II SA/Lu 557/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [....] Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2005 r., sygn. akt II GSK 136/07 – Lex nr 374841). W przedmiotowej sprawie E. D, wniosła skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną, bez uprzedniego skorzystania z przysługującego jej prawa wniesienia odwołania od tej decyzji. Nie wniesienie odwołania, w świetle przytoczonych na wstępie przepisów, przesądza o konieczności odrzucenia skargi. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.