II SA/Lu 576/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 10 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zespołu Parków Krajobrazowych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie usunięcia drzew lub krzewów p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 17 lipca 2008 r. Zespół Parków Krajobrazowych złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] nr [..] w przedmiocie usunięcia drzew lub krzewów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, iż skarżący nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sytuacja taka zachodzi w szczególności wówczas, gdy skarga została wniesiona przez podmiot, który w sposób ewidentny nie był uprawniony do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., II FSK 1337/06, LEX nr 384145). W myśl art. 50 § 1 i 2 ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, o ile brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inne podmioty, którym przepisy szczególne przyznają takie prawo. Zaskarżoną decyzją z dnia [..]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania L. W. od decyzji Wójta Gminy z dnia [..]. odmawiającej wydania zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów rosnących na działce nr [..] w S., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez Zespół Parków Krajobrazowych , który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji w charakterze strony. Skarżący nie jest właścicielem, posiadaczem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości, której dotyczył wniosek L. W. z dnia 18 lutego 2008 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów, a zatem w świetle art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) podmiot ten nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie (por. K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2005, s. 318). Należy również podkreślić, iż okoliczność, że Wójt Gminy zwrócił się do Zespołu Parków Krajobrazowych o wyrażenie opinii w celu wydania decyzji w niniejszej sprawie, również nie daje skarżącemu przymiotu strony w tym postępowaniu administracyjnym, ani nie daje mu legitymacji do wniesienia skargi do Sądu w tej sprawie. Nawet gdyby uznać, iż Zespół Parków Krajobrazowych brał udział w postępowaniu w charakterze organu współdziałającego z organem administracji publicznej w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a., to w orzecznictwie oraz w nauce prawa ugruntowany jest pogląd, że organ "współdziałający" nie jest uprawniony do wniesienia skargi na decyzję wydaną w tym postępowaniu przez organ załatwiający sprawę (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., II SA 1971/93, Wokanda 1994, nr 6, s. 34, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 24 lipca 2008 r., II SA/Gl 383/08, niepubl.; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2006, s. 129, J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s.496). Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Ubocznie jednak podnieść należy, iż chociaż z przepisów prawa materialnego, to jest z ustawy o ochronie przyrody, ani z przepisów szczególnych nie wynikał dla Wójta Gminy obowiązek wystąpienia w trybie art. 106 k.p.a. o zajęcie stanowiska przez inny organ, to organ ten miał prawo zasięgnięcia opinii w tym zakresie innego podmiotu, takiego jak np. Zespół Parków Krajobrazowych . Obowiązkiem organów administracji publicznej jest przestrzeganie powszechnie obowiązujących przepisów prawa (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.). W myśl art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, zabronione jest podejmowanie działań mogących w istotny sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w istotny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Działka nr [..] w S., gmina D., której dotyczy złożony w niniejszej sprawie wniosek o usunięcie drzew i krzewów, położona jest na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą Dolina Środkowego Bugu – kod obszaru PLB060003 (§ 2 pkt 16 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, Dz.U. Nr 229, poz. 2313 ze zm). Oznacza to, że stosownie do powołanego art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, teren na tej działce objęty jest szczególną ochroną, polegającą na zakazie podejmowania wszelkich działań, mogących w istotny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki ptaków mające siedliska na tym obszarze. Słusznie zatem organ pierwszej instancji zwrócił się do skarżącego Zespołu Parków Krajobrazowych o wydanie opinii w niniejszej sprawie. Opinia ta ma charakter niewiążący i mogła być dopuszczona jako dowód w postępowaniu na podstawie art. 75 § 1 k.p.a., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest niezgodne z prawem. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.