II SA/Lu 522/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku na zakup żywności p o s t a n a w i a przyznać D. M. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej. D. M. G. w skardze wniósł o przyznanie pomocy prawnej. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz symbol PPF w zakreślonym terminie (data na prezentacie) żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przesłanka przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowana w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oparta jest na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonego w zwrocie szacunkowym stanu faktycznego. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej realne, istniejące w chwili składania wniosku możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z oświadczenia strony skarżącej wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną, której nie przysługuje prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych, niepełnosprawną w stopniu lekkim, utrzymującą się z zasiłku okresowego i celowego w łącznej kwocie [...] złotych. Z kwoty tej strona skarżąca przeznaczyć musi kwotę [...] złotych na poniesienie opłat za energię elektryczną i usługi przesyłowe, kwotę [...] złotych na zakup butli gazu oraz [...] złotych na dojazd na wizytę lekarską. Po poniesieniu tychże kosztów do dyspozycji strony skarżącej pozostanie kwota [...] złotych. Strona skarżąca jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha przeliczeniowych, która jest nie uprawiana oraz wymagającego remontu domu o powierzchni [...] m2. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią minimalnych kosztów wynagrodzenia adwokata spowoduje uszczerbek w jej kosztach utrzymania koniecznego. Porównanie wysokości kwoty, która pozostanie do dyspozycji strony skarżącej, po poniesieniu przez nią kosztów utrzymania koniecznego z minimalną kwotą brutto wynagrodzenia adwokata, prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokata przez stronę skarżącą może mieć miejsce jedynie poprzez przeznaczenie na ten cel środków finansowych służących opłaceniu kosztów utrzymania koniecznego. Tak więc poniesienie przez stronę skarżącą wynagrodzenia adwokata wiązać się będzie dla niej z uszczerbkiem w jej kosztach utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.