II SA/Lu 535/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 16 maja 2014 r. (data nadania) M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – za pośrednictwem [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] – skargę na decyzję ostateczną tego organu z dnia [...]2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wraz z powyższą skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku tym wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 1 kwietnia 2014 r., a zatem termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływał w dniu 1 maja 2014 r. Skarżący nie mógł jednak złożyć skargi w tym terminie ze względu na – jak wskazał – zły stan zdrowia jego małżonki, która od dnia 13 kwietnia 2014 r. do dnia 13 maja 2014 r. przebywała w szpitalu z związku z powikłaniami ciąży. Cały ten czas "praktycznie spędzał on w szpitalu przy małżonce". Sytuacja była zaś "na tyle nagła i nieprzewidywalna", że nie zdążył ustanowić pełnomocnika do prowadzenia sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, iż skarżący M. P. – wnosząc skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego – uchybił ustawowemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności. Wprawdzie skarżący błędnie wskazał, że decyzja ta została mu doręczona w dniu 1 kwietnia 2014 r., albowiem z akt sprawy wynika, że doręczenie to nastąpiło dopiero w dniu 3 kwietnia 2014 r. (potwierdzenie odbioru – k. 38 akt adm.), jednak nie ma to wpływu na ocenę zachowania terminu do wniesienia skargi, skoro w tej sytuacji termin ten – stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") – upływał w dniu 4 maja 2013 r., a skarżący bezspornie dokonał tej czynności dopiero w dniu 16 maja 2014 r. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w jego uchybieniu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W literaturze jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są bowiem ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności, nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności (por. T. Woś [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 333). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał przesłanek, które uprawdopodabniałyby brak jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Przede wszystkim skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji medycznej, która potwierdziłaby powołaną przez niego okoliczność, jakoby jego małżonka we wskazanym okresie, z uwagi na dolegliwości spowodowane ciążą, przebywała w szpitalu. Niezależnie jednak od braku takiego potwierdzenia, nawet przyjmując wyjaśnienia skarżącego za wiarygodne, nie sposób uznać, że dają one podstawę do uwzględnienia jego wniosku. Choroba, bądź problemy zdrowotne innego rodzaju (w tym spowodowane ciążą) mogą bowiem stanowić podstawę przywrócenia terminu jedynie w takiej sytuacji, gdy dotyczą samej strony, ewentualnie jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Gdy jednak dotyczą one – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – żony skarżącego, która nie występuje w sprawie w roli jego pełnomocnika, nie mogą one uprawdopodabniać braku winy skarżącego w uchybieniu terminu (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 265/12, z dnia z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GZ 202/13 oraz z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FZ 427/13 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym należy uznać, że M. P. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia w przedmiotowej sprawie skargi, a tym samym jego wniosek o przywrócenie tego terminu okazał się bezzasadny. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.