II SA/Lu 569/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Spółki Z. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki Z. w Łaszczowie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na wniosek B. P. Sp. z o.o., pełnomocnika P. "U." Sp. z o.o. w Z. Burmistrz wydał decyzję z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni biogazowej o mocy elektrycznej 0,844 MW i mocy cieplnej 0,928 MW na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] zlokalizowanych w miejscowości Ł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł., a decyzja została wydana po uzgodnieniu z właściwymi jednostkami pod kątem zgodności inwestycji z ochroną środowiska tego terenu oraz oparta została na ustaleniach dostarczonego przez inwestora Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: pełnomocnik H. i T. L. - adw. Ł. L., B. i M. B., W. J. i Zarząd Wspólnoty Gruntowej D. B. i Mi. B., którzy wnieśli o uchylenie decyzji Burmistrza podnieśli, że poprzez lokalizację planowanej inwestycji ich grunt rolny usytuowany w sąsiedztwie straci znacznie na wartości. Ponadto inwestycja będzie oddziaływać negatywnie poprzez hałas, nieprzyjemny zapach oraz nadmierną ilość gryzoni. Podobnie podniósł w odwołaniu W. J. wskazując, że składowane komponenty do biogazowni będą wytwarzać nieprzyjemy zapach. Poza tym H. i T.L., których działka graniczy z działką inwestora, wskazali że planowana inwestycja utrudni im właściwe korzystanie z budynku mieszkalnego, gdyż drogą obok ich działki odbywać się będzie uciążliwy transport. Podnieśli oni również, że budowa spornej inwestycji w sąsiedztwie terenu zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej spowoduje utratę wartości gruntów sąsiednich, w tym ich działki. Pełnomocnik adw. Ł. L. podniósł kwestię nadmiernego hałasu i utrudnień dojazdowych związanych z przyszłą inwestycją, w tym niszczenie dróg dojazdowych przez uciążliwy transport zaopatrujący biogazownię. Wskazał przy tym na brak aktualnie zabezpieczonej drogi dojazdowej do planowanej inwestycji, a droga, którą miała użyczyć M. faktycznie nie została uzgodniona. M. wycofała się bowiem z uzgodnień w tej kwestii. Wskazał ponadto na potrzebę ochrony ujęcia wody do celów technologicznych znajdujących się w bezpośredniej bliskości planowanej inwestycji i wnosił o przesłuchanie stron – T. i H. L. na okoliczność spodziewanych utrudnień w efekcie sąsiedztwa nowej inwestycji. Podniósł ponadto, że planowana inwestycja koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie pełnomocnika stron, decyzja organu I instancji zawiera wady, gdyż naruszone zostały: art. 7, 77 i 80 k.p.a. i art. 28 k.p.a. Poza tym od decyzji Burmistrza wniósł również odwołanie Zarząd Wspólnoty Gruntowej D., podnosząc zarzuty jak inne strony, tj. utraty wartości gruntów będących w sąsiedztwie inwestycji, nadmierny hałas i nieprzyjemy zapach w efekcie wybudowania przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wyżej wymienionych odwołań decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza z dnia [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium wskazało, że organ właściwie zebrał w toku postępowania materiał dowodowym i wydając pozytywną decyzję dla wnioskodawcy, oparł się na wynikach uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, jak również na wynikach analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, aneksie do raportu, uzupełnieniu do raportu oraz na ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. Ponadto organ wskazał, że przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) i spełnia wymogi określone tymi przepisami. Strony wnoszące odwołanie nie przedstawiły zaś innego fachowego dowodu kwestionującego te opracowanie Raportu, a organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych do kwestionowania treści i ustaleń wykonanego Raportu przez wyspecjalizowaną w tym zakresie jednostkę. Poza tym charakterystyka przedsięwzięcia i wykonany Raport oddziaływania na środowisko potwierdza, że realizacja i działalność z. będzie zgodna z nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi i technologicznymi, które ograniczają uciążliwości dla środowiska i że przedmiotowe przedsięwzięcie nie powinno negatywnie wpływać na środowisko przy należytym wypełnianiu przez wnioskodawcę warunków wymienionych w treści orzeczenia wydanej decyzji. Organ I instancji – jak podniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze – prawidłowo także przeprowadził postępowanie w zakresie udziału społeczeństwa. Zawiadomił bowiem mieszkańców D. o prowadzonym postępowaniu m.in. poprzez obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni gazowej na działkach nr [...] i [...] w Ł., które zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz w internecie na stronie BIP Urzędu Gminy. Przed jej wydaniem Burmistrz Ł. rozpatrzył również zgłoszone wnioski