II SA/Lu 535/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie nałożenia opłaty legalizacyjnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na A. K. opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł za wykonaną bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe postanowienie ostateczne wniósł K. B.. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie wskazując, że K. B. nie posiada w niniejszej sprawie legitymacji skargowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga K. B. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu braku legitymacji do jej wniesienia. W myśl art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle powyższego unormowania, kryterium rozstrzygającym o dopuszczalności inicjowania postępowania przed sądem administracyjnym przez określony podmiot jest "interes prawny". Pojęcie "interes prawny" użyte w art. 50 § 1 p.p.s.a. obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 k.p.a., który definiuje pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazując, iż jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1387/07, LEX nr 365847). Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1588/12, LEX nr 1218392). Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie kasacyjne w przedmiocie zawieszenia postępowania zostało wydane w ramach postępowania legalizacyjnego w sprawie dokonanej przez A. K. samowolnej nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 48 i art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) kwestię posiadania statusu strony należało rozstrzygać na zasadach ogólnych, to jest właśnie na podstawie art. 28 k.p.a., albowiem stosowanie przepisu art. 28 ust. 2 ww. ustawy, odmiennie kształtującego krąg stron postępowania, zastrzeżone jest wyłącznie dla postępowań w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, jedynym właścicielem działki nr ewid. [...], stanowiącej teren inwestycji będącej przedmiotem sprawy, jest A. K.. K. B. nie posiada natomiast tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości i nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie, w charakterze strony. Jego uczestnictwo w tym postępowaniu sprowadzało się wyłącznie do roli pełnomocnika M. B., dla której źródłem interesu prawnego w przedmiotowej sprawie jest tytuł prawny do działki nr ewid. [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką A. K. o nr ewid. [...]. Podkreślić jednak należy, że M. B. jest jedyną właścicielką działki nr ewid. [...] (zob. wypisy z rejestru gruntów – 246 i 247 akt adm. II inst.). K. B. wnosząc niniejszą skargę nie działał przy tym jako pełnomocnik M. B., lecz dokonał tej czynności w imieniu własnym, co jednoznacznie wskazał w treści skargi. W konsekwencji uznać należało, że K. B. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność jego skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z tych względów orzeczono jak w sentencji.