II SA/Lu 523/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 945/12 w sprawie specjalnego zasiłku celowego. I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55, 20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2013 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 945/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 września 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję, wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...], z dnia 5 lipca 2012 r., nr [...], odmawiającą przyznania Z. W. specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału, opłacenie rachunków za energię elektryczną i pokrycie kosztów związanych z wnoszeniem odwołań i skarg. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony ustanowionemu przez Sąd w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi A. S. w dniu 25 lutego 2013 r. Od wyroku tego skarżący nie składał skargi kasacyjnej i stał się on prawomocny w dniu 28 marca 2013 r. Pełnomocnik skarżącego sporządził natomiast opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku w dniu 19 marca 2013 r. W dniu 5 czerwca 2013 r. Z. W. złożył skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 945/12. Pełnomocnik skarżącego adwokat J. P., wykonując zarządzenie Sądu zobowiązujące go do wskazania ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz wskazania, czy skarżący żąda uchylenia czy zmiany zaskarżonego orzeczenia, złożył w dniu 2 września 2013 r. pismo procesowe, w którym wyjaśnił, że podstawą prawną wznowienia jest art. 271 pkt 1 w związku z art. 18 § 1 pkt 6a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest fakt, iż w wydaniu orzeczenia brała udział sędzia Joanna Cylc-Malec wyłączona z mocy ustawy, orzekając w składach, które rozstrzygały wcześniejsze skargi Z. W. złożone w sprawach II SA/Lu 822/08, II SA/Lu 331/09 i II SA/Lu 978/11. Z tych przyczyn skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 270 – 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.". Przepisy te wskazują podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania (art. 279 ustawy). Skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 P.p.s.a.). Stosownie do przepisu art. 280 § 1 ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga wniesiona została w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie któregokolwiek z tych wymagań powoduje konieczność jej odrzucenia. W świetle art. 271 pkt 1 ustawy można żądać wznowienia, gdy w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Wbrew oczekiwaniom skarżącego przesłanki powyższe jednak w rozpatrywanej sprawie nie mają miejsca. W myśl art. 18 § 1 pkt 6a ustawy sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Z przepisu tego wynika zatem konieczność łącznego wykazania tożsamości podmiotowej i przedmiotowej spraw w celu stwierdzenia, że w istocie stanowią one tę samą sprawę, co skutkuje w konsekwencji wyłączeniem sędziego od orzekania w sprawie ex lege. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2012 r., I OSK 1513/11 (opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wyjaśnił, że tożsamość elementów podmiotowych oznacza tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa dotyczy treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Wskazanej tożsamości nie sposób doszukać się pomiędzy sprawą niniejszą, a wskazanymi w skardze. W sprawie II SA/Lu 822/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznawał skargę Z. W. na decyzję organu drugiej instancji w przedmiocie przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego, po rozpoznaniu jego wniosków złożonych w latach 2006-2008. W sprawie II SA/Lu 331/09 przedmiotem rozpoznania była decyzja organu odwoławczego dotycząca przyznania skarżącemu innego świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej – zasiłku okresowego. Natomiast w sprawie II SA/Lu 978/11 Sąd kontrolował zgodność z prawem decyzji organu drugiej instancji w przedmiocie odmowy odstąpienia od żądania zwrotu odpłatności za specjalistyczne usługi opiekuńcze. Z kolei przedmiotem zaskarżenia w sprawie II SA/Lu 945/12 była decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania Z. W. specjalnego zasiłku celowego, po rozpoznaniu jego wniosków z dnia 18 września 2011 r., 21 września 2011 r. i 23 września 2011 r. Wprawdzie przedmiotem sprawy II SA/Lu 822/08 oraz sprawy II SA/Lu 945/12 był specjalny zasiłek celowy, jednakże nie ulega wątpliwości, że sprawy te zapadły na gruncie odmiennego stanu faktycznego, albowiem decyzje organów administracji kontrolowane przez Sąd w tych sprawach zostały wydane po rozpoznaniu innych wniosków strony. Należy ponadto zaznaczyć, że skarżący nie wykazał, aby zgodnie z treścią art. 271 pkt 1 ustawy przed uprawomocnieniem się orzeczenia w sprawie II SA/Lu 945/12 nie mógł domagać się wyłączenia. Tym bardziej, że skarżący był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika – adwokata A. S., ustanowionego w ramach prawa pomocy. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zgłoszoną przez stronę skarżącą podstawę wznowienia za niezasadną i na podstawie art. 282 § 2 ustawy, skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 19 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).