II SA/Lu 556/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2011r. sprawy ze skargi A. F.-M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: wodno-kanalizacyjnej, c.o., gazowej i elektrycznej oraz instalacji zewnętrznych: kanalizacji sanitarnej, gazowej i energetycznej nn zalicznikowej oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr 2376L na działce nr 41/3 przy ul. N. 261a. Po przywróceniu terminu postanowieniem Wojewody z dnia [...], znak: [...] właścicielka działki sąsiedniej – A. F. – M. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wskazała, że nie zgadza się na usytuowanie projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy jej działki. Podniosła, że zamierza postawić budynek z częścią usługową w odległości 4,4 m od granicy działki nr 41/3, ze ścianą z otworami okiennymi. W sprawie wydana już został decyzja nr [...] z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy dla tej inwestycji. Wyjaśniła, że usytuowanie projektowanego budynku na działce nr 41/3 w odległości 1,5 m od granicy działki nr 40 utrudni przyszłą zabudowę na działkach nr 40 i 42. Bardziej właściwe byłoby, jej zdaniem, wybudowanie budynku przez inwestora bezpośrednio przy granicy działki nr 42. Wojewoda po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest zgodny z ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (decyzja Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...], znak: [...]). Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ewid. 41/3 zlokalizowany został w strefie wyznaczonej nieprzekraczalną linią zabudowy. Według ustaleń decyzji lokalizacyjnej, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie powinna przekraczać 25 %. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki nr 41/3, wskaźnik ten wynosi 20,95%. Powierzchnia biologicznie czynna, według projektu stanowi 53,54% i jest większa od minimalnej określonej na 50%. Spełniony też został warunek dotyczący wysokości zabudowy mieszkaniowej: do II kondygnacji czyli do 9 m wysokości w kalenicy (parter oraz poddasze użytkowe), przy nachyleniu połaci dachu do 45°. W zatwierdzonym projekcie budowlanym zachowane zostały również pozostałe wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej działki od ul. N. na warunkach uzyskanych w Wydziale Dróg i Mostów Urzędu Miasta. W granicach lokalizacji inwestycji zapewniono miejsca postojowe w ilości niezbędnej dla obsługi funkcji, tj. 1 mp/1 lokal mieszkalny. Projekt budowlany zjazdu z drogi powiatowej nr 2376L - ul. N. na teren działki nr ewid. 41/3 posiada uzgodnienie z zarządcą drogi (pismo Wydziału Dróg i Mostów z dnia 8 września 2010 r., znak: DM.UD.I.5544-1-487/10). Pismo to stanowi jednocześnie zgodę na dysponowanie gruntem pasa drogowego ul. N. (działki nr ewid. 41/4 i 60) - na cele budowlane związane z budową zjazdu i stanowi oświadczenie zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Projekt ten uzupełniony zgodnie z postanowieniem z dnia [...], Nr [...] został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. W aktach sprawy znajdują się zaświadczenia o przynależności projektantów do właściwych izb samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu. Projektanci przedmiotowego budynku - przystosowania projektu gotowego "WB-0023" wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: wod.-kan., c.o., gazowej i elektrycznej; instalacji zewnętrznych: kanalizacji sanitarnej, gazowej i energetycznej nn zalicznikowej oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr 2376L - dołączyli do projektu budowlanego wymagane w myśl art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor E. B. dołączyła także, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto - jak wynika z projektu zagospodarowania terenu - szerokość działki nr ewid. 41/3 wynosi 13,8 m, czyli mniej niż 16 m, dlatego można było, w omawianym przypadku, zastosować § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 - 273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 (3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy), lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Ustosunkowywując się do zarzutu odwołania, że bardziej właściwe byłoby wybudowanie przez E. B. budynku w granicy z działką nr 42 organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana na wniosek inwestora i zgodnie z tym wnioskiem. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień, aby ingerować w usytuowanie obiektu, jeżeli jest ono zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi w myśl. art. 4 ustawy Prawo budowlane. Poza tym stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku na działce nr ewid. 41/3 w odległości 1,5 m od granicy działki nr ewid. 40, nie uniemożliwi zabudowy tej działki, zgodnie z zamierzeniem A. F. – M., czyli budynkiem oddalonym od granicy z działką sąsiednią nr 41/3 przy ul. N. 261a o 4,4 m ścianą z oknami. Wysokość projektowanego budynku pozwala na zachowanie minimalnej odległości pomiędzy budynkami w celu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w myśl § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W tak ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy uznał, że w sytuacji gdy spełniony został wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, w tym z zapewnieniem stronom czynnego udziału w postępowaniu. A. F.