II SA/Lu 531/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił nakazania T. S. wstrzymania robót budowlanych związanych z rozbudowa i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...], położonej w miejscowości G., gmina P. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2011 r. na wniosek J. B., który zażądał wstrzymania robót budowlanych prowadzonych na działce nr [...] w G. W dniu [...] grudnia 2011 r. organ przeprowadził oględziny wskazanej nieruchomości, podczas których ustalił, że kwestionowane roboty budowlane (które nie zostały jeszcze zakończone) inwestor T. S. prowadzi na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W ocenie organu roboty te prowadzone są bez odstępstw od zatwierdzonego projektu. Nie zagrażają one ponadto bezpieczeństwu ludzi lub mienia oraz nie powodują zagrożenia dla środowiska. W związku z tym organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą podstawy do wydania na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przyznał zasadność zarzutowi wnioskodawcy, iż zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. projekt budowlany zawiera błąd, polegający na niewłaściwym określeniu odległości pomiędzy ścianą zewnętrzną rozbudowywanego przez inwestora na działce nr [...] budynku mieszkalnego, a granicą tej działki z nieruchomością sąsiednią. Wyjaśnił, że w planie zagospodarowania działki oraz opisie technicznym projektu wskazano, iż istniejący na działce nr [...] budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 1,31 m – 1,60 m od granicy z działką sąsiednią. Ściana zewnętrzna zrealizowanej nadbudowy tego budynku cofnięta jest natomiast w stosunku do lica ściany zewnętrznej już istniejącej o 2,15 m, a zatem jej odległość od granicy działki wynosi odpowiednio 3,46 m – 3,75 m. Tymczasem z protokołu granicznego sporządzonego przez uprawnionego geodetę wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 1,07 m – 1,31 m od granicy z działką nr [...], a więc faktyczna odległość realizowanej nadbudowy od granicy wynosi 3,22 m – 3,46 m. Organ stwierdził, że powyższy błąd nie ma jednak wpływu na wydane rozstrzygnięcie, bowiem zarówno rzeczywista odległość nadbudowy od granicy działki, jak i ta, która została opisana w projekcie budowlanym nie narusza przepisów techniczno-budowlanych (minimalna odległość nadbudowy zwróconej ścianą bez otworów drzwiowych lub okiennych od granicy działki wynosi - jak wyjaśnił organ - 3 m). Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy dotyczącego podwyższenia przez inwestora ściany podłużnej istniejącego budynku o ok. 30 cm poprzez wymurowanie na istniejącej ścianie dodatkowej warstwy muru z betonu komórkowego organ wskazał, że ww. ściana sięgała do górnej krawędzi belek drewnianych stanowiących konstrukcję nośną stropu drewnianego, przez co podczas wymiany tego stropu konieczna była rozbiórka ok.30-centymetrowej warstwy przedmiotowego muru, który następnie przywrócono do pierwotnej wysokości poprzez wykonanie warstwy muru betonowego komórkowego o grubości 12 cm i wysokości ok. 30 cm. Powyższe ustalenia potwierdził w toku postępowania kierownik realizowanej budowy. J. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił organowi I instancji błędne uznanie, że realizowane na działce nr [...] w G. roboty budowlane nie naruszają § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślił, że w realizowanej przez T. S. rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego projektowane ściany bez otworów drzwiowych i okiennych zlokalizowane są w odległości 1,07 – 1,3 m od granicy z jego działką nr [...], co jest niezgodne z powyższym przepisem. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym brak jest podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji nakazującej wstrzymanie prowadzonej przez T. S. rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego. Podniósł, że sporne roboty budowlane wykonywane są w sposób zgodny z ostateczną decyzją w sprawie pozwolenia na budowę oraz nie naruszają obowiązujących przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podkreślił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy realizowanej przez inwestora rozbudowy i nadbudowy, a nie już istniejącego na działce nr [...] budynku. W związku z tym zarzut wskazujący na niezgodność usytuowania tego budynku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. uznał za bezzasadny. Co do ściany realizowanej w ramach spornej nadbudowy organ wskazał, że jest ona usytuowana w odległości 3-22 m – 3,46 m od granicy działki, a zatem zgodnie z powyższym przepisem. Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko, iż błąd w projekcie budowlanym dotyczący odległości przedmiotowego budynku od granicy z działką sąsiednią, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., domagając się uchylenia zarówno zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i utrzymanej nim w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie oraz mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy skutkujące błędnym przyjęciem, że nadbudowa budynku mieszkalnego na działce nr [...] w G. usytuowana jest w odległości 2,15 m od lica ściany zewnętrznej istniejącego budynku. Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie zarówno istniejący na działce inwestora budynek, jak i jego realizowana nadbudowa nie spełniają norm technicznych. Podtrzymał swoje stanowisko, iż wykonana w ramach nadbudowy ściana bez otworów okiennych i drzwiowych zlokalizowana jest w odległości 1,07 m – 1,3 m od granicy z jego działką nr [...], co jest niezgodne z regulacją § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Podkreślił ponadto, że § 9 ust. 3 powyższego rozporządzenia wskazuje, iż odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie, w miejscu ich najmniejszego oddalenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga J. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji była kwestia legalności robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości G., realizowanych przez inwestora T. S., właściciela przedmiotowej nieruchomości. Skarżący domagał się bowiem wydania postanowienia nakazującego wstrzymanie prowadzenia powyższych robót, realizowanych – w jego ocenie – w sposób niezgodny z prawem. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej Pr. bud.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W ocenie Sądu organy administracji prawidłowo przeprowadziły w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające i zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oceniły zebrany materiał dowodowy. Tym samym organy słusznie uznały, że nie zachodzą podstawy do ingerencji na podstawie art. 50 ust. 1 Pr. bud. w proces budowlany prowadzony na działce nr [...] w G. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zasadnie organ I instancji już na etapie subsumcji uznał, że nie zachodzą w przedmiotowym postępowaniu podstawy do zastosowania pkt 1 i 3 powołanego wyżej przepisu. Poza sporem bowiem pozostaje, że realizowane przez T. S. roboty budowlane zostały rozpoczęte na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy potwierdza ponadto stanowisko organów obu instancji, że sporna rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego nie jest prowadzona w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, co z kolei wykluczyło możliwość wydania postanowienia w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Spór zawisły w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy prowadzone przez T. S. na działce nr [...] roboty są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz czy nie naruszają przepisów prawa, w tym techniczno-budowlanych. Podkreślić w tym miejscy należy, że podstawowym zarzutem podnoszonym w toku postępowania przez skarżącego, było rzekome niezachowanie przez inwestora wymaganej prawem minimalnej odległości pomiędzy ścianą zewnętrzną realizowanej nadbudowy, a granicą pomiędzy działką inwestora a działką skarżącego. W tym zakresie J. B. podnosił naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako "rozporządzenie". Zgodnie z powołaną regulacją, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Wprawdzie organy zasadnie wskazały w niniejszej sprawie na rozbieżność pomiędzy treścią projektu budowlanego a stanem stwierdzonym w sporządzonym przez uprawnionego geodetę w dniu 13 sierpnia 2008 r. protokole granicznym (k. 15 – 18 akt adm. II instancji), polegającą na tym, że według projektu ściana zewnętrzna spornej rozbudowy (od strony działki nr [...]) znajduje się w odległości 3,46 m – 3,75 m od granicy działki, zaś według protokołu odległość ta wynosi 3,22 m – 3,46 m, jednak należy zauważyć, że rozbieżność ta nie zmienia faktu, iż sporna ściana zewnętrzna realizowanej rozbudowy wykonana została z zachowaniem odległości wskazanej w powyższym przepisie. Odległości tej nie zachowuje natomiast rozbudowywany budynek mieszkalny (w części już istniejącej, a zrealizowanej – ja wynika z akt sprawy – w latach sześćdziesiątych XX wieku), jednak ta kwestia, jako że wykracza poza zakres sprawy wyznaczony treścią wniosku skarżącego z dnia [...] września 2011 r., ma znaczenie tylko i wyłącznie w kontekście konieczności zachowania przez inwestora również wytycznych wynikających z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, w myśl którego w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Należy jednak stwierdzić, że będąca przedmiotem sprawy rozbudowa nie narusza również i tej regulacji. Z uwagi na cofnięcie ściany zewnętrznej wykonanej nadbudowy o 2,15 m od lica ściany istniejącego budynku, w pasie o szerokości 3 m inwestor zachował dotychczasowe wymiary. Sporna ściana wykonanej nadbudowy wprawdzie znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki, lecz ze względu na to, ze nie zawiera ona żadnych otworów drzwiowych i okiennych jest to dopuszczalne. W ocenie Sądu bezzasadna jest argumentacja skarżącego dotycząca podwyższenia przez inwestora ściany zewnętrznej istniejącego budynku o ok. 30 cm poprzez wymurowanie na istniejącej ścianie dodatkowej warstwy muru. Nie można bowiem uznać, że inwestor dokonał takiego podwyższenia. Takiemu twierdzeniu przeczy analiza akt sprawy, z których wynika, ze inwestor jedynie uzupełnił 30-centymetrową warstwę przedmiotowej ściany, która została uprzednio rozebrana w celu dokonania wymiany stropu (co obejmował zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia 12 stycznia 2012 r. projekt budowlany). Tym samym, skoro nie doszło do podwyższenia tej istniejącej już wcześniej ściany budynku mieszkalnego, nie można uznać, że została ona rozbudowana. Reasumując należy stwierdzić, że organy administracji słusznie uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek opisanych w art. 50 ust. 1 Pr. bud. W tym miejscu należy jednak zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje pogląd wskazujący, iż właściwą drogą do zakończenia postępowania w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - w razie stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki do wydania postanowienia o jego wstrzymaniu – jest jego umorzenie (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2234/10, Lex nr 1123125). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. W ocenie Sądu uchybienie procesowe polegające na wydaniu w niniejszej sprawie decyzji merytorycznej zamiast umorzenia postępowania nie uzasadniało jednak uwzględnienia skargi, gdyż nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotą tego rozstrzygnięcia jest bowiem nieuwzględnienie żądania strony wstrzymania robót budowlanych. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), skargę oddalił.