mieszkańców wsi D. i właścicieli działek sąsiednich przy planowanej inwestycji oraz ustosunkował się do ich zastrzeżeń, wyjaśniając jakie zabezpieczenia zostaną podjęte przez inwestora w wyniku wykonania wydanej decyzji. Umożliwił również stronom postępowania zapoznanie się z opracowanym raportem oraz wyjaśnieniami autorów raportu w związku ze zgłoszonymi zastrzeżeniami do jego treści. Dodatkowo w swojej decyzji organ I instancji szczegółowo określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W decyzji tej Burmistrz Ł. zawarł wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych i prowadzenia ewidencji ilościowej i jakościowej odpadów wytwarzanych i poddawanych odzyskowi na terenie biogazowni w zakresie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W treści uzasadnienia decyzji zostało również wyjaśnione przeznaczenie terenu działek nr [...] i nr [...] do uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. Wobec powyższego Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji nie narusza przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. ani art. 28 k.p.a., a wręcz przeciwnie - postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone prawidłowo a decyzja wydana z pełnym odniesieniem do art. 107 § 3 kpa i art. 28 kpa. Odnosząc się do zarzutów odwołania w kwestii niszczenia drogi przez samochody transportowe, to organ odwoławczy wyjaśnił, że nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Przedmiotowe postępowanie jest bowiem postępowaniem przedwstępnym i może stanowić podstawę do wydania lub odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Podobnie inne podnoszone kwestie w zakresie m.in. utraty wartości gruntów, braku właściwie zabezpieczonego dojazdu do inwestycji, nie mają – jego zdaniem - znaczenia w tym postępowaniu. Ubocznie organ odwoławczy wskazał, że trudno zgodzić się z wnioskiem pełnomocnika w kwestii żądania informacji lub wyjaśnień od Z. M., który jako strona tego postępowania nie wnosił żadnych zastrzeżeń na etapie postępowania odwoławczego. Zbędne w ocenie Kolegium było również przesłuchanie stron – T. i H. L., skoro ich zastrzeżenia do decyzji zostały zawarte w odwołaniu oraz pismach procesowych Ich pełnomocnika. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] wniósł Z. M. Spółka z o.o. w Ł. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zakresie zgodności inwestycji z ochroną środowiska. W szczególności przez pominięcie przy rozstrzyganiu kwestii ujęć wody dla Z. M. usytuowanego na sąsiedniej działce planowanej inwestycji, a tym samym pominięcie kwestii oddziaływania inwestycji na jakość wody wykorzystywanej przez Z. do produkcji spożywczej. Poza tym strona podniosła, że organ nie uwzględnił w swojej analizie istnienia strefy pośredniej wód podziemnych w aspekcie umiejscowienia dwóch ujęć wody dla potrzeb Z. Strona skarżąca wyjaśniła, że obecnie posiada trzy ujęcia wody, w tym jedno przy granicy działki, na której ma być zlokalizowana bioelektrownia. Zdaniem strony powstanie planowanej inwestycji, która może doprowadzić do całkowitego zanieczyszczenia wód podziemnych, w rezultacie może uniemożliwić produkcję, a nawet doprowadzić do zamknięcia Z. Wskazała ona również, że choć nie brała bezpośredniego udziału w postępowaniu odwoławczym, to jednak jej zdaniem podniesione przez inne strony postępowania odwoławczego zarzuty dotyczące powyższej kwestii powinny być również uwzględnione przez organ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2011r. pełnomocnik H. L. i T. L. - adwokat Ł. L. wniósł o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Społeczny Komitet Protestacyjny przeciwko budowie bioelektrowni o mocy elektrycznej 0,844 MW i mocy cieplnej 0,928 MW na działkach ewid. [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,77 ha zlokalizowanych w Ł. oraz złożył Pismo, w którym podtrzymał argumentacje skargi. Następnie to samo pismo wraz z Regulaminem Stowarzyszenia i pełnomocnictwem przesłał do Sądu w dniu 24 listopada 2012r. Pełnomocnik uczestnika postępowania – P. "U. " Sp. z o.o. w dniu 9 lutego 2012r. złożył pismo, w którym ustosunkował się do powyższego pisma Ł. L. wskazując w sposób wyczerpujący, że zarzuty w nim podniesione nie znajdują uzasadnienia (k. 112-123 akt sądowych). W uzasadnieniu swojego stanowiska uczestnik postępowania porównał planowaną inwestycję do funkcjonującej już bioelektrowni w P. Wskazał, że Program Ministerstwa Gospodarki dopuszcza budowanie biogazowni nawet na terenach Natura 2000. Poza tym wyjaśnił, że poprzedni właściciel nieruchomości, na której ma być zlokalizowana inwestycja wystąpił z zapytaniem do Burmistrza, czy zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na działkach nr [...] i [...] możliwa jest lokalizacja elektrowni biogazowej. W odpowiedzi organ potwierdził, że istnieje zgodność lokalizacji inwestycji z planem. Zatem strona uznała, że "jeśli więc zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego – niemożna wykluczyć jej realizacji na terenie, gdzie ustalenia planu nie zakazują takich inwestycji". W dniu 19 lipca 2012 r. sąd postanowił dopuścić do udziału w niniejszym postępowaniu Społeczny Komitet Protestacyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Poza tym podkreślić trzeba, iż Sąd - oceniając legalność wydanej decyzji - orzeka na podstawie przedłożonych przez organ administracji akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni biogazowej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] zlokalizowanych w miejscowości Ł. Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowił m.in. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko ( Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 ustawy) uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Stwierdzenie bowiem sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – Komentarz, Wrocław 2009, str. 244). Na terenie, na którym inwestor zamierza zrealizować opisaną inwestycję obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy Ł. przyjęty uchwałą Rady Gminy Ł. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 152, poz. 3204). W świetle przytoczonego przepisu rzeczą organu było zatem ustalenie zgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami ww. planu. Należy zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych analizowanej sprawy brak jest pełnego tekstu i czytelnej części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołują się w uzasadnieniu obie decyzje. Na str. 18 akt administracyjnych znajduje się jedynie fragmentaryczny "Wypis z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Ł. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 152, poz. 3204) oraz Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Lubel. Nr 239, poz. 3722)", jak i nieczytelna mapa zagospodarowania terenu. Ubocznie można zauważyć, że powyższa Uchwała Rady Gminy Ł. Nr [...] jest nie z dnia [...] – jak wskazują organy - a z dnia 25 września 2003r. Jednak okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, a jedynie świadczy o niestaranności przygotowywanych dokumentów przez organy. Na podstawie tak zgromadzonego materiału organy administracji podjęły próbę ustalenia zgodności planowanej inwestycji z powyższym obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem, przyjmując, że działka nr [...] położona jest na terenie wielofunkcyjnym, a działka nr [...] na tym ostatnim oraz na terenie mieszkalnictwa jednorodzinnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jedynie potwierdziło, że organ I instancji oparł się na ustaleniach planu, ale w żaden sposób nie odniósł się merytorycznie co do jego uregulowań. Ponadto w postanowieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska z dnia [...] (k. 83 akt adm.) także nie zakwestionował usytuowania przyszłej inwestycji i nie odniósł się do kwestii zgodności z planem. Wskazał jedynie, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze sieci Natura 2000 oraz w odległości 5 km od rezerwatu przyrody. Poza tym znajduje się w zasięgu korytarza ekologicznego doliny rzeki H. Zdaniem tego organu na podstawie raportu nie stwierdzono zagrożenia dla tego terenu, a negatywne oddziaływanie wystąpi głównie na etapie realizacji przedsięwzięcia (hałas, możliwość wycieku substancji ropopochodnych (k. 8 postanowienia). Ponadto wskazał, że przedsięwzięcie zlokalizowane jest "w obszarze GZWP Nr 407 "N. C.-Z." utworzonego dla ochrony wysokiej jakości kredowych wód podziemnych" (k. 10 postanowienia). Mając na uwadze całą treść planu, a nie tylko fragment zawarty w aktach (k. 18 akt adm.), trzeba wskazać, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do ustalenia zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Ł. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 152, poz. 3204). Przede wszystkim Samorządowe Kolegium Odwoławcze – jako organ rozpoznający merytorycznie sprawę w II instancji - powinien odnieść się do kwestii, do których nie ustosunkował się organ I instancji. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Burmistrz nie odniósł się do kwestii usytuowania planowanej inwestycji na obszarze GZWP Nr 407 "N. C.-Z.". Z akt sprawy nie wynika, czy na terenach inwestycji zlokalizowany jest powyższy obszar czy inna strefa ochrony wód zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawa wodne (Dz. U.z 2012, poz. 145). Okoliczność, że teren objęty inwestycją objęty jest "strefą ochrony pośredniej wód" podnosił również Z. M. Sp. z o.o. w Ł. Ponadto organ odwoławczy nie przeanalizował innych, istotnych dla sprawy kwestii wskazanych w obowiązującym planie. Przede wszystkim nie wziął pod uwagę § 26 planu, który określa szczegółowo regulacje odnoszące się do jednostki osadniczej Ł.-D. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu cały obszar Ł.-D. położony jest w projektowanym obszarze specjalnej ochrony Europejskiej Sieci Ekologicznej "Natura 2000", która zgodnie z § 8 tego planu tworzy Ekologiczny system obszarów chronionych gminy. Na terenie tego ostatniego zostały w § 8 ust. 3 planu wskazane wprost szczególne regulacje dotyczące, sytuacji kiedy wyklucza się lokalizację inwestycji, a kiedy ona jest dopuszczalna na tych terenach. Ważnym zagadnieniem przedmiotowej sprawy jest także to, że zgodnie z ustaleniami organów administracji jedna z działek nr 597/1, na której usytuowana ma być inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w planie jako - 44MNn – teren wielofunkcyjny – projektowany (tak wskazano w uzasadnieniu decyzji I instancji), teren mieszkalnictwa jednorodzinnego – projektowanego/ teren zabudowy mieszkaniowej noworealizowanej (tak k. 18 akt adm.). Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] położona na terenie oznaczonym symbolem 44MNn znajduje się na terenie, na którym obowiązują przepisy szczególne. Zgodnie § 14 ust. 2 pkt 10 planu na terenach zabudowy mieszkaniowej nowo realizowanej ustala się możliwość wzbogacenia funkcji podstawowej o funkcje wzbogacające (usługi komercyjne, rzemiosło, usługowe, obsługa wypoczynku i turystyki itp.) nienaruszające funkcji podstawowej i niepogarszającej stanu środowiska. Poza tym – jak wynika z odwołania H. i T. L. (k. 203 akt adm.) tereny sąsiednie są zabudowane, a na działce bezpośrednio graniczącej z planowaną inwestycją stoi budynek, w którym państwo L. "zamierzają mieszkać". Do powyższych kwestii, które są istotne dla załatwienia sprawy organ odwoławczy także się nie odniósł. Nieustalenie wyczerpująco stanu faktycznego niniejszej sprawy powoduje, że organ odwoławczy naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, uregulowane w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Usytuowanie jednej z działek nr [...], na której ma być zrealizowana inwestycja tj. na terenie mieszkalnictwa jednorodzinnego powoduje duże wątpliwości dopuszczalności planowanej inwestycji. W sytuacji bowiem kiedy organ uzna, że ze względu na plan, na działce nr [...] nie można zrealizować bioelektrowni, inwestycja ta w całości zgodnie z wnioskiem (k. 197 akt adm.) nie będzie mogła uzyskać pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Ponadto uzasadnienie organu odwoławczego jest powierzchowne i sprowadza się do stwierdzenia, że wszelkie niezbędne ustalenia zostały przeprowadzone prawidłowo, a zgromadzony materiał jest wystarczający. Kolegium nie ustosunkowało, że do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez H. i T. L., co do zgodności usytuowania inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takie działanie organu jest niezgodne z art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać także trzeba, że twierdzenie Kolegium, że organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych do kwestionowania treści i ustaleń wykonanego Raportu przez wyspecjalizowaną w tym zakresie jednostkę, jest niezasadne. Raport stanowi podstawowy, ale nie jedyny dokument, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Żaden przepis ustawy nie zawiera wymogów co do tego, kto w konkretnej sprawie powinien być autorem takiego raportu. W art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko ustawodawca jedynie wskazuje wymagane elementy jakie powinien zawierać raport. Organ odwoławczy zatem nie może przyjmować, że jako organ administracji nie może kwestionować ustaleń raportu, który stanowi dokument prywatny i podlega ocenie jak każdy inny dowód w sprawie zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt. II OSK 1985/10, dostępny: Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem organu odwoławczego w niniejszej sprawie – jako organu merytorycznego, rozpoznającego sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności - było ustalenie zgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko. W związku z tym, że ustalenia powyższe mają istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) uchylił zaskarżoną decyzję. W myśl art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, a o zwrocie poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postępowania orzekł zgodnie z art. 200 powyższej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając odwołania od decyzji Burmistrza powinno dokonać wszechstronnej i prawidłowej wykładni wskazanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przede wszystkim w zakresie zgodności planowanej inwestycji z § 26 w zw. z § 8, § 14 ust. 2 oraz z § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 10 obowiązującego planu, które mogą wyłączać dopuszczalność usytuowania wnioskowanej inwestycji, czemu da wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu zgodnie wymogami art. 107 § 3 k.p.a.