-M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ww. decyzję Wojewody, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 77 kpa przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, w tym kwestii wpływu planowanego budynku E.B. na zamiary inwestycyjne skarżącej. Zdaniem A.F.-M. usytuowanie przez sąsiadkę budynku w odległości 1,5m od granicy może jej utrudnić otrzymanie pozwolenia na budowę budynku ze ścianą z otworami okiennymi w odległości 4,4m od granicy działki nr 40, mając na uwadze przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącej naruszony został w sprawie także art. 144 kodeksu cywilnego. Wskazała, że w orzecznictwie utrwalone jest, że pozwolenie na budowę nie może zakłócać korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Podniosła również na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, z którego wywodzi swoje prawo do korzystania z nieruchomości. Ponadto skarżąca wskazała naruszenie § 8 ust. 3 pkt 2 i § 11 ust. 1, 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca 2003r. Podniosła, że projekt w części rysunkowej powinien określać między innymi "zasięg obszaru ograniczonego użytkowania". Poza tym skarżąca uważa, że przedstawiony projekt budowlany jest niekompletny, w związku z czym narusza art. 35 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do uchybień uprawniających do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie E. B. w celu realizacji zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych i zewnętrznych, musiała uzyskać pozwolenie na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) dalej zwanej jako "ustawa". Wymogi wniosku o pozwolenie na budowę, niezbędne dokumenty i tryb postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określają art. 32 - 35 ustawy. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie autora projektu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika ponadto, iż podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno – budowlanej w sprawach o pozwolenie na budowę jest sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o ile taki obowiązuje na obszarze objętym wnioskiem o wydanie tego pozwolenia, bądź z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu. Jak wynika z akt sprawy wniosek E. B. z dnia 18 października 2010r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi oraz zjazdem na działkę nr 41/3 nie spełniał powyższych wymogów, w związku z tym Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 16 listopada 2010r. nałożył na inwestorkę obowiązek usunięcia w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania postanowienia, stwierdzonych w dokumentacji budowlanej braków i nieprawidłowości tj. ujednolicenie treści złożonego wniosku o pozwolenie na budowę z treścią załączonego projektu budowlanego w zakresie projektowanych instalacji wewnętrznych: wodn.-kan., c.o., gazowej i elektrycznej oraz projektowanej zewnętrznej instancji kanalizacji sanitarnej; uzupełnienie projektu zagospodarowania działki o część rysunkową; sprecyzowanie w opisie technicznym i na rysunkach dotyczących zewnętrznych instalacji sanitarnych, czy przyłącza kanalizacji sanitarnej, wodociągowe i gazowe, mając być objęte pozwoleniem, podanie sposobu odprowadzania wód opadowych. Jak wynika z akt sprawy E. B. w dniu 3 stycznia 2011r. przedłożyła uzupełniony zgodnie z postanowieniem projekt budowlany i spełniła warunki określone w art. 32 ust. 4 ustawy. Wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymogów przewidzianych przepisami prawa budowlanego, organy administracji nie mogły odmówić wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Jak wykazała analiza przedłożonych akt administracyjnych sprawy, inwestor przedstawił komplet wymaganych dokumentów, oprócz wspomnianego już oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane także projekt budowlany z wymaganymi oświadczeniami i uzgodnieniami, zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w tym projekt zagospodarowania działki. Analiza złożonego projektu potwierdziła jego zgodność z decyzją Prezydenta Miasta ustalającą warunki zabudowy nr [...] z dnia [...], znak: [...]. W przedmiotowej sprawie nie doszło także do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym prawa do ochrony granic nieruchomości czy podniesionego w skardze – utrudnienia zagospodarowania w przyszłości działki sąsiedniej zgodnie z przepisami. Sposób ochrony osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, interesu prawnego – rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych (zob. