II SA/Lu 549/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 223/09 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy na dożywianie p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt SA/Lu 223/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. na mocy której udzielono skarżącemu pomocy w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w formie zasiłku celowego w wys. 200 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 30 czerwca 2009 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 29 sierpnia 2009 r. Następnie w dniu 7 września 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Z. W. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przepis art. 273 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniając, iż tutejszy Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 699/08 wydał orzeczenie, które następnie nie zostało ani przez organ ani przez Sąd uwzględnione w sprawie II SA/Lu 223/09, co uzasadnia konieczność wznowienia postępowania w tej sprawie. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt SA/Lu 223/09 i orzeczenie co do istoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej jako: p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia - wyznacza rozprawę. Podstawy wznowienia zostały zawarte w art. 271-273 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w oparciu o przepis art. 273 § 3 p.p.s.a., wskazując na wyrok tutejszego Sądu wydany w dniu 27 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 699/08. W orzeczeniu tym Sąd uznał zasadność skargi Z. W. na decyzję SKO z dnia [...] r. przyznającą skarżącemu zasiłek celowy na dożywianie. W ocenie skarżącego wytyczne Sądu wyrażone w tym orzeczeniu powinny zostać uwzględnione również przez Sąd orzekający w sprawie II SA/Lu 223/09, co nie nastąpiło i co uzasadnia wznowienie tego postępowania. Dlatego też w sprawie II SA/Lu 223/09 - zdaniem skarżącego - powinien zapaść wyrok uwzględniający jego skargę, a nie ją oddalający. Przechodząc do analizy przywołanej w skardze podstawy wznowienia, należy stwierdzić, że w myśl art. 273 §3 p.p.s.a. skarżący może żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Wskazana podstawa wznowienia postępowania związana jest zatem z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom. Przy rozważaniu przesłanki wznowienia określonej w powołanym przepisie za aktualny uznać należy pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 czerwca 1997r., I CNK 149/97 (OSNC 1998/1/9) gdzie Sąd ten wyjaśnił, iż późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku dotyczącego tej samej sprawy stanowi podstawę wznowienia postępowania, tylko wtedy, gdy wykryty wyrok już istniał w czasie postępowania, którego dotyczy skarga o wznowienie, lecz o którym to wyroku strona wówczas nie wiedziała. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu powyższy warunek (braku wiedzy strony na temat wydanego w sprawie II SA/Lu 699/08 orzeczenia) nie wystąpił. Jak bowiem wynika z akt sądowych sprawy II SA/Lu 699/08 w postępowaniu tym skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, który brał czynny udział w postępowaniu, a dodatkowo złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w tej sprawie. Uwzględniając powyższą argumentacje zaznaczyć należy, iż już z samej tej przyczyny podniesione przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Ponadto podkreślić należy, iż w myśl powoływanego art. 273 § 3 p.p.s.a., orzeczenia, które mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania sądowego, muszą zostać wydane w tej samej sprawie, w której zapadło orzeczenie, którego skarga o wznowienie dotyczy. W rozpatrywanej sprawie nie zaszła także ta wymagana przesłanka wznowienia. Powoływane przez skarżącego orzeczenie nie zapadło, bowiem w tej samej sprawie, ponieważ o ile wskazany wyrok został wydany w stosunku do tych samych stron postępowania, to już ich przedmiot nie był tożsamy. Bez znaczenia jest fakt, iż wyrok tutejszego Sądu z dnia 27 stycznia 2009 r. (II SA/Lu 699/08), jak i wyrok z dnia 25 czerwca (II SA/Lu 223/09) dotyczyły kontroli decyzji SKO wydanych w podobnym przedmiocie (zasiłku celowego z przeznaczeniem na dożywianie). Jednakże akty objęte poszczególną kontrolą Sądu były zupełnie odrębne i wydane w niezwiązanych ze sobą postępowaniach administracyjnych. Wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 3 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, który dotyczy "tej samej sprawy", tzn. gdy przedmiotem rozstrzygnięcia w tym wyroku są te same prawa i obowiązki, dotyczące tych samych podmiotów, wynikające z określonych norm prawnych, które pomiędzy nimi były przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu, którego wznowienia dotyczy skarga. Innymi słowy warunek tożsamości sprawy dotyczy sytuacji, w której w późniejszym procesie mógł i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 646, Zakamycze 2006, wyd. II). Mając powyższe na uwadze brak podstawy, aby stwierdzić, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania orzeczenie zapadło w tej samej sprawie, co wyrok z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 699/08. Ponadto należy dodać, co również istotne, iż sąd nie jest związany wyrokami wydanymi w innych sprawach, nawet jeżeli dotyczą tych samych stron i podobnego przedmiotu (zasiłku na dożywianie). Skutki wyroku sądu dotyczą bowiem wyłącznie ponownie prowadzonego postępowania prowadzonego w zakresie danej konkretnej sprawy. Tym samym organ ani sąd nie są związane wcześniejszymi wytycznymi sądu wyrażonymi w toku innego odrębnego postępowania . Konkludując stwierdzenie, iż powoływane przez skarżącego przesłanki nie stanowią podstawy wznowienia postępowania skutkuje dla Sądu obowiązkiem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z dnia 3.06.2004r., OW 87/04, niepubl). Z tych względów Sąd na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 273 §3 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucił