II SA/Lu 532/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej w wysokości 13.095,00 zł w związku ze wzrostem wartości nieruchomości położonych w Kalinówce, oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o nr: 307/7, 308/6, 314/11, 314/12, 314/19, 314/20 i 314/21. W dniu 1 lipca 2013 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go tym, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Jest bowiem osobą starszą i schorowaną, której miesięczne dochody są bardzo niskie i wystarczają jedynie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych oraz zakup lekarstw. W ocenie pełnomocnika strony natychmiastowe wykonanie powyższej decyzji obciążone jest niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania dla niej i jej rodziny skutków, które będą trudne do odwrócenia. Egzekucja opłaty planistycznej pozbawi ją bowiem płynności finansowej i uniemożliwi pokrycie codziennych, niezbędnych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Należy podkreślić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). W sprawie niniejszej nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że pełnomocnik skarżącej, podnosząc w rozpoznawanym wniosku, że egzekucja opłaty planistycznej pozbawi skarżącą płynności finansowej, jedynie lakonicznie wskazał, że jej dochody są bardzo niskie i wystarczają tylko na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych oraz zakup leków. Strona nie przedstawiła jednak ani wysokości osiąganych dochodów, ani wysokości ponoszonych niezbędnych wydatków, co umożliwiłoby weryfikację jej twierdzenia o powstaniu – w razie wykonania zaskarżonej decyzji - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji twierdzenie to uznać należy za nieuprawdopodobnione. Nadto nie sposób przyjąć by uiszczenie przez skarżącą ustalonej kwoty opłaty planistycznej mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki, skoro należność ta, w sytuacji wydania korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, podlegać będzie zwrotowi, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. Nie sposób również przyjąć, by konieczność zapłaty przez skarżącą kwoty 13.095,00 zł mogła wyrządzić jej znaczną szkodę, skoro – jak wynika z akt sprawy – skarżąca w okresie od dnia 3 lutego 2011 r. do dnia 25 listopada 2011 r. dokonała sześciu sprzedaży nieruchomości za łączną kwotę 703.500,00 zł, zaś wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała, by obecnie już nie dysponowała środkami uzyskanymi z tych transakcji. Podkreślić również należy, że nie można uznać za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, samego obowiązku zapłaty określonego zobowiązania. Zapłata należności budżetowej nie może być bowiem utożsamiana ze szkodą. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.