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1492/98, Lex 47835). Organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są limitowane wyłącznie kryteriami określonymi w przepisach prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 1826/00, Lex 75538). Jak wynika z poprawionego projektu budowlanego, inwestorka od strony działki skarżącej nr 40 (od strony północnej) zrezygnowała z usytuowania okna w dachu i w ścianie oraz drzwi, a okap połaci zrównała z licem ściany północnej. Skarżąca przede wszystkim kwestionuje usytuowanie inwestycji w odległości 1,5m od granicy jej działki. Takie umiejscowienie jednak jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który dopuszcza lokalizację budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Rozwiązania wynikające z tego przepisu mają charakter odstępstwa od generalnej zasady nakazującej lokalizację nowych obiektów w oddaleniu od nieruchomości sąsiednich i jako takie powinny być interpretowane w sposób zawężający a nie rozszerzający. W związku z czym mogą one znajdować zastosowanie tylko wówczas, gdy na konkretnej nieruchomości z uwagi na jej powierzchnię nie ma możliwości usytuowania konkretnego obiektu, oraz gdy takie usytuowanie nie będzie w sposób nadmierny ograniczało wykonywania praw rzeczowych do nieruchomości sąsiednich (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 38/08, publ. Lex nr 518449). Jak wynika z akt sprawy, wątpliwości skarżącej, że nie będzie mogła usytuować budynku w odległości 4,4m od granicy z działką 41/3 ze ścianą z otworami okiennymi są nieuzasadnione. Jak wynika bowiem z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zatem mając na uwadze powyższe umiejscowienie przedmiotowego budynku w odległości 1,5 od działki skarżącej, nie będzie ono miało wpływu na jej dalsze ww. plany inwestycyjne. Odnosząc się do zarzutu, że projekt budowlany nie spełnia wszystkich wymogów określonych w § 8 ust. 3 pkt 2 oraz § 11 ust. 1 i 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), należy go uznać za niezasadny. Strona skarżąca wskazała, że w części rysunkowej projekt nie określa m.in. "zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania". Jak wynika z § 8 tego rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Kwestionowany projekt oprócz części tekstowej, zawiera także część rysunkową sporządzoną na podstawie zaktualizowanej mapie zasadniczej w skali 1:500. Mapa ta określa – wbrew twierdzeniom strony skarżącej wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w § 8 ust. 3 ww. rozporządzenia, i które wymagane są dla zakresu i formy projektu budowlanego dla budynku jednorodzinnego. Trzeba wyjaśnić, że nie wszystkie elementy określone § 8 ust. 3 rozporządzenia muszą być wymienione w każdym projekcie budowlanym. Organ bierze pod uwagę i sprawdza tylko te elementy, które występują na terenie, na którym ma być zlokalizowana inwestycja. Na obszarze, na którym ma zostać usytuowana przedmiotowa inwestycja, nie został utworzony obszar ograniczonego użytkowania w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), w związku z tym organ nie mógł odnieść się do tej kwestii. Nie można również uwzględnić zarzutu, że budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr 41/3 w L. ma wpływ na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie w myśl § 11 ust. 1 i 2 pkt 10 ww. rozporządzenia, czy na warunki ochrony przeciwpożarowej określone w odrębnych przepisach (§ 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia). Jak wynika z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 4 czerwca 2009r. przedmiotowej inwestycji nie dotyczą zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Poza tym w projekcie budowlanym (k. 21) została zawarta "Informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia", z której wynika, że na terenie inwestycji brak elementów i obiektów mogących stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa i zdrowia ludzi. Zatem należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika, aby ww. przepisy zostały nieuwzględnione, albo niewłaściwie zastosowane. Trzeba zauważyć, że strona skarżąca powołała tylko powyższe przepisy rozporządzenia bez wskazania, jakie konkretnie dane techniczne obiektu budowlanego mogą mieć wpływ na środowisko, jak i na bezpieczeństwo, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Nie wskazała także jakie warunki ochrony przeciwpożarowej określone w odrębnych przepisach nie zostały w projekcie spełnione. Ponadto chybione są także w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, to jest art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 kpa. Celem tychże regulacji prawnych jest nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zobligowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tego materiału oraz udzielania informacji faktycznych i prawnych stronom postępowania. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte po rzetelnie przeprowadzonych postępowaniach, a zebrany materiał dowodowy pozwalał na należyte ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych. Wobec powyższego w sprawie nie znajdują potwierdzenia podniesione w skardze ogólne zarzuty, dotyczące niezgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. W świetle poczynionych rozważań i wskazanych argumentów, Sąd nie stwierdził niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.