budynku gospodarczego. Organ ustalił nieprzekraczalną linię zabudowy od strony drogi gminnej – w odległości 40 m od linii rozgraniczającej z drogą przy adaptacji parametrów technicznych drogi w istniejących liniach rozgraniczających, zaś od pól – w odległości 60 m od istniejącej zabudowy gospodarczej zagrody. Ponadto organ ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego decyzją - do 35%,wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku inwentarskiego - do 8 m, a także szerokość elewacji frontowej budynku inwentarskiego - do 20 m. Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji ustalona natomiast została poprzez istniejący zjazd z drogi gminnej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji zaznaczył, że stosownie do art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. z 2013 r. poz. 1235), planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powołując się na załączony do wniosku inwestora wypis z ewidencji gruntów, organ pierwszej instancji stwierdził, że powierzchnia gospodarstwa rolnego należącego do wnioskodawcy przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie W., co oznacza, że w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc zaś pod uwagę, że po realizacji przedmiotowej inwestycji utrzymana zostanie obecna rolnicza funkcja terenu, organ uznał, że teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w trybie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205). Dodatkowo, zdaniem organu pierwszej instancji, przeznaczona pod inwestycję nieruchomość nie jest objęta przepisami ustawy o ochronie przyrody, a więc spełnienie warunków określonych w decyzji pozwoli na prawidłowe wkomponowanie inwestycji w teren, zachowanie walorów krajobrazowych i nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska naturalnego czy naruszenia interesów osób trzecich. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła J. P.. Strona decyzji tej w pierwszej kolejności zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 89 § 2 w zw. z art. 7 i w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem zainteresowanych stron celem ustalenia szczegółowych warunków zabudowy, jakie powinny zostać zawarte decyzji o warunkach zabudowy oraz wysłuchania i ewentualnego uwzględnienia sugestii mieszkańców miejscowości w kontekście lokalizacji inwestycji, co skutkowało nienależytym ustaleniem stanu faktycznego sprawy w zakresie uciążliwości i szkodliwości inwestycji dla zdrowia i bezpieczeństwa mieszkańców. Ponadto odwołująca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, która w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy nie stanowi kontynuacji zabudowy istniejącej w sąsiedztwie,, a także art. 6 ust. 1 pkt 3, 5 i 7 i ust. 2 ww. ustawy, poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji bez należytego uwzględnienia wymogów ochrony środowiska, ochrony życia i bezpieczeństwa mieszkańców sąsiednich nieruchomości oraz prawa własności należących do nich działek, a tym samym zaprojektowanie inwestycji w sposób naruszający chroniony prawem interes osób trzecich, a wręcz ograniczający możliwość dysponowania przez nich nieruchomościami stanowiącymi ich własność. W oparciu o powyższe zarzuty J. P. wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji Wójta Gminy W. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia. Organ odwoławczy przede wszystkim nie podzielił zarzutu odwołującej dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, że przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, skoro wnioskodawczyni do wniosku załączyła wypis z rejestru gruntów poświadczający, iż jest ona właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie W.. Zastrzeżeń Kolegium nie wzbudził także sposób wyznaczenia przez organ pierwszej instancji granic obszaru analizowanego. Jednocześnie, na podstawie przeprowadzonej analizy, organ odwoławczy uznał, że realizacja planowanej inwestycji jest "jak najbardziej oczywistą konsekwencją" prowadzonej przez J. W. działalności rolniczej. Kolegium podkreśliło, że jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami prawa, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołującej organ drugiej instancji podniósł, że materia sprawy nie wymaga przeprowadzenia rozprawy. Sprawa powinna bowiem zostać rozstrzygnięta nie wedle sugestii mieszkańców, lecz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego nie można też mówić o naruszeniu interesów osób trzecich i wymogów ochrony środowiska. Argumenty dotyczące pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia mogą być oceniane dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Zaskarżając powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. P. wniosła o jej uchylenie w całości, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: - art. 89 § 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem zainteresowanych osób, celem ustalenia szczegółowych warunków zabudowy, jakie powinny zostać zawarte w decyzji oraz wysłuchania i ewentualnego uwzględnienia sugestii mieszkańców miejscowości, w której ma zostać zlokalizowana inwestycja, a w efekcie nienależyte ustalenie stanu faktycznego w zakresie uciążliwości i szkodliwości inwestycji dla zdrowia i bezpieczeństwa mieszkańców, w kontekście nienależytego ustalenia stanu faktycznego właśnie w zakresie dotyczącym negatywnego oddziaływania lokalizowanej inwestycji na otoczenie i środowisko; - art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 343/11, w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku inwentarsko-składowego o obsadzie 40 DJP z przeznaczeniem na hodowlę królików oraz składowanie pasz objętościowych i ściółki na nieruchomości składającej się z działek [...] i [...] położonej w miejscowości Ł. S., gmina W., w którym Sąd stwierdził, że decyzja nie powinna odwoływać się do analizy funkcji oraz cech zabudowy, jeżeli w konkretnej sprawie zasada dobrego sąsiedztwa nie ma zastosowania. Tymczasem – jak podniosła skarżąca – organ w znacznej mierze skupił się na zbadaniu poprawności dokonania tejże analizy stwierdzając jednocześnie, że w przedmiotowym stanie faktycznym zasada dobrego sąsiedztwa nie ma zastosowania; 2. przepisów prawa materialnego, tj. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, poprzez badanie przez organ poprawności dokonanej analizy funkcji i cech zabudowy w sytuacji, gdy w przedmiotowym stanie faktycznym zasada dobrego sąsiedztwa nie ma zastosowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2015 r. wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcia te nie naruszają przepisów prawa materialnego ani też przepisów prawa procesowego w stopniu, który miał bądź mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżonych decyzji organów obu instancji jest ustalenie na wniosek J. W. warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku gospodarczego na inwentarski oraz budowie nowego budynku inwentarskiego z silosem na paszę, zbiornikiem na gnojowicę i płytą gnojową, z łączną obsada zwierząt w gospodarstwie po realizacji inwestycji do 39 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), na nieruchomości składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], położonej w miejscowości Ł. S., gmina W. Materialnoprawną podstawę zapadłych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") która to ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej, a także zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1). W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (ostatni plan miejscowy obejmujący przedmiotowy teren – jak ustaliły organy – utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2013 r.). Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W związku z tym bezspornym jest również, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 u.p.z.p. stanowi, że właściwy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, jak również czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną (por. T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 220-222). Zatem w przypadku ustalenia, że projektowana inwestycja spełnia łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy jest wydanie decyzji pozytywnej. Pierwszy z warunków określonych w powyższym przepisie statuuje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Ocena zachowania tej zasady sprowadza się do ustalenia, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, iż sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Warunek ten nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Jego zachowanie nie jest bowiem konieczne w odniesieniu do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie (art. 61 ust. 4 u.p.z.p.). W ocenie Sądu organy słusznie przyjęły, że w przedmiotowej sprawie powyższy wyjątek ma zastosowanie. Planowana inwestycja obejmuje bowiem przebudowę już istniejącego budynku inwentarskiego oraz budowę nowego budynku inwentarskiego w zabudowie zagrodowej. Jednocześnie z ustaleń organów wynika, że inwestycja ta związana jest z posiadanym przez J. W. na terenie gminy W. gospodarstwem rolnym, którego powierzchnia przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w tej gminie (wynosi ok 30 ha). Wprawdzie w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych sprawy brak jest powołanego przez organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji wypisu z ewidencji gruntów, załączonego przez wnioskodawczynię do wniosku, mającego potwierdzać powyższą okoliczność, jednak słuszność odstąpienia przez organy w niniejszej sprawie – w ramach dyspozycji art. 61 ust. 4 u.p.z.p. – od zbadania zachowania warunku określonego w ust. 1 pkt 1 tego artykułu, nie budzi wątpliwości Sądu. Sądowi z urzędu jest bowiem wiadome, że będący przedmiotem niniejszej sprawy wniosek J. W. o ustalenie warunków zabudowy, nie był pierwszym jej wnioskiem w tym przedmiocie dotyczącym przedsięwzięcia zaplanowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Ł. S., gmina W.. Skarżąca uprzednio zwracała się (m.in.) o ustalenie na tym terenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego o obsadzie do 40 DJP, co spotkało się z decyzją odmowną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Decyzja ta została następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 340/10, od którego skargę kasacyjną oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 22/11. Zarówno WSA, jak i NSA w powołanych orzeczeniach zaakceptowały zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w odniesieniu do inwestycji (niemal takiej samej, jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania) zaplanowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości Ł. S., a w konsekwencji za zasadne uznały również określenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji bez spełniania wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Powyższe ustalenie, odnosząc się do wniosku tego samego inwestora oraz tej samej nieruchomości, a także inwestycji o zbliżonym charakterze, potwierdza słuszność zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. także w niniejszym postępowaniu. Pozytywna ocena spełnienia przez inwestora pozostałych przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. również nie budzi zastrzeżeń Sądu. W szczególności bezspornym pozostaje, że teren planowanej inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (poprzez zjazd z drogi gminnej) oraz posiada niezbędne uzbrojenie. Organy słusznie także uznały, że realizacja przedmiotowego zamierzenia, sprowadzająca się do uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej w zakresie budynków inwentarskich wraz z niezbędną infrastrukturą, nie wiąże się ze zmianą dotychczasowego przeznaczenia inwestowanych działek. Wobec utrzymania dotychczasowej rolniczej funkcji terenu inwestor nie był zatem zobligowany do uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Stanowi to o spełnieniu warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Sąd podziela stanowisko, iż sporna inwestycja nie narusza również przepisów odrębnych. W szczególności brak jest podstaw by zarzucić jej sprzeczność z wymogami ochrony środowiska. Prawidłowo przy tym organy uznały, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że w świetle ww. rozporządzenia, uwzględniając odległość spornej inwestycji od nieruchomości mieszkaniowych nienależących do inwestora, planowana działalność mogłaby wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dopiero wówczas, gdyby łączna obsada zwierząt w gospodarstwie wynosiła 40 DJP lub przekraczała tę liczbę (§ 3 ust. 1 pkt 103 ww. rozporządzenia). Wskazać także należy, że w utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób prawidłowy określone zostały warunki i wymagania ładu przestrzennego. W tym zakresie organ pierwszej instancji w niewadliwy sposób określił nieprzekraczalną linię zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, określił wskaźnik powierzchni zabudowy, a także wyznaczył dopuszczalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz szerokość tej elewacji. Parametry te – w ocenie Sądu – zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), co zresztą nie jest przez stronę skarżącą kwestionowane. Wypada także wspomnieć, że projekt decyzji organu pierwszej instancji – jako odnoszącej się do gruntów wykorzystywanych na cele rolne – został zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poddany uzgodnieniu ze Starostą L., będącym organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że projekt decyzji został doręczony ww. organowi uzgadniającemu w dniu [...] kwietnia 2015 r. (potwierdzenie odbioru – k. 16 akt adm.). Jednocześnie w aktach sprawy brak jest odpowiedzi Starosty, co pozwala uznać, że organ ten nie wyraził żadnego stanowiska w sprawie w terminie 21 dni od otrzymania projektu decyzji. W świetle dyspozycji art. 53 ust. 5c u.p.z.p. uzasadniało to uznanie jej przez Wójta Gminy W. za uzgodnioną. Wbrew zarzutom skargi zaskarżonej decyzji nie sposób zarzucić naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wyjaśnić należy, że powołany w kontekście tego zarzutu wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 343/11 zapadł w odrębnej sprawie, tj. w postępowaniu zainicjowanym innym wnioskiem, dotyczącym inwestycji – jakkolwiek zaprojektowanej na tym samym terenie – to jednak posiadającej inne parametry, a nadto złożonym przez nie tylko przez J. W., lecz również przez J. W.. Ustalenia zawarte w powołanym wyroku nie wiązały zatem organów administracji w niniejszej sprawie na zasadzie art. 153 p.p.s.a. Ubocznie jednak wypada zauważyć, że podniesiony przez skarżąca w tym zakresie zarzut jest niezrozumiały, bowiem wbrew jej twierdzeniu organy w niniejszej sprawie nie oceniały wniosku inwestora pod kątem zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, co – jak już wyżej wskazano – było działaniem uprawnionym. Odnosząc się końcowo do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym rozprawy wyjaśnić należy, że w świetle poglądów doktryny organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić rozprawę wówczas, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. Ocena, czy przeprowadzenie rozprawy przyczyni się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania, należy do prowadzącego je organu (por. A.Wróbel [w:] M.Jaśkowska, A.Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 556). W ocenie Sądu, przeprowadzenie w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej nie mogło przyczynić się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania, a przez to było zbędne w świetle dyspozycji art. 89 § 1 k.p.a. Rację ma przy tym organ odwoławczy, że uwzględnienie wniosku inwestora było zależne wyłącznie od oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa, a nie od jej zgodności z oczekiwaniami mieszkańców miejscowości Ł. S., niemającymi oparcia w przepisach prawa. Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie są bowiem obarczone wadami, które w świetle art. 145 p.p.s.a. dawałyby podstawę do wyeliminowania tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.